welkom terug op school

Welkom terug op school!

Eerste schooldag

De meeste kinderen zijn nu alweer een paar dagen naar school geweest. Een school met pijlen op de grond, afzetlint, maar ook een heleboel hartjes en liefdevolle glimlachen van alle meesters en juffen. En eindelijk weer vriendjes en vriendinnetjes om je heen, ook al is de klas maar voor de helft gevuld.

De meester of juf zit op afstand van jou en vraagt je regelmatig de handen te wassen. Buitenspelen mag, maar dan wel binnen ‘jouw’ gebied en alleen met ‘jouw’ groepje. Een heleboel nieuwe regels dus.

Verboden te knuffelen

Superleuk om je vriendjes en vriendinnetjes weer te zien en toch zorgt dat bij sommige kindjes voor heel wat spanningen, die eerste schooldagen. Het maakt nogal indruk. Zo vertelde mijn kleuter maandag dat de juf een mondkapje op had zodat ze de kleuters kon helpen met veters strikken. Haar twee jaar oudere zus riep dat ze de juf niet mocht knuffelen (wat ze altijd graag doet), maar dat ze een manier had gevonden… ze omhelsde zichzelf en knuffelde zich te pletter.

Verboden voor snot

Vanmorgen betrapte ik mezelf op iets, een soort van angst toen ik een klein snotje aan de neus van mijn kleuter zag bungelen. We fietsen naar school en wanneer we 20 meter voor school zijn, zie ik het… iets waar ik eerder nooit zoveel angsten om had. Maar nu zag ik het als een soort van monster. Een half doorzichtig waterig glibbermonster. Ik zie namelijk dat mijn vierjarige superheld door het fietsen een snotneusje heeft gekregen. Ik ga vol op de rem! ‘Stop!’, roep ik naar mijn kinderen. Shit, geen zakdoekje te bekennen in mijn jaszak. Ik instrueer mijn kleuter op ferme wijze dat ze direct naar de toiletten moet gaan, bij het arriveren op school. ‘Poets je neus voordat je naar de klas gaat, anders sturen ze je naar huis!’ Ik zei het echt, ik stond er zelf ook perplex van. ‘Anders sturen ze je naar huis’… het kwam er echt paniekerig uitrollen. Wat erg, maar toch. Ik kon het niet gebruiken dat ze mijn kleuter met dat waterige snotneusje door de wind, naar huis zouden sturen terwijl ik moet werken. Die hele planning zorgt sowieso al voor veel stress.

Halve klas

Ook ontdekte ik maandag dat mijn kleuter eigenlijk nog steeds geen idee heeft. Wij vertellen dingen en ze hoort dingen van anderen, maar toch. Wat krijgt ze wel mee en wat begrijpt ze niet? Maandag had ze in de gaten dat er enkele kinderen uit haar klas niet aanwezig waren. Een meisje was voor de hele Corona toestand een dagje ziek. ‘Ik denk dat ze nog steeds ziek is’, zei ze.. waarna ze haar schoudertjes ophaalde.

Drama op het schoolplein

Zelf hebben wij de eerste dagen erg geluk gehad dat de kinderen huppelend en fluitend alleen naar binnen gingen. Een heel verschil met voor de hele Corona toestand, toen papa of mama nog tot aan de klas mee naar binnen liepen. Spannend, maar toch ook heel fijn was het deze week. En toch hoor ik andere verhalen voorbij komen.

Zo moest de directeur de kleuter van mijn vriendin uit haar armen trekken om haar vervolgens naar binnen te begeleiden. En hoe doe je dat eigenlijk, wanneer je kinderen eigenlijk niet mag aanraken? Juist ja, als één of andere besmettingshaard hing het puntje van haar jasje tussen de wijsvinger en duim van de directeur. Op die manier werd ze van haar moeder gescheiden. Ze bungelde als een vies vaatdoekje tussen die twee vingers van die grote man.

Verlatingsangst

Bij een andere vriendin op school gingen ze nog een stapje verder. Haar kleuter was met geen mogelijkheid naar binnen te krijgen. ‘Ik ga niet naar binnen! Ik doe het niet!’. Op latere leeftijd zal ze veel profijt hebben van deze daadkrachtige en assertieve eigenschap, maar in de kleuterleeftijd vinden volwassenen dit nog vooral vervelend. Hoe krijg je zo’n kindje dan naar binnen, wanneer mama niet naar binnen mag komen en de juf haar niet mag aanraken? Juist ja, niet dus. Mama mag tot de fietsenrekken meelopen, maar ook dat mag niet baten. Oke, dan mag ze tot het plein, maar ook dat heeft geen gewenst effect. Tot de deur dan, nee dat ook niet. ‘Oke, dan ga maar mee naar binnen om haar handen te wassen’. Deze moeder wast binnen de kleine handjes van haar 5-jarige snikkende kleuter die eigenlijk alleen maar bij haar wil blijven. Die wekenlang 24/7 aan haar zijde was en nu niet naar die inmiddels vreemde plek wil, met afzetlint, oneindig veel zeeppompjes en meesters en juffen die doen alsof zij een of ander vies monstertje is. Na het wassen, pakt de juf de schone handjes beet, omdat dat het enige is wat ze nu mag aanraken. Ze trekt het tegenstribbelende kleine meisje de klas binnen, een andere juf begeleidt de verdrietige moeder naar buiten en draait daarna de sleutel op het slot. De moeder verlaat het schoolplein, vechtende tegen haar tranen en met een hart in duizenden stukjes. Te verdrietig voor woorden… Zo wil je je kind toch niet achterlaten?

Generatie smetvrees

Gelukkig vinden de meeste kindjes het vooral fijn om weer naar school te gaan, maar de hartverscheurende verhalen van die andere groep breken ook mijn moederhart. Ook maak ik me zorgen over wat deze hele toestand op langere termijn met (mijn) kinderen gaat doen. Het is zeker dat dit zijn sporen gaat achterlaten bij onze kinderen, afhankelijk van hoelang we op deze manier moeten gaan leven, op anderhalve meter afstand van elkaar, met schermen en mondkapjes, terwijl we de hele dag door onze handen wassen met zeep. Als je dit maar lang genoeg volhoudt, heb je straks een generatie die niet beter weet. Die later schrikken wanneer mensen elkaar een hand geven op een verjaardag, of die anderen geen knuffel meer durven geven. Een generatie met smetvrees en standaard een mondkapje op zak. Voor nu is het belangrijk om het te doen, maar ik hoop niet dat dit de standaard wordt. Want dat mensen achteruit deinzen wanneer je ze per ongeluk aanraakt, de juf je wegduwt wanneer je haar een knuffel wil geven en je bij het puntje van je jas wordt gegrepen als een vies oud vodje, moet niet het nieuwe ‘normaal’ gaan zijn.

Beste kindjes 

Wanneer er een vaccin is en iedereen weer vrij over straat kan lopen, hoop ik dat je weer kunt zijn wie je wilt zijn. Zo lekker onbevangen en spontaan. Neem de tijd, maar voel uiteindelijk weer de vrijheid om de juf, opa en oma een dikke knuffel te geven en mensen een handje uit beleefdheid. Want dat zijn jouw mooie eigenschappen en die mag niemand je ooit afnemen. Ook al vragen ze dat nu wel even van je.

Ik wil niet dat je ooit gaat denken dat die afstandelijkheid normaal is of de nieuwe standaard. En daarom knuffelen we thuis nu maar extra extra extra extra extra veel. En dat vinden we helemaal niet vervelend ; )


Meer om te lezen:

Mama in Corona-tijd – gevoel van blijven falen

50 leuke uitspraken van (mijn) kinderen 2.0

En opeens barst mijn dochter in tranen uit – kinderen in Corona-tijden

Mama ik wil alleen maar bij jou – angstige tijden

En toen stapte ik de huisartsenpost binnen van een Corona-ziekenhuis

1 reactie op “Welkom terug op school!”

  1. Marie Therese

    Wat een rare en moeilijke wereld…..voor jong én oud…..ik hoop dat iedereen over een tijdje elkaar weer mag knuffelen……dat moet…we kunnen NIET zonder😪😪maar we gaan ervan uit dat het helemaal weer goed komt🤩

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *