meisje slaapt

Sorry dat ik je af en toe wil opeten, mijn lieve kind

Een beetje bijten

Ken je dat gevoel? Dat je je eigen baby wel zou willen opeten. Opvréten gewoon. Met huid en haar. Uit liefde dan hè. Dat heeft dan weer niks met kannibalisme te maken, hoop ik dan. Maar ohh, ik heb dat zo vaak. Net als die ene keer dat ik in haar kleine wangetje beet en ze zelfs moest huilen. Oops. Net of je dan een soort van vulkaan bent die pruttelt van liefde en dan eens in de zoveel tijd ontploft die vulkaan van liefde en moet dat babywangetje het ontgelden.

Even uit bed halen

En ken je ook dat gevoel dat je baby’tje heerlijk ligt te slapen, en je haar gewoon toch even uit bed tilt omdat jij zo graag wil knuffelen. Sorry hoor, maar mama wil even met je knuffelen. Dat je dan ’s avonds voordat je zelf naar bed gaat, nog even bij je baby’tje gaat kijken. Dat het kleine prulleke dan zo heerlijk rustig ligt te slapen. Met dat ieniemienie kontje in de lucht. Heerlijk gewoon. Zonde om ze wakker te maken. Yes, I know! Maar dat je vulkaan dan weer bijna ontploft van liefde, dus dat je je baby wel op móet (!) tillen. Gewoon om even vast te houden, om even te ruiken en om je neus en lippen tegen dat babyhuidje aan te drukken.

‘Ik zei het toch’

Ken je dat gevoel.. dat je ze met je hele pruttelende liefdesvulkaan per ongeluk wakker maakt. Dat gevoel.. dat een stemmetje zegt ‘niet doen, dadelijk maak je ze wakker’ (meestal is dat stemmetje je man), maar dat je liefdesvulkaan dan pruttelt van ‘til op, til op, knuffel ze plat!’. En dat je dan dus toch naar je pruttelende liefdesvulkaan luistert en je vervolgens ruim een uur met een huilend kindje zit. En je man die dan wel al lekker in bed ligt en roept: ‘Ik zei het toch!’. Ja-ha!

Het kattenluikje

Ken je dat gevoel dat je alle kindjes even een grote portie liefde wil geven voordat je zelf gaat slapen. Even alle bedjes langs gaan, lekker warm onderstoppen, knuffeltje in dat handje duwen, haartjes uit het gezicht, kusje op het voorhoofd, een ‘slaap lekker lieverd, ik hou van jou’. Je weet wel.

En dat je dat bij je jongste kindje ook wil doen, diegene die nog in het ledikantje ligt. Ze is inmiddels 1 jaar dus het ledikantje is lager gezet. Zo laag, dat je er dan niet bij kunt. Wat is dat?! Wie heeft dat uitgevonden? Ze zouden een soort van kattenluikje moeten maken, dat je er dan toch makkelijk bij kunt om even een kusje te geven.

Blauwe ribben

Maar ken je dat gevoel wat volgt? Dat pijnlijke gevoel in je ribben. Dat je dit kleine lieve wezentje dan ook een dikke kus wil geven voordat je zelf gaan slapen, je over die rand van het ledikantje hangt, je voeten net van de grond komen, je je adem inhoudt en je spieren aanspant, je je kindje een kus geeft en je daarna met een harde zucht weer terug op de grond komt. Dat is toch zeker wel herkenbaar bij iedereen hè?

Sorry maar geen sorry

Sorry van je wangetje, sorry dat ik je wakker maak, sorry dat je vervolgens niet meer kunt slapen en sorry dat ik je plat knuffel. Sorry but no sorry. Het is allemaal liefde. Die liefdesvulkaan pruttelt lekker verder en ontploft zo nu en dan met kusjes en knuffels.


Nog meer mama liefde:
Gedicht van een mama

1 reactie op “Sorry dat ik je af en toe wil opeten, mijn lieve kind”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *