nieuwsgierig kind

De bijna-doodervaring van Blaadje, Boompje en Vlinder

Een schervenzee

Terwijl mijn twee kleutermeisjes trots hun tekeningen showen, schiet mijn hartslag door het dak vanwege een kletterend en angstaanjagend geluid. Samen met twee paar grote donkere kinderoogjes, volgen mijn ogen de weg naar het plaats delict. Nog voordat mijn ogen aan mijn hersenpan hebben doorgegeven wat er is gebeurd, ren ik al naar mijn kleine avonturier die met haar blote voetjes te midden van een schervenzee staat. Nonchalant kijkt ze om zich heen, weinig onder de indruk van de ravage die ze zojuist heeft aangericht.

Grijpgrage handjes

In de paar seconden dat mijn ogen gericht waren op de vuurrood gekleurde sneeuwwitje en de unicorn in regenboogkleuren, waren ze dus niet gericht op mijn dreumes die in dezelfde kamer zat te spelen.

De plek op het televisiekastje, waar zojuist nog een vissenkom stond, is leeg. ‘Nee!’ roep ik hard. ‘Nee!’ roept mijn kleuter harder. ‘Nee!’ roept mijn andere kleuter nóg harder.

Vele malen wist ik de grijpgrage handjes van mijn lieve kleine dreumes op tijd uit de vissenkom te halen. Eén keer balanceerde de vissenkom op het randje, maar nooit ging het mis. Tot vandaag. Vandaag wist de vissenkom de grond te tikken en niet meer terug te veren.

En.. actie!

Lichtelijk in paniek neem ik snel de dader in mijn armen, snel beoordeel ik haar zachte voetjes op bloedsporen, maar alles lijkt oke. Op het moment dat ik haar in de box zet, besef ik ‘onee de vissen!’.

‘Jaha, jaa, jaaa, jaaaa!’ hoor ik een bibberend paniekerig kinderstemmetje roepen. Stuiterend aan de zijlijn, terwijl haar andere zusje inmiddels als versteend op de bank zit.

Slachtoffer 1

‘Pak ze, pak ze!’ roep ik tegen mijn kleuter. Wat een held, maar ik houd niet van glibberende vissen in mijn handen. Helemaal niet als ze nog leven. Terwijl ik in de keuken de eerste de beste soepkom uit de kast VIS, hoor ik mijn kleuter roepen ‘ja ik heb ‘m, ik heb ‘m!’.

Slachtoffer 2

Terwijl ze Boompje (of Vlinder of Blaadje) in de kom water laat glijden, zie ik vanuit mijn ooghoek vis nummer 2 liggen. Stil. Op de zij. Shit! Maar direct rijken er twee kleuterhandjes naar het glibberige oranje lijfje. Zodra de vingertjes Blaadje aanraken begint hij (of zij) weer te bewegen. Yes! Nog nooit was ik zo blij om Blaadje te zien. He’s alive! He’s alive! Een vreugdenkreet galmt door de huiskamer. Zelfs onze versteende kleuter op de bank, ontdooid en springt van blijdschap een gat in de lucht.

Waar is slachtoffer 3

Maar dan, wanneer Boompje en Blaadje veilig en tijdelijk in de soepkom zwemmen, slaat het noodlot toe. Er zijn al enkele lange seconden, misschien wel een minuut, verstreken en er is geen spoor van Vlinder. ‘G**ver, waar is die andere goudvis?!’ zeg ik zachtjes. Of hardop. Dit gaat mij niet gebeuren. Paniekerig zoek ik samen met beide kleuters. Nog nooit zag ik ze zo snel iets zoeken. Verwilderd kijken we om ons heen. En het is waar, in paniek doe je de gekste dingen. Zo wiebel ik even aan het gordijn om te kijken of cliffhanger niet toevallig aan een zijden draadje hangt. Ook kijk ik of hij niet op de vensterbank terecht is gekomen. ‘Nee! Onee, oneee, oneeeee!!’ hoor ik onze dierenvriend steeds harder zeggen.

She’s alive!

Met volle kracht duw ik de bank opzij. En daar ligt Vlinder. Ze spartelt. ‘Ja, ze leeft!’ roepen we in koor. Wederom redt mijn 5 jarige held visje nummer 3 van de dood.

Een schrammetje

Terwijl ik de grootste scherven bij elkaar zoek, roep ik richting mijn 5 jarige meisje of ze even wil kijken of ze geen bloed bij ‘haar’ ziet. Verbaasd kijk ik hoe ze de box en haar kleinste zusje voorbij rent en inspecterend boven de soepkom hangt. ‘Fioew gelukkig, ze heeft alleen een klein schrammetje’.

Bijkomen van de schrik

Ik kijk naar de ravage op de grond en Blaadje, Boompje en Vlinder die inmiddels in een ander tijdelijk verblijf rondzwemmen. Ofja, zwemmen.. Ze bekomen duidelijk van de schrik. ‘Mam, ik geef ze even wat eten want volgens mij zijn ze echt geschrokken!’

Ja dat doe maar lieverd. Maar ik heb zelf toch echt wat sterkers nodig.

8 reacties op “De bijna-doodervaring van Blaadje, Boompje en Vlinder”

  1. Och Stefanie, wat een prachtig verhaal weer, ik heb er zelfs een paar tranen om gelachen. Wij hebben zo iets dergelijks ook wel eens meegemaakt. Zo zie je maar dat je met een vis (op zich een saai ding) toch een leuk avontuur kunt beleven! Groetjes, Toosje ? ? ?

  2. ?? wat ben ik blij dat ik een Juske heb. Stel je voor dat ik Blaadje, Boompje en Vlinder had moeten redden? dan weet ik niet of ze nog “alive” waren?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *