Een B&B in Andalusië – een grappig vakantieverhaaltje

 

B&B in Andalusië

Misschien ken je het wel. Een B&B in het buitenland met een Nederlandse eigenaar. Daar duiken de Nederlanders zo op af. Super handig want dan kun je gewoon Nederlands praten, denken veel Nederlanders. Ik had ook zo’n B&B gevonden, een B&B in Andalusië, genaamd La Granja de Antonio. Een best wel grote eigenlijk. Met een stuk of acht kleine huisjes, een restaurant waar je ‘s avonds allemaal samen kan eten (zo gaat dat bij een B&B), een zwembad en zelfs een speelveldje voor de kindjes. Per toeval was het een Nederlandse eigenaar. Daar kwam ik later achter. Het heet namelijk ‘Granja de Antonio’, weet ik veel dat de eigenaar dan Roger heet. En niet Antonio.

Je hebt er geen kind aan

Allemaal Nederlandse stellen. Allemaal met kinderen. Allemaal meisjes. Serieus? Jip. Een enkel stel had ook een jongetje ter variatie, maar de meiden waren duidelijk in de meerderheid. Het was leuk. Vooral voor de kinderen. Onze oudste van 5 jaar was dolblij, want ‘mama, nu kan ik gewoon terug praten als ze iets zeggen!’. Fijn al die vriendinnetjes en voor ons dan weer fijn dat je ‘er geen kind aan hebt’.

De tapasavond

We hebben ook gelachen. Bijvoorbeeld tijdens de tapasavond. Ook wij hadden ons opgegeven om mee te eten. De kinderen eten om 18.00 uur en de volwassen eten om 19.00 uur. Oke. Handig, dacht ik. Kunnen zij spelen en wij rustig eten. En zo was het dus ook. Het was nog maar onze tweede avond dus we waren nog niet zo ingeburgerd dat we met alle andere stellen aan een lange gezellige tafel zaten, zoals die avond daarna.

Even voorstellen

We zitten gezellig met zijn tweeën aan een tafeltje. Twee andere stelletjes zitten samen met zijn vieren, die zijn duidelijk wel al ingeburgerd. Er zitten nog twee stelletjes en dat was het wel voor vanavond. Wanneer ik links kijk, zie ik een stel met een doorzichtig opgetrokken fort, zo van ‘praat niet met ons’, dus dat doe ik ook niet. Schuin daar achter zit een deftig stel, ik denk een jaar of 38 en woonachtig richting ‘t Gooi. Maar dan net in een gettowijk van ‘t Gooi, want als je in ‘t Gooi woont, kom je hier niet. Denk ik. Zij draagt een mooie, glanzende lichtblauwe soepelvallende jurk, met glimmende lange oorbellen en lang loshangende blond haar.

Shimmer en Shine

Ondertussen vraag ik me af waarom zit ik er ZO bij zit en onopvallend bekijk ik mijn eigen kleren. Inmiddels weet ik dat hun dochter ligt te slapen (zie babyfoon), een andere dochter van een jaar of 2 speelt met alle andere kinderen en ook hun zoon van een jaar of 8 doet mee. Zij waren echter de enige kinderen die hun bordje netjes opaten zonder op te staan, terwijl hun ouders ook gewoon zelf aan tafel konden blijven zitten. Hoe dan? Dacht ik nog. Respect voor de ouders, respect Shimmer en Shine.

De helling

Maargoed. Alle kindjes hebben de lange kindertafel inmiddels verlaten en spelen op het veldje. Vanaf het restaurant, wat gewoon buiten in de openlucht is, loopt er een brede stoep af richting het speelveldje. Een soort van helling, een soort van aflopende oprit. Afrit. Wat dan ook. Zie je het voor je? Onderaan die helling is een scheiding van mooie hoge planten, cactussen en ander groen wildgroei. In het midden is een opening vrijgelaten en dat is de ingang van het speelveldje. Daar spelen dus alle kindjes. En sommigen lopen wat door het restaurant op zoek naar een poes.

De tafelindeling

Terug naar de tafelindeling. Voor de oplettende lezer, we hebben dan dus nog maar één tafel over he. Die met die twee stellen. Het ene stel ken ik niet. Het andere stel wel. Een leuk stel, daar zou ik ook zo aanschuiven. Niet te veel poespas, veel gezelligheid en gelach. Gewoon. Leuk dat wij daar op uit kijken, we mengen ons dus ook regelmatig in het gesprek.

En dan gebeurt het

Terwijl ik met die gezellige vrouw praat, schuift haar vrouwelijke tafelgenoot (die onbekende dus) haar stoel wild achteruit. Ze zet het op een rennen, richting de helling.

Even ingrijpen

Stop. Hier moet ik even ingrijpen. Ik heb iedereen omschreven, behalve deze onbekende vrouw.
Hilarisch type. Heel leuk ook, super interessant (denk ik dat zij denkt), maar dan ook met van die acties die weer helemaal niet bij haar interessante voorkomen passen. Snap je ‘m? Dat ze bijvoorbeeld perfect gekleed zit, sjiek, een beetje bekakt, als enige dame met een hakje, een strak jurkje, mooi kapseltje en dan zit ze zo haar zoon van minstens 10 jaar gefrustreerd te voeren. Wanneer de gezellige vrouw vrolijk doorkletst tegen haar en ze haar dan onderbreekt met een ‘ja sorry hoor, even wachten want ik merk dat ik nu heel gefrustreerd raak!’, en ze op een woeste manier zo die bak pasta in de mond van haar 10 jarige zoon lepelt. Zo’n type dus.

En actie

Zij mietert haar stoel dus net naar achter, om het vervolgens op een lopen te zetten. Rennen. Op hakjes. Een heuveltje af. Met van die mooie klinkertjes gelegd tijdens een Spaanse bloedhete siësta. Schots en scheef dus. Ik onderbreek het gesprek tussen mij en haar buurbrouw en kijk wat er gebeurt.

De roze cabrio

Een klein roze speelgoedautootje sjeest het heuveltje af. Met daarin.. de 2-jarige dochter van shimmer en shine, dat stel van het andere tafeltje. Het autootje gaat richting de cactussen. Het meisje dus ook. De gefrustreerde ‘pasta-douwer’ ziet het en rent op haar hakjes richting het meisje. Ze rent en rent. Maar vanwege het strakke jurkje kunnen haar benen niet ver genoeg uit elkaar. Dus ze, tja hoe noem je dat dan? Ze hobbelt? hopst? schuifelt? die berg af. Maar die roze cabrio is veel sneller. Dat merkt ook haar man op. Als een echte held mietert ook hij zijn stoel naar achter en rent de heuvel af. Als een echte Speedy Gonzales of Roadrunner haalt hij zijn gefrustreerde, maar perfect gekapte vrouw in (miep miep).

De held

Net voordat de cabrio zich te pletter stort, redt deze heldhaftige man, met opgezette kraag, het kind van een ander.

Fioew, zie je iedereen denken. De gezellige vrouw waar ik net nog mee zat te praten, draait zich om richting shimmer en shine.. ‘Ehhhh.. jullie dochter ging net in harde vaart de heuvel af he..’ begint ze haar verhaal. Shimmer en Shine hebben duidelijk geen idee wat ze brabbelt en zonder dat de gezellige vrouw haar verhaal af kan maken, steken ze allebei hun wijnglas in de lucht. Proost. Ze voegen er ook nog een beleefd, maar miniem knikje aan toe. Zo van.. jullie ook een fijne avond he.

Ja, zo gaat dat dus bij zo’n B&B. Zonder mini disco, clown Cobi of Cees Cabaret, maar dan met genoeg ander entertainment.

Meer blogs met tips, foto’s en verhalen over reizen (met kinderen) in Spanje:

Kamperen in Andalusië

Een avontuur in Gibraltar

De smalle straatjes van Toledo

2 reacties op “Een B&B in Andalusië – een grappig vakantieverhaaltje”

  1. Wederom gezellig omschreven. En……. ik maak me niet ongerust dat onze Dochter ooit naast haar chice schoenen gaat lopen. Ha ha.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *