kinderen jungle

Waarom onze kinderen zich als een non in de jungle gedragen

Een wilde en ruige jungle

Onze kinderen gedragen zich als een non in de jungle. Maar waarom vragen wij onze kinderen zich als non te gedragen in een wilde en ruige jungle als wereld? Ze moeten netjes op de paden blijven lopen, maar tegelijkertijd die aanvallende wilde hyena’s van zich afslaan. Het liefst ook nog op een beleefde en vriendelijke manier. Ze mogen zich creatief uiten, maar het liefst zonder zich vies te maken. Buitenspelen moedigen we aan, maar dan wel het liefst zonder kleerscheuren en vieze vlekken.

Nonnen in de jungle

‘They caught all the wild children and put them in zoos.
They made them do sums and wear sensible shoes.
They put them to bed at the wrong time of day.
And made them sit still when they wanted to play.
They scrubbed them with soap and they made them eat peas.
They made them behave and say pardon and please.
They took all their wisdom ans wildness away.
That’s why there are none (nuns!) in the forests today.’ – Jeanne Willis

Binnen de lijntjes kleuren

We willen onze kinderen opvoeden in een wereld waarin ze zichzelf en de wereld om zich heen mogen en kunnen ontdekken. Dit doen we door vrijheid en creativiteit toe te laten, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot zelfbewuste en zelfverzekerde volwassenen.

Toch overspoelen wij ze met voorgekauwde informatie en regels. Hoezo kan een kind zichzelf ontdekken wanneer het niet de armen vol mag stiften en wanneer het alleen maar in de pas moet lopen. Hoe kunnen kinderen hun creativiteit gebruiken wanneer op een kleurplaat de vormen al staan aangegeven en het alleen maar binnen de lijntjes hoeft te blijven. Daar is niks uitdagend aan. En gebruik je dan toch je creativiteit en vrijheid, dan krijg je te horen dat je wel netjes binnen de lijntjes moet kleuren’.

In de pas lopen

We willen onze kinderen meegeven dat ze zichzelf durven en kunnen zijn en we willen ze leren dat je er mag zijn om wie je bent. Toch stoppen we ze in hokjes en overspoelen wij ze bewust of onbewust met bepaalde verwachtingen. Blauwe muisjes zijn nog altijd blauw en roze muisjes roze. We zeggen dat kinderen eigen keuzes mogen maken, maar tegelijkertijd vragen we ze in de pas te lopen en om zeker niet af te wijken van de hoofdweg.

Beleefd en lief

We willen onze kinderen meegeven dat ze van zichzelf af moeten bijten, opkomen voor zichzelf en stevig in hun schoenen staan. Toch moet dat dan ook weer op een bepaalde manier. Het liefst netjes en beleefd. Kinderen zijn net een non in een jungle. En bijt je eens flink van je af? Dan word je daar misschien zelfs voor gestraft.

Mowgli

Je moet dit en je moet dat, maar je mag wel je creativiteit gebruiken, ontdekken en hiervan leren. Ja dag, my ass. Waar is de vrijheid en creativiteit? Je mag een tekening maken, maar het liefst wel met de kleuren paars en groen. Ja dag. Geef kinderen eens een leeg blad papier en laat ze zelf hun fantasie, creativiteit en vrijheid gebruiken. Stuur ze naar buiten, met de handen in het gras en de voeten in het zand. Laat ze genieten, ontdekken en schreeuwen van de daken. Vallen, oplossingen bedenken en weer fouten maken. Alleen dan zullen ze het redden in die wilde en ruige jungle.

Je ziet Mowgli toch ook niet in zijn perfect-witte Nike Air Max door de jungle banjeren? Hij kleurt zeker niet binnen de lijntjes en blijft al helemaal niet op de paden. Maar overleeft hij de jungle? Dat kun je wel raden.

Laten we onze kinderen eens wat meer Mowgli zijn. Misschien moeten we dat zelf ook eens proberen, wie weet wat we daar allemaal nog van leren ; )

Liefs Stèfanie

Blijf op de hoogte door ons te volgen op Instagram of Facebook

2 reacties op “Waarom onze kinderen zich als een non in de jungle gedragen”

  1. Jeanne Scheepers

    Onze kinderen kleurden zowel letterlijk als figuurlijk nooit zo binnen de lijntjes. Dat laatste was soms moeilijk en werd je als ouder soms op aangekeken of aangesproken.
    Op zondag smeekten ze dat ze geen ‘zondagse’kleren aan hoefden, want het was toch veel leuker om hutten te bouwen, de tuinslang in de zandbak te gebruiken, door de sloot te struinen en als toetje met blote voeten in een verse koeienvlaai te springen.
    In de huiskamer stonden soms weken zelfgemaakte dorpen opgesteld waarbij alles uit de kast werd getrokken. Immers monopoliegeld kan dienst doen als betaalmiddel, de ganzen van het ganzenbord pasten prima in de boerderij en rode en groene kralen deden dienst als het fruit in de groentewinkel. Dingen die niet voorhanden waren werden gezamenlijk uit fimoklei gemaakt en gebakken. Het uiteindelijk ontmantelen van de dorpen kostte inderdaad wat tijd, maar stond niet in verhouding met uren speelplezier en de uren dat je als moeder er geen kind(eren) aan had.
    Tijdens vakanties mocht de camping niet meer dan 2 sterren hebben, want dat betekende een riviertje, bossen in de buurt, geen kinderanimatie, maar wel dammen bouwen en luchtbeddenrace in de stroming van de rivier. Dat na afloop de luchtbedden lek waren mocht de pret niet drukken. Wat gedroogd gras bij elkaar sprokkelen en je hebt ook een zacht bedje.
    Kijken bij het koken werd snijden bij het koken, jawel met een scherp mes, en uiteindelijk zelf koken en tot slot ook zelf achteraf de zooi zelf opruimen.
    Wij, als ouders, lieten ze begaan en hadden vertrouwen in hen. Kinderen kunnen veel meer dan je denkt en ja, soms ging het wel eens mis, maar dat waren mooie leermomenten.
    4 van onze kinderen hebben uiteindelijk voor een creatief beroep gekozen en zijn in hun vrije tijd ook nog vaak op een creatieve manier bezig.
    Ze kleuren nog steeds niet tussen de lijntjes, ook niet wat betreft opvattingen over maatschappij, politiek en milieu. Het gaat er soms hard aan toe in discussies, maar uiteindelijk respecteren ze elkaar en dat hebben ze m.i. dan weer geleerd van de gebouwde dorpjes, het overleggen bij het bouwen van de dammen etc…
    Ik zou ouders graag de boodschap mee willen geven om eens wat minder bezorgd te zijn, kinderen de ruimte te geven en met vallen en opstaan (want jawel, tegenslagen horen ook zeker bij het leven) volwassen te worden.
    Maar vooral: probeer er niet een persoon van te maken die je als ouder graag zou willen zien.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *