stront aan de knikker

Stront aan de knikker – Maar je krijgt er zoveel voor terug…

Een doodnormale vakantie-ochtend 1.0

Rond een uur of 10.00 wakker worden van de warme zonnestralen. Met een volledig uitgerust gevoel en gladgestreken gezicht aan het ontbijt verschijnen en genieten van je eerste kopje koffie. Lekker zo’n vakantiegevoel! Ja 100 jaar geleden misschien. Toen je nog baalde dat je ‘al’ om 10.00 uur moest opstaan of dat je kater nog je grootste zorg was. Na het werpen van je eerste kind verhuist dit hoofdstuk in de geschiedenisboeken en is een kater een soort van onrealistisch doel geworden.

Een doodnormale vakantie-ochtend 2.0

Tegen 7.00 uur word ik wakker van iets wat ik in de verte hoor. ‘Wakker, wakker! Wakker worden, wakker worden!’ Het is onze jongste actieveling van 2 jaar. Even later hoor ik wat kindervoetjes onze kant op trippelen, vergezeld door luid gelach en geklets. Waar andere kinderen in de vakantie soms niet wakker te krijgen zijn (hoe dan?!), staan die van ons gewoon om 07.00 uur ‘AAN’. Ze hebben er duidelijk geen moeite mee om wakker te worden. In de 1.0 versie had ik daar ook weinig last van. Maar dat gevoel is tevens direct na de eerste werping in de geschiedenisboeken verdwenen.

Mama-mishandeling

Terug naar onze energiebommen. Hun ogen gaan open en daarmee direct al hun voelsprieten, hersenspinsels en spraakwatervallen. Direct draaien ze op volle toeren, die machines van ons. Als een goed gesmeerde machine walsen ze onze kant op. Eén, twee, drie meisjes springen op bed en laten zich BAM op mama vallen. ‘In mijn armen’ klinkt wat romantischer, maar dat gebeurt alleen in sprookjes. Au.

Papa draait zich nog eens om en negeert de mishandeling van mama. ‘Mijn mama!’, ‘Nee, mijn mama!’, ‘Nee, mijn mama!’. De goed geoliede machines maken kortsluiting en een grote error verschijnt op hun schermen. Terwijl een klein vingertje mijn oog probeert uit te steken, stapt een ander hardhandig op mijn onderbeen om dit slagveld als een malle te verlaten. Wanneer ik eindelijk mijn buikspieren (of wat ervan over is) in rusttoestand durf te laten en rustig ademhaal, valt er plotseling nóg een derde karate-kid op mijn buik. Terwijl ik als een vis op het droge naar adem hap, trekt papa de deken nog wat verder over zich heen.

Stront aan de knikker

Uiteindelijk hebben alle tirannetjes de plek des onheils verlaten, om het slachtoffer in shock achter te laten. In de 60 seconden die volgen (of waren het er 20?) probeer ik mijn lichaam weer een beetje bij elkaar te rapen en terwijl ik met moeite één oog open krijg, hoor ik het veelvoudig gebruikte woord vanuit het kleinste kamertje echoën. ‘Mama! Mama!’, klinkt er licht paniekerig. Er is ‘stront aan de knikker’, ik voel het gewoon.

‘Mamaaaaaaaaaaa, ze heeft de doorspoel-knop in de wc gegooid…’. ‘Onee hè’ mompel ik terwijl mijn nog-steeds-slapende voeten richting het geluid schuifelen. ‘Ja… en ik zit te poepen’, hoor ik zuslief weer zeggen terwijl ze nog steeds op het plaats-delict zit. Haar kleine zusje kijkt me met quasi-onschuldige ogen aan. Waarom moet die kleine uk uitgerekend op het moment dat haar zus een nummertje 2 aan het draaien is die knop in de pot gooien?

Wanneer zuslief klaar is, laat ze mij achter in het kleinste kamertje. Ze loopt langs mij heen en haar blik toont iets van medelijden. Medelijden, omdat zij de bui al voelt hangen. Ik zie hem lekker zacht liggen, die verdomde knop. Hij ligt daar lekker zacht in het bruine bedje. Ik mompel wat en begeleid mijn hand zonder enige gene richting plaats delict. Ik wroet wat en bevrijd de knop.

Terwijl ik mijn handen was, laat manlief een kus achter en vlucht al richting deur. ‘Ik ben werken, probeer je rustig aan te doen vandaag?’. ‘Really?’, mompel ik. We zijn welgeteld 30 minuten wakker, mijn oog is al bijna uitgestoken, er is om mij gestreden als een malle, vervolgens ben ik toegetakeld en zonder enige moeite achtergelaten op het slagveld én ik heb al met mijn blote handen in een verteerde maaltijd staan wroeten.

Heerlijk zo’n doodnormale ochtend. Kinderen… maar je krijgt er zoveel voor terug hè’.

Ja inderdaad… poep aan je handen!


Meer meer meer:

Ik ben twee en zeg NEEEEEEE – ontmoet de queen of the camping

Laat mama maar even

Superwoman vs. Pudding Tarzan

4 reacties op “Stront aan de knikker – Maar je krijgt er zoveel voor terug…”

  1. Pingback: Slapeloze nachten, een blauw oog en Tyrannosaurus rex

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *