Kleuters en kappertje spelen

Het is dinsdag

En ik dacht het nog wel zo goed voor elkaar te hebben..
Ik ben alleen thuis met mijn drie meiden. Papa is pas om 21.00 uur thuis vanavond. Het ging allemaal zo goed..

Een paar keer op en neer naar de peuterspeelzaal en naar school vandaag, een paar wasjes draaien, poetsen en dan besluit ik toch maar zeker op tijd te beginnen met het avondritueel.

Aan taaaaaaafel

16.00 uur: Ons babymeisje eet haar eten allemaal op. Top!

17.00 uur: Ons peutermeisje eet haar bordje helemaal leeg. Top!

17.10 uur: Ook mama eet haar bordje helemaal leeg. Goedzo mama.

17.15 uur: Ons kleutermeisje eet haar bordje helemaal leeg. Top!

En blij dat ik was jonge! Normaal loopt dat avondeten helemaal niet zo vredig namelijk. Dat is dan maar weer mooi gelukt, denk ik bij mezelf. Goedzo mama.

17.30 uur: Ons buurmeisje, tevens BFF van mijn kleuter, huppelt vrolijk binnen. Ze mogen nog even samen spelen en o wat spelen ze lief.

2 meisjes.jpg
Een donkerblond koppie en een lichtblond koppie, belangrijk voor latere details

Ondertussen stuur ik haar moeder nog een appje om te vertellen dat ze zo lief aan het spelen zijn. Ze kunnen toch zo lief spelen samen. Och och och..

Badderen

18.00 uur: Ik besluit haar twee kleine zusjes alvast in bad te doen, zodat de BFF’s nog even kunnen spelen. Ze spelen immers zo lief samen. Had ik dat al gezegd? Ja, het was ook te mooi om waar te zijn.

18.15 uur: Mijn babymeisje is gewassen en gestreken en kruipt vrolijk in haar pyjama door de badkamer.

18.20 uur: Ook mijn peutermeisje is nu kant en klaar om naar bed te gaan. Ze mag nog even in het grote bed televisie kijken.

18.25 uur: Ik loop naar beneden om de baby in de box te zetten zodat ik haar flesje melk kan maken.

Crime scene

Zodra ik de laatste traptrede met mijn grote teen aanraak, zie ik het al. Ik voel het gewoon. Wat dan? hoor ik je denken. Ja, ik weet het niet. Iets. Twee paar ondeugende kleuterogen kijken mij aan. Twee meisjes giechelen. Dat kan toch nooit een goed teken zijn.

‘Wat?’ vraag ik argwanend met mijn baby op mijn arm. Ik zet de baby in de box en vraag het nog een keer. ‘Wat?’

‘Niks’, klinkt het in koor. Gevolgd door nog meer gegiechel.

Mijn kleuter zit op de bank met haar handen achter haar rug. Haar BFF staat voor haar met haar handen tevens achter haar rug. Achter haar rug, maar dan ook nog een stukje in haar broek. Dan moet er dus echt iets te verbergen zijn!

Mijn hersenen gaan tekeer. Wat zal ik doen? Hoe zal ik reageren? Moet ik die handen tevoorschijn ‘trekken’?

Mijn babymeisje zit in haar box en geniet van het hele gebeuren met haar grote bambi-ogen. Ik zie het gewoon gebeuren. Ze voelt de spanning ook..

‘Wat hebben jullie gedaan?’
– Niks (met een big smile)

En dan.. Net op het moment dat ik denk ‘laat ik die meiden maar even negeren, ik zie zo wel wat ze in hun handen hebben’, draai ik me om en zie een eerste hint!

IMG_20190528_191123.jpgTwee paarse elastiekjes. Niet zomaar elastiekjes, maar gevuld met een bosje haren. Hmm vreemd, denk ik nog. Nog steeds gaan er niet echt alarmbellen rinkelen (hoe naïef kun je zijn). Ik denk zoiets van ‘wat hebben ze die elastiekjes hardhandig uitgetrokken om zoveel haren mee te trekken..’

Achter mij is het stil. Alsof ze naderend onheil aan voelen komen.

En dan, nét voordat bij mij het kwartje valt, kunnen de BFF’s de spanning niet meer aan;

TADDAAAAAAAAAAAAAAAA 

en allebei houden ze hun arm gestrekt voor zich, met in hun hand een plukje haar. Hun eigen haar. Nog steeds met een glimlach van oor tot oor.

Shit, denk ik. Hebben ze kappertje zitten spelen? En eerlijk gezegd.. ik kan mijn lach bijna niet inhouden. Het komt door die gezichtjes hoor. Twee van die blije ondeugende snoetjes op een rij, de één met een bosje lichtblond haar in het handje en de ander met een bosje donkerblond haar in het handje.

Als een soort van bloedbroeders, zusters voor het leven. Maar dan anders.

‘Ohhhhh wat hebben jullie gedaan?!’ probeer ik er toch nog wat boos uit te persen. Ik neem de plukjes haar uit hun handjes, draai me om en zie dan een soort van kapsalon-vloer in mijn woonkamer. Die vloer hadden wij straks nog niet.

IMG_20190528_191153_resized_20190528_071211719.jpg

Haar, haar en nog meer haar. Onee. Tevens zie ik het wapen liggen. Een vrolijke prinsessenschaar, natuurlijk! En het ging nog wel zo goed vandaag. Ik had alles zo goed onder controle. Dacht ik..

‘Wij wilden kappertje spelen’

‘Dit plukje haar was nog iets te lang’

‘Ja maar, we waren ook aan het SPELEN’

19.10 uur: Ik plof op de bank en neem mijn laptop op schoot. Drie kindjes liggen met volle buikjes, gewassen en gestreken in bed. Eentje is zelfs naar de kapper geweest. Alles is schoon en opgeruimd. Op een handveger en blik (met haar) na.. Het viel toch best mee vandaag.

Gelukkig hebben ze het bij een ‘plukje haar’ gehouden. Ik hoop maar dat het een eenmalig experiment was. En terwijl ik dat typ denk ik aan alle experimenten die nog komen gaan..

3 reacties op “Kleuters en kappertje spelen”

  1. Ik zie het helemaal voor me Stefanie, zo herkenbaar! Ik heb het ook mee gemaakt met onze meiden…. Julia (toen net 4 jaar) zat heerlijk te knutselen (mét schaar), en ik moest even een wasje aan gaan zetten op zolder. Ik dacht nog, zal ik de schaar afpakken, maar ze was zó zoet bezig dat ik dacht “Ach, laat haar maar lekker”. Toen ik even later weer beneden kwam, zag ik tot mijn schrik dat ze ook kappertje had gespeeld ??. Bij haar jongere zusje Iris had ze, van het weinige haar dat Iris had, aan de achterkant een ‘plukje krul’ afgeknipt en bij zichzelf een korte pony gecreëerd ?
    “Mooi hè mama!” zei ze met een stralend snoetje! Slik…., heel mooi schat, maar dat mag je NOOIT MEER DOEN!!!!
    De foto’s van Julia in die periode net op school, met haar “prachtige pony”, zie ik nog voor me??. Ach ja kids, het is nooit saai met ze?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *