Melkgebit wisselen en wachten op een gouden tand

Een wiebeltand en de tandenfee

In de klas van mijn kleuter beginnen de meeste kinderen hun tandjes te wisselen. Ze hebben bijna allemaal een wiebeltand. Of ze missen al een tand. Mijn kleutermeisje wil ook graag een wiebeltand. Enkele weken geleden was de voornaamste reden ‘de tandenfee’. Die heb ik niet zelf in het leven geroepen, dat hebben haar vriendinnetjes gedaan. Shit.. dacht ik nog, nu ben ik zo ongeveer verplicht om een ‘gouden munt’ onder haar kussen te leggen. Een gouden munt ja, want mijn peuter en kleuter zeggen allebei dat je een gouden munt krijgt van de tandenfee. En als zij dat zeggen, dan is dat zo.

Sinds een week of twee heeft de eerder o-zo-belangrijke reden van het hebben van een wiebeltand, een andere wending gekregen. Een glimmende en kostbare wending mag je wel zeggen. Want, beste mensen, mijn kleuter wacht op een GOUDEN tand.

Een gouden tand

Het is woensdagavond. De kinderen liggen alle drie in bed. Een minuut later hoor ik kleine voetjes op de badkamervloer schuifelen. Vervolgens kom ik op de gang mijn kleuter tegen. Ik kijk in de grote bruine ogen van mijn lieve meisje. Haar ogen die een beetje schuilgaan achter haar wilde piekhaartjes.

‘Wat is er?’ vraag ik haar.
Ze kijkt me aan met een bedenkelijk gezicht en zwijgt.

‘Wat is er?’ vraag ik nogmaals.
‘Nehh, ik weet niet.. ik dacht dat ik misschien een wiebeltand had, maar het is denk ik niet zo’. Deze woorden verlaten licht teleurgesteld haar mondje.

‘Laat eens zien dan’. Ik ga op de badrand zitten en bestudeer een voor een haar melktandjes. Nee, ze zitten echt rotsvast, er is geen beweging in de krijgen

‘Wil je graag een wiebeltand?’, vraag ik haar uiteindelijk.
‘Ja, ik wil graag een gouden tand’, zegt mijn stoere kleuter. Heerlijk. Wat ben je toch een lekkerding, denk ik trots.

Zie je het al voor je? Op maandagochtend tijdens het kringgesprek, 28 kindjes in de kring met in het midden een klein meisje met een glimmende gruwelijk gave glinsterende gouden tand. Geweldig! Ik moet haar serieus nemen, dus ik zet mijn poker-face weer op.

‘Die groeien niet hoor’, vertel ik haar eerlijk.
‘Nee’ zegt ze zachtjes en een wat onzeker lachje verschijnt, ‘alleen maar bij oude omaatjes en opaatjes, hè mama?’

Och, nu wil ik haar helemaal opvrrrrrreten van verliefdheid. Ze heeft immers een beetje gelijk. Mijn opa heeft namelijk een gouden tand, dus dan is de link snel gelegd, oude omaatjes en opaatjes hebben nou eenmaal gouden tanden.
Ik leg haar vervolgens uit dat gouden tanden niet groeien, dat er een stukje goud op een tand is geplakt en dat iemand daardoor soms een ‘gouden tand’ heeft.

Een gouden pepernoot

Na de uitleg zucht mijn lieve hoopvolle goudzoeker en schuifelt ze vervolgens weer terug naar haar bed. Dromend over een gouden tand. Ik stop haar lekker in bed, geef haar een dikke kus en terwijl ik naar de deur loop, zie ik daar in mijn ooghoeken iets glinsteren. Ik zie het boek liggen dat ik iedere avond voor onze meisjes moet voorlezen. ‘Sinterklaas en de gouden pepernoot’. Tja.. al dat goud, dat zet je natuurlijk aan het denken. Het is dan ook niet zo vreemd dat ze een gouden tand wil en dat haar kleine zusje dagelijks vraagt wanneer we weer goud gaan zoeken..

‘Sinterklaas en de gouden pepernoot’. Het boek dat nu, medio juni, nog steeds favoriet is. Iedere avond lees ik dat Sinterklaas zijn magische gouden pepernoot kwijt is en hem, godzijdank, uiteindelijk weer terug vindt in de paardenpoep in een van zijn stallen.

Vanmorgen nog.. Ik hoor om 7 uur de voetjes van mijn peutermeisje op de trap. Vervolgens is het een paar seconden stil en daarna hoor ik haar weer naar boven lopen. Gaat ze weer terug naar bed? Denk ik verbaast. Daarna is het een minuut of tien stil voordat ze uiteindelijk écht naar beneden komt. Wat heeft ze al die tijd gedaan? vraag ik me af. Na het ontbijt loop ik naar haar kamer en dan zie ik wat ze al die tijd heeft gedaan. Normaal kruipt ze altijd nog even bij mij in bed, maar nu zie ik wat ze verkiest bóven haar mama. Ja hoor, het is die verdomd gouden pepernoot.

IMG_20190606_091435_resized_20190606_091942149.jpg

Een half jaar nadat de goedheiligman ons land tijdelijk heeft verlaten, lezen wij nog steeds iedere avond sinterklaasverhaaltjes. En dan zal ik maar meteen nog iets opbiechten.. Iedere avond zing ik een kerstliedje.

Er is een kindeke geboren

‘Welk liedje kies je vanavond?’ vraag ik iedere avond nadat we een boekje hebben gelezen. Mijn peutermeisje kiest steevast voor kabouter plop. Ze draait zich op haar zij, luistert naar mijn zangkunsten en ze vertrekt naar dromenland.

Mijn kleuter kan minder goed kiezen. Én ze houdt van tijdrekken.
‘Welke liedjes ken je allemaal, mama?’
Ik denk diep, heel diep na, en zing dan enkele stukjes van kinderliedjes; ‘ik zag twee beren broodjes smeren’, ‘slaap kindje slaap’.. Ze onderbreekt mij vrij snel. ‘Een kerstliedje!’. Een kerstliedje? Oke. ‘Ehh.. Jingle bell jingle bell’, ‘Nee’ onderbreekt ze mij weer. ‘Er iiiis een kindeke gebóren op aard..’, ‘Jaaaaaaaa! die!’. Shit. Ook zij draait zich op haar zij, sluit haar ogen en wacht met een grote glimlach op mijn zangkunsten. Verbaast en onwennig begin ik te zingen. Hoe ging dat liedje ook alweer? En tot mijn grote verbazing kiest ze dit liedje dus iedere avond. Al ruim een week zing ik dit kerstliedje. In juni!

Och, als zij blij worden van het idee van een newborn baby in een lekker prikkelend houten kribbe.. in een karig hutje zonder verwarming, maar met veel liefde omringt door beide ouders, een os en een ezel.. zing ik dit liedje met alle liefde. Als het nodig is, iedere dag. In de winter, maar dus blijkbaar ook in de zomer. Want kinderen houden nu eenmaal van structuur, herhaling en voorspelbaarheid. Juist ja. Met alle liefde doe ik dat, maar niet perse met alle plezier. Kijk, ik zou best eens ‘Tip de muis’ willen lezen en mijn stem vibreert ook best goed op ‘Twinkle twinkle little star’, maar nee dat zou echt een kink in de kabel zijn. En ach, dan zie ik die blije snoetjes en die handjes zo heerlijk onder die wangetjes gevouwen, oogjes dicht, een diepe zucht en dan zet ik maar weer een hoge C in, of een octaaf lager.. Er iiiiiiis een kindeke gebóren op aaaaaaaaard..

3 reacties op “Melkgebit wisselen en wachten op een gouden tand”

  1. Wat ben je toch een lieve moeder, Stefanie!?En je verhalen kunnen me niet lang genoeg zijn, ik geniet er enorm van! Ga zo door lieverd!?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *