Monsters onder je bed

Monsters wegjagen, tanden poetsen, een bekertje water, een verhaaltje, de dag nog even napraten in bed, gekriebel door je haar. Zomaar enkele (standaard) rituelen voordat de kleintjes gaan slapen. En daarna loop je zachtjes weg, draai je om, geef je nog even een handkus, je doet het licht uit en je zet de slaapkamerdeur op een kier. Het is 19.00 uur en de avond kan beginnen. Een rustige avond, alleen voor jezelf. De avond is nog lang en je kan nu eindelijk ontspannen. Of niet?

Natuurlijk. Soms gaat het zo, dat klopt. Wij hebben het geluk dat we inderdaad meestal toch echt de avonden voor onszelf hebben. Maar er zijn ook zeker avonden, dat het niet zo vlekkeloos loopt. Dan loopt het avondritueel niet zo op rolletjes en worden we flink op de proef gesteld. Ik heb dorst, ik heb keelpijn, mijn buik doet pijn, mijn been doet pijn, mijn kleine teen doet pijn, mijn grote teen doet pijn, ik ben bang, ik moet plassen, ik moet nog meer plassen, o nee ik moet poepen, o nee toch niet. Een aantal keren die trap op-en-af. Een voordeel; de stappenteller tikt dan uiteindelijk altijd het streefdoel aan. Maar.. fuck die stappenteller, ik wil gewoon op de bank.

Rituelen; een reeks handelingen met een speciale betekenis – een gebruik dat volgens een vast patroon en op een vast tijdstip wordt uitgevoerd – door de traditie vereist – lange reeks handelingen. Juist ja. Laten we het eens hebben over die avondrituelen. Een ritueel voordat je naar bed gaat zorgt er voor dat je tot rust komt. Ook bij kinderen werkt dat zo. Start je het avondritueel met het badderen of douchen, dan weet je kleine superheld dat het bijna bedtijd is. Op deze manier bouw je de dag rustig af. Een goed iets, ik ben het er helemaal mee eens. Nou is het bij ons zo, dat een van mijn superhelden erg gehecht is aan structuur en rituelen. Niets mis mee en eigenlijk gewoon heel handig. Maar.. aangezien ze tegelijkertijd ook erg creatief is, zorgt dit wel voor de meest bijzondere rituelen die zich, als je niet op let, langzamerhand steeds verder uitbreiden en uiteindelijk een zeer ruim tijdsbestek in beslag nemen.

Zo herinner ik me nog een ritueel voor het slapen gaan. Ze was toen 2 jaar en deed ook nog een middagdutje. Pyjama aan, plassen, verhaaltje lezen, naar bed, een kus en een knuffel. Klinkt best normaal, denk ik dan. Maar dan. Kennen jullie nog die lava-lamp van vroeger? Er was ook een andere variant; de glitterlamp. Leuk te gebruiken als soort van sfeerverlichting op de slaapkamer, dwarrelende glitters in een gekleurde lamp die dan moet zorgen voor rust. Juist ja. Mijn peuter was dolblij dat ze mijn oldskool glitterlamp had gevonden en wilde hem dolgraag op haar kamer. Geen probleem, dacht ik zo. Op een dag had ze een idee. Kennen jullie allemaal het beeld van die leuke barman met een cocktailshaker in zijn hand, die dan zo heerlijk gepassioneerd die cocktail voor je staat te shaken. Hou dat beeld vast en wissel die cocktailshaker in voor mijn oldskool glitterlamp. Mijn peuter had dus bedacht dat het leuk zou zijn, wanneer ik die glitterlamp eens even flink door elkaar zou schudden. Super leuk die glitters die dan nog hysterischer bewegen en rond dwarrelen zoals in een sneeuwbol waar een heuse sneeuwstorm plaatsvindt.

Schudden. Dat deed ik dan ook. Niet wetende dat een nieuw ritueel zich zou ontwikkelen. Ik ging hier in mee (stom!). Na een tijdje had het ritueel zich dus weten uit te breiden. Zowel mijn man als ik waren op de hoogte en ik heb zelfs mijn oppas op de hoogte gebracht van dit ritueel. Inclusief visuele instructie. Want.. zo is het nou eenmaal bij rituelen, doet je het niet, dan heeft dat nadelige consequenties voor ons als ouders. Oftewel; een kind wat niet gaan slapen. Wat kan het voor kwaad, zou je denken.. kind in bed, die lamp nog even schudden en weg lopen. Stop. ‘Weg lopen’, daar heb je het al. Dat had ze dus ook weten uit te breiden. Het leek haar leuk wanneer wij heel hysterisch, met grote huppelpassen, licht paniekerig, met grote armzwaaien weg zouden lopen-huppelen-vluchten (ik vind geen passend woord), om dan ook nog licht-buiten-adem ‘slaap lekker’ te roepen om het hoekje van de deur. Geen probleem, als mijn kind daardoor tevreden en rustig gaat slapen.. Maar toch heb ik me heel wat keren afgevraagd; wat nou als iemand mij zo zou zien?

Een rustig avondje voor jezelf. Soms voer je het ritueel nog zo goed en rustig uit, maar tóch is het onvoldoende om die pijn in die grote teen weg te nemen, tóch zorgt het er voor dat de kinderen in een ruzie verwikkeld raken, tóch jaagt het de monsters niet altijd weg en tóch willen ze echt alleen maar bij jou in bed slapen vanavond. Nee nee nee. Zo had ik mijn avond niet gepland. Toch gaat het af en toe zo. Je probeert zo rustig mogelijk te blijven en brengt ze weer naar bed. Slaap lekker. Vijf minuten later herhaalt het zich, alleen maakt de ‘slaap lekker’ dan plaats voor een ‘en nu slapen!’. Weer vijf minuten later speelt het ritueel zich nogmaals af, maar dan met een ‘ik wil niets meer horen!’. Weer vijf minuten later vraag je je af of je misschien chantagemateriaal in moet zetten, in de vorm van een IPad-verbod of snoep-verbod. Wanneer ze dat inmiddels ook al hebben verspeeld, vraag je je af wat voor zwaar geschut je nu weer in moet gaan zetten. En stiekem lachen die superhelden van ons in hun vuistjes (of gewoon recht in je gezicht, want zo subtiel zijn ze nog niet). Een machtspelletje a la ‘wie heeft de langste adem’ en ik kan je vertellen, die kleine superhelden hebben, ondanks een kleiner lijfje, een verdomd lange adem. Hoe houden ze het vol, zou je denken. Tien keer die trap op-en-af, voelt voor ons misschien als een mini marathon, maar voor hen is het duidelijk geen probleem.

Terwijl ik dit typ is het 20.47 uur ’s avonds. Ik kijk naar het scherm van mijn laptop en zo’n vier meter daar achter zit mijn peuter in de kleermakerszit op de grond. Haar zusjes slapen en haar papa is sporten. Het is heerlijk rustig in huis. Daar zit ze dan in haar pyjama, met haar knuffel in haar hand, haar haren wat wild voor haar gezichtje gevallen en met een duidelijk verwarde blik omdat ze waarschijnlijk denkt: ‘waarom laat mama mij hier nu zitten?’, ‘waarom zegt ze niet dat ik terug naar bed moet?’, ‘waarom zit ze daar zo rustig?’, ‘dat was niet mijn plan’..

Ze lag om 19.00 uur in bed en haar zus, die in het bed naast de hare ligt, sliep om 19.01 uur. Mijn peuter niet. Die slaapt meestal ook om 19.01 uur, maar de laatste tijd niet. Ze zit op het moment in een ‘ik-wil-niet-in-mijn-eigen-bed-slapen’ / ‘ik-wil-bij-mama-slapen’ fase en die weet ze dan te onderbouwen met ‘ik ben bang’, ‘ik heb dorst’ en ‘ik heb pijn’. Soms los van elkaar, maar meestal zet ze alles tegelijkertijd in; ze gaat duidelijk voor all-in.

Wanneer ik ben aangekomen bij deze alinea, kijk ik nogmaals naar haar. Ik zie dat ze zo onopvallend mogelijk haar hoofd probeert te draaien zodat ze kan zien of ik überhaupt nog op haar reageer of niet. Ze ziet dat ik kijk. Ik reageer niet en zij reageert niet. Damn.. we zijn allebei aardig goed in dit spelletje, besef ik me. Ze is niet voor niets een dochter van haar moeder. Het verschil is: zij zit op de grond en ik zit op de bank, zij doet niets en ik ben aan het hobbyen, voor haar is het al lang bedtijd geweest en voor mij niet. Ow! Ik hoor een zucht.

Het is niet zo dat ze hier al zit vanaf 19.01 uur. Ze zit er net pas. Eerder ben ik al enkele keren naar boven gelopen om haar weer opnieuw in te stoppen, door haar haren te kriebelen, liedjes te zingen, te knuffelen en te praten. Ze geeft niet op en staat een tijdje later weer vrolijk beneden. Met haar handjes in de lucht, die roepen ‘til mij op, til mij op’. Dat vindt ze fijn, zoals een baby-aapje met haar armpjes om mama-aap heen geslagen. Maar, na een aantal keren krijgt mama-aap last van haar rug. Baby-aapje moet dus zelf de trap op lopen. En dát is nu precies de reden waarom mijn baby-aapje nog steeds op de grond zit, in haar pyjama, nog steeds met die wat verwilderde coupe haar voor haar oogjes. Want baby-aapje wil niet zelf lopen. Baby-aapje is boos. En dus blijft baby-aapje uit protest op de grond zitten. Shit, denk ik, nu ben ik mooi in de aap gelogeerd..

Op dit moment heeft ze mij misschien al vier keer aangekeken. Haar blikken worden intenser en ze houden langer aan. Zal ik mij er aan wagen om mijn hand uit te reiken. Dan staat ze op en zegt ze: ‘mama, mag ik bij jou zitten?’, ze kruipt bij mij op schoot en vraagt of we nog beste vrienden zijn. Ik knuffel haar en zeg haar dat we de allerbeste vrienden zijn. Dan pak ik haar hand en lopen we samen naar boven. Wel neemt ze nog even een kussen van de bank mee voor haar been want ‘haar been doet pijn’. Toch nog even de regie in handen willen nemen. Ik moet er een beetje om lachen. Wanneer ze in bed ligt, speel ik het spel mee en leg ik haar been voorzichtig op het kussen zodat het morgen weer beter is. Weer zie ik haar kijken, ‘waarom doet ze zo rustig? dit was niet mijn plan’. Ik aai over haar bol, geef haar voor de 10e keer een kus en loop naar beneden. Maar.. deze keer blijft baby-aapje in bed en voelt mama-aap zich stiekem apetrots.

Ik ben benieuwd in wat voor ‘fase’ we volgende week weer zitten. Maar van vanavond heb ik geleerd: geduld is een schone zaak, soms moet je het jezelf niet zo moeilijk maken en.. je hoeft niet altijd all-in te gaan om indruk te maken.

15 reacties op “Monsters onder je bed”

  1. Marie Therese

    Weer een prachtig verhaal om te lezen…..en ja ..geduld is een schone daad….hahaha…wel vermoeiend soms…zo herkenbaar ?

  2. Franka van de Nobelen

    Wat leuk om te lezen. En heel herkenbaar uit vroegere tijden !? Klinkt gek misschien, maar soms mis ik die tijden zelfs wel eens. T gaat allemaal zo snel voorbij en voordat je t weet zitten ze met een vriendje op de bank die door t haar kriebelt ?. Kei leuk Stefanie ??

  3. Sanne van der Linden

    Heerlijk herkenbaar! Hier groeit je eigen geduld weer een beetje van want het is niet alleen je eigen huis te doen rond 19u ?

  4. Toosje Janssen Franken

    Wat een mooi verslag weer, Stefanie, ik moest er erg mee lachen, tientallen keren ben ik er ook ingetuind bij onze kinderen en later bij de kleinkinderen weer opnieuw, we willen het zo goed doen en af en toe zijn ze ons toch echt te slim af, de boeven !! ??

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *