corona kinderen

Corona kinderen – een generatie mislukte appeltaartjes

Corona kinderen – een generatie mislukte appeltaartjes?

Kranten schreeuwen:

“Komt er een hele generatie met leerachterstanden aan?”, vragen krantenkoppen zich af.

“Iedereen blijft zitten – 6 oplossingen voor leerachterstanden” (NRC – 22 januari 2021)

En als kers op de taart: “Wat gaat de samenleving merken van de leerachterstand: kinderen leren via thuisonderwijs vrijwel niets” (ED – 21 januari 2021)

Zomaar een kleine random selectie uit onze veelbelovende (niet mislukte) kranten. Volgens vele onderwijseconomen (ja, helaas haalt hun gebrabbel wel de krant) komt er een mislukte generatie aan. Falende mislukkelingen die vanwege een paar maanden thuisonderwijs volledig zijn verpest. Als een soort mislukte appeltaart. We stoppen ze nog maar wat langer in de oven en zien wel wat er nog te redden valt.

Een generatie appeltaartjes

Deze generatie appeltaartjes zou de gevolgen van het thuisonderwijs de rest van haar leven (of is een appeltaart mannelijk?) kunnen blijven voelen, meent onderwijseconoom X. “Ieder jaar dat je minder leert, ga je 8 tot 10 procent minder verdienen. Bovendien kan een sneeuwbaleffect optreden: als je bepaalde voorkennis mist, begrijp je ook nieuwe stof minder goed. Eén voordeel ziet hij wel als thuisonderwijs later wordt ingehaald. Dan valt de druk en verantwoordelijkheid bij ouders weg, dan hoeven ze het thuis alleen nog maar gezellig te maken.”

Ah dat is fijn. Dus nu hoeven we het thuis alleen nog maar gezellig te maken. Hebben wij even mazzel. ‘Mama, ik heb in mijn broek geplast’, ‘Ja jammer dan, ga maar naar je zus, ik hoef het hier alleen nog maar gezellig te maken’. ‘Mama, ik kan niet slapen, ik heb zo eng gedroomd!’, ‘Ja toedeloe, ik hoef het hier alleen nog maar gezellig te maken, ik zie je wel weer in de ochtend’. ‘Mama, ik heb geen kleren meer, alles zit in de was’. ‘Ik hoef het alleen nog maar gezellig te maken…’

Het L woord

En dan komt er weer een krant: “De meeste basisscholieren hebben geen leerachterstanden opgelopen door de gesloten scholen vanwege het coronavirus”. Maar dan kopt er weer iemand overheen: “Het leerverlies is aanzienlijk”, zegt onderwijseconoom A. Taartje.

Ik kan dat woord bijna niet meer horen… ‘leerachterstand’. Waarom verdient dat ene woord zoveel aandacht? Volgens mij gaat het prima met de meeste kinderen.

Waarom horen we bijna niemand over wat kinderen wél hebben geleerd? Naast het ‘normale’ en ‘gebruikelijke’. Over nieuwe inzichten, nieuwe ideeën, creatieve uitspattingen en verbreding van de horizon?

Leerachterstanden vs. leersprongen

Ik weet niet wat jullie voor kinderen hebben, maar die van mij hebben sprongen gemaakt. Geleerd als nooit te voren.

  • Hutten bouwen, verdiepingen hoog, met een degelijke fundering inclusief bouwtekening
  • We hebben kilometers boeken verslonden en we hebben ze zelfs écht gelezen!
  • Ze hebben leren Pesten (het kaartspelletje gelukkig) en we hebben Yahtzee uit de kast getrokken. En weet je wat? Ook dat is een goede training van hun werkgeheugen en rekenvermogen. Maar nog belangrijker, het is een spelletje!
  • We hebben lange wandelingen gemaakt en geleerd over de natuur
  • Ze hebben buiten gespeeld, uren achter elkaar (goed voor de longen trouwens, gelukkig komt ‘buiten’ wel door de ventilatie-keuring)
  • Ze hebben geleerd zichzelf te vermaken en elkaar te entertainen
  • Ze hebben vriendschappen gemaakt en onderhouden, met mensen én dieren! De buurthonden hebben nog nooit zoveel aandacht gekregen
  • Ze (we) hebben genoten van de sneeuw, van de zon en van de vogels. Ze hebben geleerd over vorst, over smelten en over klimaat
  • Ze hebben vogelhuisjes in elkaar getimmerd, met een bovenverdieping en een extra klein gaatje voor de koolmeesjes. Wist jij al dat deze gaatjes precies 32 millimeter moeten zijn? Nee hè, want dat leer je niet op school, zoiets leer je alleen bij opa in de garage

Weet je wat ze ook hebben geleerd? Zich leren aanpassen en flexibel zijn. Niet omdat het kan, maar omdat het moest. Dat is onze kinderen gelukt, maar dat kun je niet van iedereen zeggen. Star vasthouden aan een bepaald systeem wat niet werkt, vasthouden aan eeuwenoude ideeën en verwachtingspatronen is niet bepaald flexibel en verruimend.

Op koers

Ze (we!) hebben geleerd waar het in het leven écht om draait en wat meer prioriteit verdient. Er is meer dan leren lezen, schrijven en rekenen. Meer dan hollen, rennen, vallen en weer op staan. Er is namelijk ook nog zoiets als stil staan, luisteren en kijken. En daar dan weer van leren!

Dus lopen onze kinderen achter? Of lopen ze voor? Ze lopen op koers. Volgens mij lopen ze gewoon op hun eigen benen. Behalve wanneer ze op hun handen lopen.


En opeens barst mijn dochter in tranen uit – kinderen in Corona-tijden
Mama ik wil alleen maar bij jou – angstige tijden
Thuisscholing – op de vlucht naar onze fantasiewereld

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *