superwoman

Superwoman vs. Pudding Tarzan

Mama’s

‘Een mama is eigenlijk het allerbelangrijkste in een gezin, want daar komen de kinderen uit. En papa’s gaan ook vaak weg om te werken, maar mama’s hebben het zwaar want die moeten er altijd zijn om voor de kinderen te zorgen.’

– brok in m’n keel – Ahh nee hè, hoor ik mijn dochter van 6 jaar dat nou net tegen haar vader zeggen?

Ze vat zojuist even onze laatste twee dagen samen en voelt haarfijn aan hoe ik me voel, dat is wel duidelijk na die diepzinnige woorden die uit haar kleine mondje komen. Ik ben er niet zo blij mee, want ik wil dat ze mij als superwoman ziet, en niet als Pudding Tarzan. En tegelijkertijd vind ik dat het goed is dat ze dit ziet, dat ze beseft dat superwoman ook soms moe is en huilt. Maar liever niet al te vaak, als het even kan.

Duiken zonder snorkel

Ken je dat? Van die dagen dat het allemaal teveel is? Dat het je moeite kost om je hoofd boven water te houden. Dat het water tot aan je ogen staat, letterlijk en figuurlijk. En dat je snorkel nog ergens op zolder ligt bij de vakantiespullen. Dat waren m’n laatste dagen en ik ben nog bezig met het opdweilen van de overstroming.

Papa moest twee dagen weg en we waren samen, ik en m’n drie musketiers. Women only. Een huis vol meidenpraat en heftige hormonen, discussies en drama. Vooral dat laatste.

Boem!

Moet kunnen… zeker te weten en toch was het deze keer vooral géén succes. De Corona-besmetting van weken geleden laat nog veelal zijn sporen na. Bij de minste of geringste inspanning spelen de steken de kop op en gaat die olifant weer met z’n dikke bips op mijn borst zitten, wat resulteert in een kort lontje bij Pudding Tarzan. Want.. als je lichaam je in de steek laat, kun je in je kop ook weinig hebben. Dat de rode vlag uit hangt bij mama draagt vast en zeker ook zijn steentje bij.

En laten we toegeven, minimaal twee van de drie mini-me’s hadden ook gewoon wat baaldagen. Om het minste en geringste vlogen ze elkaar in de haren, wat er weer voor zorgde dat mama inmiddels al tegen het plafond zat bij het zien van een vrij onschuldige schijnbeweging.

Excusez-moi

Beste buurvrouw, sorry voor het geluidsoverlast en dat ik zelfs boven het geluid van je pasgeboren baby uitkwam. Sorry passerende meneer met hond, dat ik ervoor zorgde dat je hond met de staart tussen de benen afdroop en sorry Post NL man dat ik als een verwilderde Jane het pakketje uit je handen griste, in plaats van een ontspannen-ogende, vriendelijk-glimlachend zonnestraaltje.

Strak pakje

Het was gewoon zo’n weekend. En het lukte me niet om die verdomde lat wat lager te leggen. Dus ik knalde er steeds weer met mijn kop tegenaan. Sorry kindjes, dat ik de indruk wekte dat het zwaar is om hele dagen met jullie te zijn. Want dat is eigenlijk wat ik altijd wil, bij jullie zijn. Maar ook mama’s lijken soms meer op Pudding Tarzan, dan op Superwoman, ik bedoel.. Dat pakje pas ik al lang niet meer hoor.

Maar don’t worry, morgen wurm ik me weer in dat pakje en haal ik die cape weer van de waslijn!

 


meer over mama’s

Supermam vs. Loedermoeder

Mama in Corona-tijd – gevoel van blijven falen

2 reacties op “Superwoman vs. Pudding Tarzan”

  1. Niks mis met af en toe een pudding tarzan zijn! Of een beer in winterslaap! Die superwoman /wonderwoman / powervrouw heeft ook ooit een keertje een verlof dagje nodig!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *