Gebeten door een adelaar en mama in haar blote kont

Een tornado in mijn bed

‘Heb jij de wind ook gehoord vannacht? Het waaide echt hard hè!’

‘Ja mama, ik hoorde het ook. Ik werd wakker en het waaide zo hard dat ik mijzelf aan mijn bed moest vasthouden. Ik waaide bijna weg!’

Het stormde inderdaad hard en de wind heeft wat schade aangericht bij enkele huizen in de straat. Voor zo ver ik weet, is ons dak gewoon blijven liggen en lagen de kinderen veilig in bed. Maar ja, je weet nooit.. misschien is het dak wel even opgelicht en waaide mijn peuter inderdaad bijna haar bed uit. In ieder geval.. mijn driejarige held heeft vannacht heel wat meegemaakt.

Aangevallen door een adelaar

Sommige gebeurtenissen zijn voor kinderen simpelweg een hele belevenis. Even bij een vriendinnetje op de trampoline springen, leidt al tot een ware scene uit een natuurdocumentaire van Discovery of zelfs tot een scene uit een schrikbarende horrorfilm.. ‘Ja mama, toen gingen we trampoline springen, toen sprong ik zo hoog en toen kwam er een grote adelaar aanvliegen en die heeft mij in mijn been gebeten!’. Het is mogelijk, ja toch.. maar het lijkt me nogal aangedikt. Maar hé, misschien ook niet.. we wonen immers in een bosrijke omgeving.

Spierballen van de buurvrouw

Wij als ouders zien het soms niet, maar kinderen hebben eigenlijk niet heel veel nodig hoor. Wij zijn soms geneigd om een hele trukendoos open te trekken, maar ze zijn al tevreden met de meest eenvoudige dingen. Een tijdje geleden was de eerste warme voorjaarsdag. Een heerlijke dag in de bossen, langs een kinderboerderij en speeltuin. Toen ik mijn kleuter ’s avonds in bed stopte, vroeg ik haar nog wat ze het leukste vond van de dag. In mijn hoofd zag ik ze nog genieten in de bossen, bij de dieren en in de speeltuin. Ze nam vervolgens de tijd en overdacht haar antwoord zeer nauwkeurig om vervolgens te antwoordde: ‘Het leukste vond ik.. toen ik straks nog even bij mijn vriendinnetje ging kijken.. dat haar mama zo een gat aan het graven was voor de trampline..’. Ze heeft een grote glimlach op haar gezicht, terwijl ze haar spierballen showt en doet alsof ze een gat graaft. Juist ja, dacht ik nog.. zie je wel.. zoiets simpels maakt haar dag tot een groot succes. Laat je trukendoos maar achterwegen hoor.

Opzij opzij opzij

Onze meiden laten mij ook steeds meer genieten. Van de meest eenvoudige of dagelijkse dingen. Neem nou het uitje met mijn kleuter pasgeleden. Een kort bezoekje aan de stad, om even iets te ruilen. Als ik alleen op pad zou gaan, zou dit leiden tot een zeer gehaast verplicht bezoekje en ik zou nog net niet door de stad rennen. In mijn hoofd zou zich alleen maar afspelen; ‘is er geen parkeerplaats dichterbij?’, ‘loop door mensen’, ‘je loopt aan de verkeerde kant van de straat mevrouw, nu moet ik met een boog om je heen lopen.. ben ik nog later thuis’ en ‘shit ik moet nog een miljoen dingen doen’. Misschien ligt dat ook wel aan mij, maar eerder kon ik daar niet bepaald van genieten.

Met mama op pad

Nu wel. Samen met mijn kleuter. Samen op pad. Een eenvoudig uitje zorgt al voor een hele belevenis. Zowel bij haar als bij mij. We gaan naar de stad. ‘Wat is de stad?’, kijk daar begint het al. Samen genieten we op en top, ik luister naar al die wijze praat en zij geniet zichtbaar in die grote wereld. ‘Mama, zijn we nou in een ander dorp of in een ander land?’. Ze kiest een nieuwe outfit uit, geniet daar op-en-top van en daarna eten we samen gezellig een broodje.

Mama in haar blote kont

Terwijl mijn kleuter naar een andere stoel hupst, vraagt ze naar welke winkel we dadelijk gaan. Ik moet nog even naar een lingeriewinkel om wat te ruilen en vraag me af hoe ik dat ga uitleggen op een manier dat ik de meeste vragen (die zeker komen gaan!) kan ontwijken. Wanneer ik uiteindelijk accepteer dat mijn antwoord hoe dan ook een heleboel vragen gaat opleveren, zeg ik haar dat we naar een lingeriewinkel gaan om een BH te ruilen. ‘Wat is een BH?’, vraagt mijn nieuwsgierige leergierige kleuter (ik zei het toch!). Kauwend op mijn eten laat ik een stukje van mijn BH-bandje zien. Mijn kleuter knikt, ze heeft het begrepen. Ze stelt nog wat vragen en ik leg haar uit dat ik de nieuwe BH dan eerst even moet passen om te kijken of deze beter past. ‘Ook een onderbroek?’ vraagt ze. ‘Uhm dat zou ook kunnen’, antwoord ik. Starend naar haar broodje en o zo ernstig zegt ze dan: ‘Nou.. dan hoop ik maar niet dat ze je gaan uitlachen..’. Terwijl ik me bijna verslik in mijn broodje vraag ik me af wat ze nu precies denkt. Dat haar moeder in haar blote kont midden in de winkel een onderbroek gaat passen? Schaamt ze zich voor mijn blote kont? Is hij niet mooi dan? Oké, ze zegt soms lacherig dat mijn billen bewegen tijdens het tandenpoetsen, maar waarom denkt ze dat mensen gaan lachen? En op dat moment besef ik me dat ik me helemaal laat meeslepen in haar antwoord. Ik stel me gerust met de gedachten dat ze het gewoon een beetje gek zou vinden wanneer haar moeder op die manier midden in de winkel zou staan.. en niet dat het mijn kont is die zo lachwekkend is. Pff in welke nesten heb ik me nu weer gewerkt. Ik wil alleen maar even een BH passen, meer niet. Wat schattig ook eigenlijk.. dat ze zich zorgen maakt om haar moeder omdat andere mensen haar misschien uitlachen. Vervolgens doe ik een poging om de functie en het idee van ‘pashokjes’ in winkels uit te leggen. Een klein hokje of kamertje met een gordijn. ‘Ja’, zegt ze, ‘met zo van die ringen daarboven’. Inderdaad, ik geloof dat ze me nu begrepen heeft.

Feest in de lingeriewinkel

Tien minuten later lopen we samen de lingeriewinkel binnen. Waar de meeste mannen buiten verveeld op een muurtje wachten en hun tijd voldoen op hun telefoon of starend naar al het winkelend publiek, rent mijn kleuter dolenthousiast naar binnen. Ben ik niet per ongeluk een speelgoedwinkel binnengelopen, of misschien een snoepwinkel? Nee hoor. Ze rent naar een rek met onderbroeken, ‘Wauw! kijk mama, kijk eens wat mooi!’. Een voor een neemt ze de rode onderbroeken in haar fel roze handschoenen en ze aait ze alsof ze het mooiste zijn wat ze ooit in haar leven heeft gezien. Het winkelpersoneel bekijkt dit hele gebeuren en ze knikken trots wanneer ze beseffen dat ze mega mooie onderbroeken verkopen. Als een echte dame loopt ze door de winkel. Ze vindt het allemaal reuze interessant. Dan wijst ze opeens naar een lingeriesetje, ‘kijk mama! dit is echt super handig!’. Ik staar naar een ‘soort van BH’ met een ritsje in het midden.. en weer kan ik bijna mijn lach niet inhouden.. ‘Ja inderdaad, dat is echt super handig!’ beaam ik. Dan pak ik zelf een net-iets-minder-handig-setje in mijn handen en zeg haar dat we het gaan passen. Mijn kleuter huppelt dolblij voor me uit, ‘ja, kom mama, dan gaan we naar het zaaltje’. Zaaltje? Volgens mij is er iets misgegaan tijdens mijn uitleg over een pashokje.

Ik moet poepen

In het pashokje staat ze vervolgens vijf minuten met haar gezicht naar de spiegel gericht om de binnenkant van haar mond, haar gehemelte en haar tong van alle kanten te bekijken. Die mogelijkheid heb je immers bijna nooit. Dan draait ze zich om.. ‘Mama ik moet poepen’. Oja denk ik.. natuurlijk moet je nu poepen. Want ik heb net mijn kleren uit en sta andere kleding te passen.. en dan willen kinderen poepen. Wat stom van mij, dat had ik toch moeten weten, dat staat immers gewoon in het peuter/kleuter reglement (zie vorige blog). Natuurlijk moet je nú poepen want het is al weer vijftien minuten geleden dat je op het toilet zat toen we ons broodje hadden gegeten..

Afknijpen

Verhit wurm ik me uit het niet-zo-handige-setje (nu was dat ritsje toch wel handig geweest) en zoek mijn eigen kleren bij elkaar. We betalen snel en lopen naar het dichtstbijzijnde lunchcafeetje, waar mijn kleuter even uitgebreid gaat zitten. Nadat enkele mensen aan de deur hebben gestaan om te checken of het toilet al vrij is, vraag ik ongeduldig aan mijn kleuter of ze toevallig al bijna klaar is. Nee. Daarna vraag ik het nog een keer en geïrriteerd vraagt ze of ik soms ook moet poepen. Nee, nee. Geduld.. geduld. Maar nu.. afknijpen aub!

Vragenvuur

Wanneer we vervolgens naar de auto lopen, stelt mijn kleine Einstein honderd vragen over de parkeergarage, over het parkeerkaartje en de werking van de slagbomen. Ze mag het kaartje vasthouden omdat de slagboom waarschijnlijk toch vanzelf opengaat. ‘Mama, waarom gaat de slagboom vanzelf open?’. Omdat we hebben betaald. ‘Ja, maar hoe weet de slagboom dan dat het onze auto is?’. Terwijl ik andere auto’s probeer te ontwijken en de zon in mijn ogen schijnt, probeer ik weer een zo correct mogelijk antwoord te bedenken. Het lijkt wel een examentest, maar dan met zo veel mogelijk obstakels die je tegelijkertijd moet ontwijken. Gelukkig gaat ze deze keer akkoord met een ‘dat weet ik niet’.

Spring maar achterop bij mij, achterop m’n fiets

Twintig minuten in de auto, het zonnetje schijnt naar binnen en we zijn er allebei een beetje moe van. Stiekem hoop ik dat ze even in slaap dommelt. Maar nee. Onvermoeibaar zijn ze, niet moe te krijgen. En jaloers dat ik ben. Mijn kleuter tettert honderduit en daar geniet ik dan weer van. Van de hak op de tak en in een sneltreinvaart bespreekt ze alles wat er in haar kleine koppie opkomt. Luisterend naar de Nederlandstalige liedjes, stelt ze kritische vragen over het liedje van Nick en Simon en merkt ze op dat Gers Pardoel helemaal niet zo slim is. ‘Hij weet helemaal niet waar hij heen gaat’, merkt ze op. Een beetje slaperig mompel ik zoiets van ‘nee?’ en geïrriteerd zegt ze: ‘Ja mama, hij weet niet waar hij heen fietst, want dat zingt hij toch net?!’. Wat een doos ben je mam.. ik zie het haar denken in mijn achteruitkijkspiegel.

Het parkeerkaartje

Dan is ze precies vijf seconden stil. Ze heeft het parkeerkaartje nog steeds in haar hand. ‘Hier ga ik dadelijk iets van maken, een muizenhuisje ofzo, maar dan heb ik wel kaas nodig mama’. En weer een nieuw gespreksonderwerp is geboren. ‘Ik wil een muis’. Nee, je kan geen muis hebben. ‘Waarom niet, ik wil een echte muis! Want die heb ik nog nooit gehad’. Ik zwijg een paar seconden. En die paar seconden zijn weer genoeg voor haar om een sprongetje te maken naar Mickey Mouse, want ja.. dat is ook een muis. ‘Dan noem ik mijn muisjes Mickey, Mini, Katrien, Donald.. en hoe heet die andere ook al weer?.. Ja, Goofy! Dat zijn dan andere dieren. Eigenlijk zijn dat mensen-dieren, ja toch? Ja toch, mama? Mama?’

GGGGGGGat

‘Mama mag je gat zeggen?’
‘Ja, waarom niet? Dat is toch ook een gat in de grond’
‘Ja, maar ik bedoel GGGGGGGGat, mag je dat zeggen?’
‘Ja’
‘Maar ik bedoel GGGGGat hè..’

‘En mag je lelijk zeggen?’
‘Ja, dat mag je zeggen. Maar het is niet zo lief om dat tegen iemand te zeggen’
‘Maar als je iemand zijn kleren lelijk vindt, mag je dat wel zeggen toch? Ja toch mama? Want dan kun je gewoon lief zeggen, ik vind je kleren eigenlijk wel een beetje lelijk. Want ja dan zegt dat kindje gewoon oké dat mag je wel gewoon zeggen hoor dat je mijn kleren lelijk vindt’
‘Ehh, nou dat is toch niet zo aardig?’
‘Ja maar mama, ik vind jou kleren wel mooi.

Piep in mijn oren

De auto stopt. We zijn thuis. Er zit een piep in mijn oren, maar dat geeft niet. ‘Mama ik vond het echt leuk samen met jou naar de stad. Ik vond het wel honderdduizendmiljoen kilo leuk!’

‘Ik ook schatje. Ik vond het wel honderdduizendtriljoenvierhonderdduizendmiljoen kilo leuk!’, zeg ik terwijl ik mijn gordel los klik.

Mijn kleuter trekt een bedenkelijk gezicht en zegt vervolgens verwarrend: ‘Triljoen…?’

Shit.. hoe leg ik dat nou weer uit..


Meer van deze herkenbare verhalen lezen?

Principes, goudvissen en snot op je banaan

Het woest aantrekkelijke lichaam van een mama

10 x zo gedraag ik me als een echte peuter

Kleuters en kappertje spelen

Poppenmoedertjes – Hoe Baby Born alle aandacht opeist binnen ons gezin

Melkgebit wisselen en wachten op een gouden tand

6 reacties op “Gebeten door een adelaar en mama in haar blote kont”

  1. Marie Therese

    Haha…geweldig…….wat een retteketet……ik weet precies wat je bedoelt……wij hadden ook zn retteketje…..haha…ik geniet hiervan?? maar soms ook erg vermoeiend……weer een geweldig leuk blog?

  2. Idd. Heel erg genieten van zulke mooie momentjes samen. Dat zijn heel veel mooie herinneringen waar
    je je hele leven telkens opnieuw , als je er aan denkt, weer vrolijk van wordt. Echt heel mooi opgeschreven!?

  3. Geweldig, ik heb echt heel hard gelachen om jouw blog. Haha, ik zie het helemaal voor me.

    En die vragen, geweldig toch☺️!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *