Supermam vs. Loedermoeder

Mama, je bent m'n beste vriend

Mama, je bent m’n beste vriend.
Mama, jij bent echt stom!
Mama, je bent de liefste van de wereld.

Wat dat betreft kunnen kinderen nogal wispelturig zijn. Het ene moment dragen ze je op handen en het andere moment staan ze met een koffertje bij de voordeur, omdat ze op zoek gaan naar een andere mama.
Oké.. ik geef toe, blijkbaar was ik zelf ook zo’n meisje. Mij is verteld dat ik zelf ook met ingepakt koffertje klaar stond om op zoek te gaan naar een andere mama. Maar.. ik herinner mij ook heel goed dat ik in vriendenboekjes bij Mijn idool, altijd ‘mama’ schreef. Kinderen roepen van alles en natuurlijk krijgt mama meestal de schuld, want die is er nu eenmaal vaak op de momenten dat je nou eenmaal íemand de schuld moet geven. Laat dat nu net diegene zijn die je zegt je wintermuts af te doen wanneer je in bed ligt, dat is nu net diegene die zegt dat je niet iedere dag pizza kunt eten en dat is nu net diegene die zegt dat een elastiekje in je haren handiger is omdat anders je haar in de soep hangt.

Haren in je soep

Even over dat laatste gesproken. Wie heeft er in hemelsnaam bedacht dat (bijna) alle prinsessen van Disney hun haren los dragen?! Arïel, Doornroosje, Pocahontas.. en over Rapunzel nog maar niet te spreken. Mij was het niet opgevallen hoor, maar mijn kleuter wel natuurlijk.. En laat ze dat nou precies als weerwoord gebruiken in onze discussie over het vastmaken van haren (‘nee mama! hoezo? prinsessen hebben ook hun haren los!’). Wat een goed idee trouwens.. prinsessen mét staartjes en schattige vlechtjes; ik ben voor! Ik bedoel.. zij moeten toch ook gewoon soep eten?

Dat is niet eerlijk!

En dan nu terug naar waar we waren. ‘Dat is niet eerlijk!’ en ‘dat is echt stom’, vliegen dagelijks meerdere keren om m’n oren. Gelukkig vliegen ‘mama je bent m’n beste vriend’ en ‘mama, je bent de liefste van de hele wereld’ ook dagelijks om m’n oren. En gelukkig zijn die laatste nou net de woorden die ook daadwerkelijk landen. De vliegmaatschappijen ‘dat is niet eerlijk’ en ‘dat is echt stom’ vliegen gewoon verder, om ergens anders een voet aan bodem te zetten. Of misschien vliegen ze wel door omdat ze nergens mogen landen. En laten we eerlijk zijn, we weten allemaal dat die vliegmaatschappijen een keer failliet zullen gaan.

Mama is een mens

Ondanks dat mama’s overal de schuld van krijgen, ze niet eerlijk zijn en ze super stom doen, zien kinderen hun moeder toch meestal wel als een soort van superheld. In zekere zin zijn ze dat ook wel een beetje. Ze komen naar school gevlogen om je vergeten broodtrommel te brengen, kun je iets niet vinden? Mama vindt het voor je! (dat blijft toch een opmerkelijk iets). Zit er een monster onder je bed? Mama jaagt hem weg. En ze weten gewoon altijd alles (‘mama hoe weet jij dat?!’).
Waar mijn eigen peuter denkt dat er echt een verschil zit tussen ‘mensen’, ‘mama’s’ en ‘kinderen’, heeft ze natuurlijk ongelijk. We zijn immers állemaal mensen. Ook mama’s. En alle mensen maken weleens een foutje. Dus ook die (soort van) superhelden die mama’s heten.

Kinderwagen op zijn kant

Bijvoorbeeld die keer toen de juffrouw naar mijn kinderwagen wees die inmiddels op z’n kant lag en ik mijn baby glimlachend in de riempjes zag hangen (net zo’n F1 wagen die in de grindbak ligt met een nog draaiend wiel in de lucht, maar dan nét iets anders). Om even terug te komen bij de titel van deze blog, in dit geval namen de loedermoeder-gevoelens de overhand.

Spiderman zonder cape

Kennen jullie ook die films waarin een ouder vergeet zijn of haar kind op te halen van school? Dan zie je zo dat beeld van een kindje met op zijn rug een rugzakje, zittend op het trapje voor de ingang van school. Meestal komt één van de ouders dan een paar uur later voorbij rijden om dat kindje op te halen. In films kan natuurlijk alles, maar dat lijkt me wel een beetje overdreven toch? Ze laten je kind toch niet uren alleen buiten zitten? Hoop ik dan van niet. Maar goed, zoiets zou mij dus nooit overkomen. Totdat ik een telefoontje kreeg van een andere moeder; ‘ben jij toevallig íets vergeten?’. Shit! Ik wist het natuurlijk al toen ik haar nummer zag. Toen voelde ik me dus ook op en top loedermoeder. Het was misschien niet zo dramatisch als in de film. Ze heeft niet uren op het trapje voor school zitten wachten (ze heeft geen trapje bij haar school) en ze heeft er zelf niets van gemerkt want ze liep gewoon met haar vriendinnetje mee, máár op dat moment voelde ik me echt een super falende superheld. Zoals wanneer Batman merkt dat hij vergeten is om te tanken en zijn batmobiel stil staat aan de kant van de weg, wanneer Spiderman verwikkeld raakt in zijn eigen web of wanneer Superman vergeet zijn cape aan te trekken en daardoor tijdens een reddingsactie een tussenlanding moet maken in gevaarlijk gebied (waarom zijn er trouwens voornamelijk mannelijke superhelden? Oke, dat is een andere discussie).

De groeps-app

Waar ik in eerste instantie de enige persoon op aarde dacht te zijn die zoiets kon overkomen, bewees een groepsapp het tegendeel. Ik moet eerst nog even iets bekennen. Samen met enkele vriendinnen-moeders hebben we een speciale groepsapp. In het leven geroepen voor moeders (in spé) waar je terecht kunt voor al je poep-plas-kots vragen. Kijk, in het begin vraag je je misschien af ‘kan die vraag wel? Ga ik niet té veel in op de details?’, maar als je eenmaal gewend bent, zet je al je schaamte opzij en komen er echt de meest hilarische vragen en opmerkingen voorbij. Geef toe.. jullie hebben allemaal toch ook wel een app waar je terecht kunt voor al je poep-plas-kots vragen? Je moet toch met íemand kunnen bespreken of je kindje wel een ‘normale’ kleur poep heeft? Of hoe je die kots geur uit je auto krijgt? Super handig zo’n app! Maar stiekem ook gewoon ontzettend grappig. En HET bewijs dat moeders dus echt ‘mensen’ zijn en lang niet altijd perfect.

We blunderen wat af

Even terug naar waar ik was gebleven. Die groepsapp bewees mij dus het tegendeel. Ik bleek niet de enige persoon op aarde te zijn die wat af-blundert op het schoolplein of doodgewoon thuis. Na mijn ‘biecht’ over mijn vergeten kind, kwamen langzamerhand meerdere biechten binnenstromen. Mensen gooien nu eenmaal niet graag hun problemen of geblunder op straat. Hierdoor krijgen we het idee dat het gras bij de ander altijd groener is, maar dat is dus niet zo! Bij de ander is het gras soms ook geel, bruin of zelfs helemaal verschroeid. Het ene schaap na het andere schaap kwam over de dam, heerlijk! Waarom hebben we dat niet eerder gedaan? Ik adviseer echt iedereen zo’n biecht-moment te starten of zo’n app te openen, heerlijk amusement, leedvermaak, beter dan Netflix en het geeft je stiekem toch ook wel een goed gevoel, wetende dat je niet de enige bent die niet altijd vol in de rol van Superman(m) zit.

De biecht!

Nu ben ik op een punt gekomen in mijn blog dat ik enkele, een stuk of drie, biechten van vriendinnen-moeders wilde gaan delen. Gewoon om het begrip ‘falende Superman(m)’ of ‘loedermoeder’ wat extra te kunnen onderbouwen. Omdat ik er wel meerdere heb ontvangen en een zeer gezellige, lachwekkende, amuserende avond heb gehad dankzij mijn moeders-(in spé)-groepsapp, wil ik er toch puntsgewijs enkele (meer dan drie) met jullie delen. Met prinsessennamen als synoniemen, want zo worden we toch meestal gezien door onze kinderen:

– Belle: Ik ging voor de eerste keer naar het consultatiebureau, zonder enige spullen. Ik was nog net mijn baby niet vergeten. Daar stond ik dan in de rij tussen perfecte moeders met kleine-heerlijk-ruikende baby’tjes in hun armen, gewikkeld in een warme-zachte wikkeldoek, met een spuugdoekje bij de hand en speentje om te troosten. Daar stond ik dan tussen met mijn poedelnaakte-huilende-niet-zo-heerlijk-ruikende baby.. te wachten totdat ik aan de beurt was.
– Assepoester: Hier hetzelfde verhaal, i’m guilty!
– Sneeuwwitje: Ik reed naar mijn werk en kwam er halverwege achter dat mijn kind nog achterin zat.
– Doornroosje: Ik kwam te laat bij het kinderdagverblijf en Max zat al met zijn tasje klaar.
– Esmeralda: Ik ben laatst onderuit gegaan. Op mijn hoge hakken, met drie tassen en Sofie op mijn arm. Denkende dat ik dat allemaal wel kon. (Ik zei het toch! ‘Superhelden’).
– Pocahontas: Laatst vond ik Merel met haar armen tot aan haar ellenbogen in de wc pot.
– Elsa: We waren op vakantie en gingen picknicken met de fiets. Bij aankomst bleek Bram alles ondergepoept te hebben. Ik had geen schone kleren bij me en de kleine winkeltjes in het vakantiedorpje verkochten geen kinderkleding. Vervolgens gingen we met een ondergepoept kind, weer een half uur op de fiets, terug naar het vakantiehuisje. Wat een ‘shit’-picknick!
– Jasmine: Dat je kind een keer van de bank of van het bed valt in een moment van onoplettendheid hebben we allemaal wel eens, toch? Ja toch?
– Ariël: Na een bezoekje bij mijn man op school kreeg ik de kinderwagen niet ingeklapt. Na 20 minuten ben ik maar weer naar binnen gelopen en toen heeft de conciërge mij geholpen bij het inklappen van mijn eigen kinderwagen. (Conciërges zijn ook superhelden).
– Mulan: In de periode van zindelijkheidstraining plaste Luuk in de speeltuin in zijn broek. Ik had geen reservebroekje bij me dus ik heb hem in zijn blote billen op zijn fietsje naar huis laten fietsen. (Op deze leeftijd mag dat nog).
– Rapunzel: Lena had haar schoenen zelf aangedaan (helemaal goed blijkbaar). Ik heb ze daarna nogmaals aan gedaan.. maar verkeerd om. (En dan papa de schuld geven).

Met een chocopasta-mond in de klas

Zelf heb ik ook wel eens de gebruikte gymkleren van mijn dochter in haar tas laten zitten om ze er vervolgens op de ochtend van de volgende gymles met een verbaasde blik uit te halen, glad te strijken en netjes terug te stoppen. Of vorige week nog, toen ik ’s avonds laat mijn dochter in bed nog wat hoestsiroop gaf, terwijl ze in bed lag, waardoor ze ’s morgens wakker werd met een plakkerig matje a la new-kids.
Mijn vriendinnen gaan door met vertellen en ondertussen ga ik ook gewoon door met blunderen. Genoeg materiaal om een boek mee te schrijven. Dus.. wees gerust wanneer je vergeet om gymkleren mee te geven, of wanneer je het niet vergeet maar het de tas is van zijn veel grotere broer, of de gymschoenen al 2 maten te klein zijn, of te groot (ook van zijn broer), je een keer te laat op school bent (‘verslapen’), je een keer te vroeg op school bent (‘studiedag’) of je je kind met een chocoladepastamond naar de klas brengt.. Een superheld heeft ook wel eens zijn dag niet.

Supermam!

Al het bovenstaande zal wel vallen onder het begrip ‘Loedermoeders’. Ik kwam het tegen op internet en het is een heus begrip. Het verbaast me niet wanneer het wordt opgenomen in de Dikke van Dalen óf misschien staat het er al in. Gisteren zag ik zelfs op internet dat er jaarlijks een Loedermoeder-award wordt uitgereikt. Er zijn hele discussies en praatgroepen over, ben je een loedermoeder ja of nee.

Ondanks wat geblunder op zijn tijd, doen we ook veel dingen goed. Mijn eenhoorn/hartjes/poesjes tekeningen op de bananen van mijn dochter, een lief briefje met hartjes (omdat ze nog niet kan lezen) in haar broodtrommel, samen als een eenhoorn over het schoolplein huppelen (ja, ik check eerst of er niemand kijkt), een zelfgemaakte kleurplaat voor haar verjaardag omdat ze dat zo leuk vindt en het wekelijks, zo niet dagelijks, ombouwen van de woonkamer in een prachtig huttenkamp, circus of treinstation, zijn toch wel Superman(m) waardig. Vind ik dan.

‘Mama, ik vind jou de liefste. Wel vierhonderdmiljoen kilo!’ En dat is best wel veel, denk ik zo.

Superman(m) of Loedermoeder? Als je af en toe een loedermoeder durft te zijn, dán ben je pas een echte Superman(m)!

Liefs Stèfanie

Blijf op de hoogte door ons te volgen op Instagram of Facebook

11 reacties op “Supermam vs. Loedermoeder”

  1. Ik heb echt genoten van je verhalen. Zoveel herkenbare voorvallen. Of je nu 30 bent of 50 , voor alle moeders herkenbaar. En grappig om te lezen ! Ik hoop dat alle moeders (en oma’s) nog heel veel leuke verhalen van je mogen lezen. ?????

  2. Ingrid kerste

    Wauw Stephanie wat super mooie verhalen schrijf je zeg.. en wel zo werkelijk bij mij zijn ze natuurlijk al wat ouder maar zie het zo nog voor me..geweldig ik lees het graag..
    Groetjes Ingrid kerste

  3. Wauw Stefanie wat een leuk verhaal! Ik voelde me onlangs ook een echte loedermoeder toen ik ’s morgens de korsten snot niet van m’n zoontjes neus wilde poetsen omdat het hem zo’n pijn deed. Maar het zag er natuurlijk niet erg verzorgd uit. Vraagt er ook nog iemand in de winkel: “wat heeft hij op z’n neus?”. Nou toen kon ik wel even door de grond zakken.

  4. Marie Therese

    Samen wandelen met mijn moeder en mijn dochtertje tussen ons in ..hand in hand..en dan het spelletje…een twee hup….en we zwieren mijn dochtertje hoog in lucht….toen moest mijn moeder gezegd hebben…ik ben moe…ik hou er mee op.Ik niets gehoord…en geef een flinke zwier…en……daar vliegt mijn dochtertje door de lucht en uit mijn hand…..ooh.ze smak met een dreun op de grond….en toen huilde er drie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *