Franse Alpen

Autoreis naar de Franse Alpen – drama op de achterbank

De jaarlijkse familievakantie

De jaarlijkse wintersportvakantie in de Franse Alpen zit er weer op. Al zeker 20 jaar rijden wij (vrijwillig) iedere zaterdag na kerst 1000 kilometer om met z’n allen te bivakkeren in een houten vakantiehuisje in de bergen. Skiën, sleeën, spelletjes spelen, biertjes drinken, een Jägermeister op zijn tijd, (meestal) op tijd naar bed en weer vroeg op voor de ski-les van de kindjes en de eerste afdaling van de oudjes.

Autoreis

Wij hebben zelf, en daarna met de kinderen, al heel wat kilometers afgelegd. Met het vliegtuig, een privévliegtuig zelfs, de boot, maar vooral met de auto. Dat is toch wat wij het liefste doen. Uren rijden, genieten van het uitzicht, verhalen vertellen, liedjes zingen of gewoon lekker stil zijn. Samen zijn. Voor ons begint daar al de vakantie. Afgelopen zomer hebben we ruim 5000 kilometer gereden met drie kleine kinderen op de achterbank, het was geweldig. Echt waar. Maar deze keer was de autoreis minder fijn. Hij was gewoon dramatisch.

Poep en plas

Laat ik ook deze kant eens met jullie delen. Gewoon, omdat we allemaal mensen zijn en er niemand op deze aardbol rondloopt die alleen maar een ogenschijnlijk-perfecte-Instagram-foto’s-leven leidt. Het leven van een moeder bestaat nou eenmaal uit veel poep, plas en kots. Toevallig zei mijn neef nog op vakantie: ‘Jij praat wel heel veel over poep’. Tja, je praat nou eenmaal over onderwerpen waarmee je wordt omringt. En poep is toch zeker een onderwerp dat in de top 3 staat.

Autoreis from hell

Laten we nu eens over een onderwerp praten wat ook in de top 3 staat; kots. Spugen – braken – overgeven: je maaginhoud weer uitspugen. Ja beste mensen, onze reis bestond deze keer met name uit kilometers maken én kots. We vertrekken midden in de nacht om 3.00 uur met drie auto’s richting de Franse Alpen. Onze volgeladen auto met drie meisjes op de achterbank, papa en mama voorin en gaan met die banaan. Net op het moment dat mama voor papa het eerste kopje koffie inschenk hoort ze van achter een geluid wat ze liever had willen vermijden. Mijn arme kleinste van bijna anderhalf jaar, gooit haar maaginhoud over zich heen. Het mengsel wurmt zich tussen de kieren van de autostoel, gordel, over haar favoriete knuffeltje en kleren. We zijn nog maar 10 minuten onderweg, van de 14 uur die we totaal zouden rijden. Dit gebeuren was nu precies waaruit onze autorit deze keer voornamelijk uit bestond. Er zullen nog minimaal negen van deze momenten volgen.

Laatste stop

Aan het einde van de middag zijn we allemaal moe van deze alles behalve ontspannende reis. Voordat we de berg oprijden, zoeken we een plekje om nog even te pauzeren. We zoeken een toilet, een koffieapparaat en een prullenbak. Wij hebben inmiddels weer enkele gevulde zakjes die gedumpt moeten worden, maar we vinden niks van dit alles. Geen koffieapparaat, geen toilet en zelfs geen prullenbak. Toch stoppen we om onze voorraad zakjes, die vandaag zeer relevant zijn, aan te vullen. Gelukkig hebben auto 2 en 3 nog een voorraadje.

(Kippen)billetjes

We stoppen en de mannen genieten van een heerlijk kippenbilletje en een gekookt eitje. Terwijl zij genieten van deze culinaire hoogstandjes voor onderweg, voelt mama dat het volgende probleem zich aandient. Mama, die deze ochtend ongesteld is geworden, voelt het lopen. Sure, why not?! Laten we alle vloeistoffen laten lopen. De kinderen gooien alles eruit, dus waarom ook mama niet. Ik wil een toilet, een nieuwe broek, maar niks, nada, noppes. We staan in de middle of nowhere en er is niks te bekennen. Alleen een bouwplaats, een paar pallets met stenen en een bouwcontainer, dát staat er dan weer wel. Terwijl de mannen nog steeds genieten van hun kippenbilletjes, hurken de kindjes achter de pallets met stenen en staat mama in haar blote billen achter de rode bouwcontainer om het volgende dilemma, zo goed als het kan, op te lossen. Wat een armoedige toestand. Ik barst in lachen uit wanneer ik een volgende auto zie passeren, ondanks dat er geen toilet is, zelfs geen prullenbak, hebben we wel onze humor bij ons. Dat is tenminste íets.

container

Gewonde oorlogssoldaat

Met een gevulde zak, deze keer zonder kots, stappen we weer in de auto. Ik kan het die arme bouwvakkers niet aandoen om deze zak daar achter te laten. Ze zullen denken dat er een verdwaalde soldaat zijn oorlogswonden heeft moeten behandelen achter de bouwcontainer, wanneer ze deze zak zouden vinden.

Gelukkig was dit alles geen voorboden van hoe de vakantie zou zijn. De vakantie was heerlijk. Het weer was perfect, zonnig en we hadden goede sneeuw. De terugreis verliep wat beter (slechter kon ook niet), we hadden maar één kots-momentje en die was netjes ín het zakje gemikt. Dat we voor Luxemburg 20 kilometer met ingehouden adem en klotsende oksels stipt 90 hebben gereden waar je 110 mocht, omdat we bijna zonder benzine zaten, is bijna niet noemenswaardig. Want.. net op het moment dat de teller nog maar 5 kilometer aangaf, was daar recht voor ons een droom. Een soort oase, een.. benzinestation! Nog nooit waren wij tijdens deze reis zó blij.

Voor herhaling vatbaar, maar dan anders

Van de vele autoreizen, was deze reis toch zeker het meest dramatisch. En toch ook weer lachwekkend. En daarom deel ik hem met jullie. Mensen genieten nu eenmaal het meest van andermans ellende. En laten we die nou allemaal hebben.

En toch.. zouden we het de volgende keer weer zo doen. Maar dan met wat meer zakjes, reservekleding, een luchtverfrisser, reis-pilletjes en… misschien een luier voor mama.


Meer vakantieblogs:
Kleuters op skiles; wiebelende skihelmen, lopende snottebellen en scheve skibrillen
Leuke uitspraken van onze kleine wereldreizigers
Kamperen in Andalusië
Een avontuur in Gibraltar
Een B&B in Andalusië – een grappig vakantieverhaaltje