reizen met kinderen

Verre reizen met kinderen – onverantwoord of geweldig?

Gastblog van Sandra


Nemen jullie de baby mee?!

‘Wáár gaan jullie heen?! En de baby gaat dan mee?!’ Mexico, was het antwoord en ja, die gaat mee. Dit waren twee veel gestelde vragen die wij kregen toen wij besloten met ons destijds 8 maanden oude zoontje drie weken door Mexico te gaan reizen. ‘Daar weet hij later toch niks meer van?’. Nee, maar wij wel! Verre reizen met kinderen, onverantwoord of geweldig? Wij vinden de wereld te mooi om niet op ontdekking te gaan.

Liefde voor reizen

Ik ben Sandra, getrouwd met Koen en inmiddels moeder van twee prachtige kinderen, Bas van 4 jaar en Suus van 2 jaar. Al vanaf het begin van onze relatie delen wij de liefde voor het reizen. Het begon allemaal met een rondreis door wat Europese landen in het prille begin. Maar in de jaren die volgden hebben wij reizen gemaakt door onder andere Rusland, Mongolië, China en India. We zijn besmet met het reisvirus.

Gek of dapper

Toen wij eenmaal kinderen kregen, weerhield ons dat er niet van gewoon lekker door te gaan met reizen. De mensen om ons heen verklaarden ons voor gek of noemden ons dapper. Wij dachten gewoon altijd, daar hebben ze toch ook kinderen? Wat kan er daar nou meer mis gaan dan in Frankrijk of Italië?

Van Maleisië tot Costa Rica

Wij hebben met de kinderen inmiddels reizen gemaakt door Mexico, Maleisië, Costa Rica, Marokko en Georgië. We zijn van al deze reizen gewoon veilig en heelhuids thuisgekomen. Oké, eerlijkheidshalve moet ik bekennen.. van Georgië weet ik dat niet zeker. Omdat ik op dit moment nog in Georgië zit, maar laten we er vooral vanuit gaan dat wij over een week weer gewoon veilig en heelhuids thuis in ons eigen bed liggen.

Niet zoals gepland..

Op onze reizen gaat dus veel gewoon goed, maar in deze gastblog wil ik jullie graag meenemen in een aantal, soms grappige, soms zenuwslopende situaties waarin wij ons hebben verkeerd die niet altijd helemaal gingen zoals gepland. Want ik geef eerlijk toe, die situaties hebben wij tijdens elke reis ook gehad, maar achteraf zijn dat vaak de leukste verhalen natuurlijk.

Een leermomentje in Mexico

Laat ik beginnen in Mexico, Bas is 8 maanden oud en het is onze eerste reis met een kindje. Koen is druk bezig met het huurautobedrijf en roept opeens: ‘Euhm San, jij weet ook niet toevallig de pincode van de creditcard?’ Euhm, nee?! Wat is er gebeurd.. in de dagen voor wij vertrokken kregen wij van de bank ineens een nieuwe creditcard toegestuurd, omdat de oude kaart geskimd was. De bank had deze geblokkeerd en ons een nieuwe toegestuurd. Gelukkig net vóór we vertrekken, dachten wij toen nog. Maar we waren even vergeten dat je een nieuwe kaart altijd eerst een keer moet gebruiken om hem te activeren. Daar staan we dan, in Mexico zonder bruikbare creditcard. Het kost ons vervolgens drie dagen voordat ze ons een huurauto meegeven. Laten we het maar houden op een leermomentje.

Een muf Maleisië

In Maleisië ging ook niet alles even soepel. Bas is 1,5 jaar en ik ben net zwanger van Suus. Bas zit heerlijk stil in de auto. Met de kindertablet op schoot en koptelefoon op zijn hoofdje, bekijkt hij een filmpje. Tot ik plotseling een raar geluid achter me hoor. Ik draai me om en kan nog net zien dat hij in drie grote golven zijn hele ontbijt tegen de binnenkant van de auto werkt. Letterlijk alles zit onder.. Bas, zijn autostoel, de tablet, maar de auto en ik zijn het meest aangedaan. Daar sta je dan, langs de kant van de weg met alleen een pak billendoekjes. Je kunt je vast ook voorstellen hoe onze auto rook nadat deze drie dagen in de volle zon had gestaan.

Hondsdolheid in Costa Rica

Toen Bas 3 jaar was en Suus 1 jaar, gingen we naar Costa Rica. Daar heb ik tweemaal de dood in de ogen gekeken. En nu moet ik zeggen dat ik soms best een doemdenker ben, maar ik dacht echt dat ik dood zou gaan. De eerste keer werd ik gekrabd door een straatkat terwijl wij in een restaurantje zaten te eten. De beste mevrouw van de GGD had mij nogal bang gemaakt voor rabiës (hondsdolheid). Dus na contact met Nederlandse doctoren kregen we het advies om toch vaccinaties te halen. In de hoofdstad, drie stuks, met steeds een interval van een aantal dagen. Oké, doei reisschema, hallo uren in de auto. Koen vond het wat overdreven, maar ik dacht ‘stel dat die kat rabiës heeft en ik krijg het ook, dan ga ik dus gewoon dood hè’. Het risico hebben we maar niet genomen en we zijn netjes de drie vaccinaties gaan halen in de hoofdstad.

Bijna-doodervaring nr. 2

Wat mij meteen brengt tot onze volgende bijna-doodervaring. Want door stakingen in Costa Rica werden grote wegen vaak urenlang geblokkeerd en kon je zo een halve dag stil staan. Daar hadden we geen zin in en Google Maps gaf ons aan dat er een route was die weliswaar iets langer duurde, maar niet over de grote wegen ging. Ik dacht nog, dat is leuk, rijden we door de dorpjes. Maar de dorpjes waren geen dorpjes, maar gigantische bergtoppen met modderige wegen en diepe afgronden. Ik was zo blij dat de kinderen allebei in slaap waren gevallen, zodat we daar geen ‘last’ van hadden en heb alleen maar gedacht ‘oké, over twee uur ben ik of dood, óf is deze ellende voorbij’. Gelukkig werd het dat laatste. Thank god.

Normally cars don’t come here

Dat je Google Maps niet altijd blindelings moet vertrouwen, leerden wij in Marokko, toen we met onze auto in de medina van Marrakesh terecht kwamen. ‘Normally cars don’t come here’, zei een Marokkaan. Joh, ik had al zo een vermoeden. Gelukkig werden we door een behulpzame Marokkaanse jongen naar de uitgang geleid, het Djamaa El-Fna plein. Voor degene die Marrakesh niet kennen, Google eens op medina Marrakesh en op Djamaa El-Fna..

Achtergelaten in Georgië

Maar het meest grappige verhaal hebben we toch wel hier in Georgië meegemaakt. Geleerd van al onze reiservaringen dachten we in de hoofdstad Tbilisi slim te zijn en niet met onze eigen huurauto door de stad te gaan, maar gewoon een taxi te nemen. Van de ene kant van de stad willen we graag naar het pretpark dat aan de andere kant ligt, helemaal bovenop een berg, ongeveer 20-25 minuutjes met de auto. Met wat afdingen komen we al snel tot een redelijke prijs voor een taxiritje en we stappen vol goede moed in. Kriskras door de stad en dan de berg op. Tot halverwege de chauffeur de auto stopt op een plek met een prachtig uitzicht. Hij opent de deur voor ons en in gebrekkig Engels zegt hij: ‘You picture, 2-3 minute, benzine’ en hop, weg is hij. Al liftend loopt hij met een jerrycan in de hand de berg op. Wat gebeurt hier nou? Wij zitten in de taxi, zonder taxichauffeur, maar de sleutels zitten nog in het contact. Wat bedoelt hij nou? Misschien bedoelde hij met ‘2-3 minute’ wel 23 minuten, want na ruim een kwartier komt de beste man terug met zijn inmiddels gevulde jerrycan.

Doe wat jou gelukkig maakt

Op elke reis die wij maken gebeuren onverwachte dingen en leren wij ook steeds weer nieuwe dingen bij. De wereld is te mooi om niet op ontdekking te gaan. En of dat nu is in Nederland, Spanje of Italië, of toch verder weg in Mexico, Maleisië of Costa Rica of waar ook ter wereld. Doe wat jou gelukkig maakt en maak je niet druk om wat anderen ervan denken!

Meer verhalen over reizen met kinderen:

De smalle straatjes van Toledo

Een avontuur in Gibraltar

Kamperen in Andalusië

Een B&B in Andalusië – een grappig vakantieverhaaltje

Kleuters op skiles; wiebelende skihelmen, lopende snottebellen en scheve skibrillen

Blijf op de hoogte door ons te volgen op Instagram of Facebook

5 reacties op “Verre reizen met kinderen – onverantwoord of geweldig?”

  1. Marie Therese

    Geweldig Sandra…..en idd hebben ze daar óók kinderen…..dat zeiden wij ook toen we met onze oudste van 8 maanden ( die ook nog 2 maanden te vroeg geboren was)gingen kamperen….gewoon doen!!! Fijne vakantie nog.

  2. Leuk geschreven San!
    Groot gelijk, lekker samen genieten!
    Jullie kinderen hebben dadelijk al mooi een rugzak vol reisverhalen☺️.

    Veel plezier nog!

  3. Wat leuk om te lezen dat er meer moeders zijn die verre reizen niet als een probleem zien maar juist als een groot avontuur! Zo kregen wij de vraag toen wij vorig jaar met onze 2 jongens (toen 23 maanden en 3 maanden) 5 weken door Canada gingen reizen: “Dat je dat durft, zo’n lange vliegreis!”
    Maar volgens mij is het relaxer om 9 uur te vliegen (waarbij je je handen vrij hebt voor beide kinderen en er voor je eten wordt gezorgd), dan 9 uur in een hete auto naar zuid Europa ;-).
    Ook leuk om je “bloopers” te lezen. Maar zoals je zegt: daar leer je dan ook weer van!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *