Kleuters op skiles; wiebelende skihelmen, lopende snottebellen en scheve skibrillen

Werkvakantie

Laten we wat verkoeling zoeken en een half jaar terug gaan in de tijd. Ik neem je mee de grens over en we stoppen pas na 1000 kilometer ter hoogte van de Franse Alpen. We zien wat houten huisjes en mensen die zich als pakezels vrijwillig door de besneeuwde straten worstelen op zoek naar de eerste skilift. Aangezien mijn hele familie met het wintersportvirus is besmet, trekken we er ieder jaar weer op uit. Waar vroeger de zon-zee-strand vakanties duidelijk de voorkeur hadden en ik de jaarlijkse wintersport als een ‘werkvakantie’ bestempelde, ben ik nu diegene die het spraakmakende witte virus doorgeeft aan mijn eigen kinderen.

De eerste skiles

Terwijl de baby alle hectiek vanuit haar kinderwagen bekijkt, sjokken wij met onze twee kleine meisjes naar het skiklasje. Voor onze peuter is dit het eerste jaar dat ze op skiles gaat en op veel te strakke claustrofobische skischoenen loopt. Haar helm wiebelt op haar hoofdje, haar skibrilletje schuift langzaam naar beneden en haar snottebel bereikt bijna haar bovenlip, wanneer we aankomen op plaats van bestemming. Hier moet het gaan gebeuren.

Op zoek naar François

Wie al eens vaker in de buurt van skiklasjes is geweest in Frankrijk, weet dat die eerste dag een grote chaotische bedoeling is. Honderden kinderen hutje mutje bij elkaar, een mierenhoop van gekleurde helmen. En dan nog eens een dubbel aantal skietjes die kris kras over elkaar gedrapeerd staan. Wanneer je dan eindelijk de juiste François of Jean-Claude hebt gevonden en je je eigen kind wil voorstellen aan de meester of juf, hoop je met heel je hart dat je het juiste kind uit de menigte hebt geplukt. Ik bedoel maar.. honderd gekleurde helmen en skipakken, waarvan de helft huilt, snottert of gilt.. Dan is het gewoon moeilijk om het juiste kind te blijven volgen.

 

Ze verstaan je toch niet..

De eerste dag verloopt nog vrij soepel. Beide kinderen zijn nog onder de indruk en vol met adrenaline. Ze weten nog niet echt wat ze allemaal te wachten staat. De tweede dag is het ergst, want dan beseffen ze dat het niet eenmalig is. Dat ze dus weer terug moeten naar François of Jean-Claude.. Voordat de twee zusjes uit elkaar worden gehaald, want de oudste mag naar een ander groepje, zie ik dat ze haar jongste zusje uitermate serieus in de ogen kijkt. Vervolgens rust haar hand op de schouder van haar peuterzusje en hoor ik haar zeggen: ‘Als ze iets tegen je zeggen, zeg dan niks terug.. want ze verstaan je toch niet’. Haar zusje knikt ferm en met die wijze woorden nemen ze afscheid. Ieder een eigen kant op. De ene met François mee en de ander met Jean-Claude. Of was het andersom? Ik zie de leraren wat vertellen, maar mijn meisjes houden de lippen stijf op elkaar. ‘Je kan lullen wat je wil in die gekke taal van je, I keep my mouth shut François’.

Merde

Halverwege de tweede les hoor ik mijn peuter in de verte al huilen. Haar grote skibril laat me in eerste instantie denken dat alles koek en ei is, ik zie immers geen snoetje. Maar eenmaal dichterbij hoor ik dat het één grote ellende is. ‘Merde’ denk ik. François brengt haar halverwege de les al bij mij, ‘moe, moe..’, hoor ik hem zeggen. Óf.. hij probeert een koe na te doen óf mijn peuter is o zo moe en wil niet meer. Ik geef hem het voordeel van de twijfel en ga van het laatste uit. Ik neem de grote skibril met daarachter mijn lieve maar verdrietige snottebel in mijn armen. Het is genoeg voor vandaag. Haar zus maakt de les van vandaag nog af, maar ook niet van harte. Ojeej.. papa en ik kijken elkaar aan, hoe gaan we dat doen morgen?

Een keerpunt

De derde les verloopt een beetje moeizaam, maar beter dan gisteren. Ze beseffen dat ze toch door moeten en al snel zien we enkele vrolijke snoetjes op ski’s. Wanneer ze elkaar voorbij skiën, zwaaien en roepen ze naar elkaar en zo is alles snel weer helemaal goed. Wonder boven wonder ontwaken onze twee dames de volgende ochtend vol energie en enthousiasme en staan ze al helemaal klaar bij de deur voordat ik überhaupt mijn tanden heb gepoetst. Ze hebben er zin in! We komen aan bij het skiklasje en allebei zoeken ze een plekje. Wat zie ik daar? Walst mijn peuter met haar ski’s over alle skietjes van haar klasgenootjes heen om vervolgens vooraan in de rij te gaan staan? Ja. Dat doet ze. 

Haut-cinq

Ook de dag daarna doen ze ontzettend goed hun best en zwaaien ze enthousiast wanneer ze een bekend gezicht in het publiek zien staan. Nog steeds houden ze hun lippen stijf op elkaar, maar gelukkig wisselen ze regelmatig een high-five met François en Jean-Claude. Of heet dat dan een haut-cinq?

Doodop

De laatste paar dagen gaan ze als een speer, ze hebben plezier en zijn doodop na de les. Zelfs tijdens de les, want wat zie ik daar liggen? Ik kijk naar het groepje kinderen wat pauze houdt. Ze zitten netjes bij elkaar op de grond en smullen van een banaan en drinken wat. Een kindje ligt languit op de grond. Haar armen langs haar lichaam. Ze ligt gestrekt. Ach arm kind, denk ik nog. Oh. Wat? Maar nú herken ik mijn eigen kind wél goed. Onze 3-jarige turbo is even een middagdutje gaan doen te midden van de hele groep. Ja groot gelijk, bekijk het maar François. Bonne nuit professeur.

3 reacties op “Kleuters op skiles; wiebelende skihelmen, lopende snottebellen en scheve skibrillen”

  1. Wat leuk om te lezen. Dit zijn mooie herrinneringen maken!
    Nog enkele jaren op les en dan vliegen ze iedereen voorbij op de piste?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *