slapeloze nachten

Slapeloze nachten, een blauw oog en Tyrannosaurus rex

Je kent het wel…

Normaal gesproken zijn de nachten als een soort van rust en kalmte. Donker en stil. De functie van slapen heeft te maken met resetten, herstellen, je energiepeil weer een beetje opkrikken om de volgende dag weer te kunnen knallen als een malle. Behalve als ouder van jonge kinderen dan. Dan hebben de (slapeloze) nachten een heel andere invulling en een totaal misplaatst doel gekregen; iets met overleven, trotseren, verduren, verdragen, uithouden, dulden, doormaken. Een soort van ‘survival’, ‘Expeditie Robinson’, maar dan zonder samensmeltingsdiner.

Ieder zijn eigen bed

We slapen samen in ons grote bed, papa en mama. De kindjes hebben allemaal een eigen bed en slapen daar. Heb je koorts en ben je erg ziek, dan mag je bij ons in bed. Zit er een monster onder je bed en kun je daardoor niet slapen? Ik jaag hem met liefde voor je weg, maar daarna slaap je weer gewoon in je eigen bed. Dat zijn regels, maar regels zijn ervoor om gebroken te worden. Zoals nachten. Blijkbaar…

De heerlijke nachten

Ken je die nachten dat iedereen gewoon heerlijk in zijn eigen bed slaapt? En die ochtenden dat je dan pas vanaf 06.00 uur voor het eerst pas wakker wordt? Die andere nachten ken je dan ook vast en zeker wel. Of ben je zo’n ouder waarvan de kinderen altijd in hun eigen bed blijven, zonder gemopper en geklaag, nachten van minimaal 7 uur slaap en een uitgerust gevoel in de ochtend? Ik geloof er niks van, maar anders ontvang ik graag de gouden tip.

De slapeloze nachten

Het is een doordeweekse avond en rond 22.30 uur gaan we slapen. De kindjes liggen al een paar uur te slapen, ieder in haar eigen bed en knuffeltjes in de handjes geperst. Maar dan… om 01.00 uur schrik ik wakker van het eerste geluid. Inmiddels ben ik een soort van getrainde commando die van een onregelmatige ademhaling, zucht of het knipperen van de ogen al wakker wordt. Het lijkt wel alsof ik dan net een paar seconden eerder al mijn eigen ogen open, mijn hartslag omhoog schiet en ik angstig afwacht op het geluid dat gaat komen. Zoals het schattige maar o zo angstige geschuifel van de slaapzak van onze jongste nachtbraker. Ze gooit zich sinds kort zo met een soort van karatetrap uit haar ledikant. Dan schuifelt ze richting ons. De lamp op de gang gaat automatisch aan wanneer zij zich voetje voor voetje richting haar favoriete slachtoffers waant. Ik kijk naar de klok en zie tot mijn verbazing dat het nog maar 01.00 uur is! Are you kidding me? We slapen net! Is dit weer iets nieuws?

Poging 1

Als een licht hysterische judoka spring ik uit bed omdat ik bang ben dat ze iedereen wakker maakt. ‘Mama’.. zegt ze met een zielig stemmetje. Ik neem haar op schoot, wieg haar op en neer en neurie een slaapliedje. Een slaapliedje wat ze toch niet hoort omdat ze in eerste instantie een overlevingsgeluid opzet want, dit was natuurlijk niet de bedoeling! Haar wens was om linearecta richting het bed van papa en mama te gaan. Het valt mee dat ze toch redelijk snel opgeeft en half slaperig in mijn armen breng ik haar weer terug naar haar commandopost.

Poging 2

Na een tijdje ontspant mijn lichaam zich eindelijk in bed, want… de eerste seconden zijn cruciaal hè, dan wacht je immers gespannen als een blok beton of je haar weer uit bed hoort komen of huilen. Maar.. het is stil, totdat ik mijn ogen weer sluit natuurlijk. Want dat doen ze. Wachten tot jij je ogen sluit om vervolgens BAM weer toe te slaan. Net als je het niet verwacht. Weer loop ik naar haar toe en leg haar terug in bed.

Weer terug in mijn eigen bed wordt papa-beer inmiddels ook wakker, ‘Moet dat persé vandaag? Dat je haar telkens terug in bed gaat leggen? Net als we morgen allebei moeten gaan werken?’. ‘Ja, gromt mama-beer terug, ze moet toch leren dat ze niet telkens in ons bed kan komen liggen, ze moet leren dat ze in haar eigen bed blijft liggen!’, discussiëren we er gezellig op los. In the middle of the night, want dat doen ouders.

Poging 3

Net op het moment dat we vrede sluiten, gaat er weer een sirene af. Ze was toch stil?! Met mijn ellenboog stoot ik papa-beer aan. Grommend walst hij uit bed, knipt hij de lampen aan en deponeert hij onze welp terug in haar eigen bed.

‘Waarom moet dat nu?!’, werpt hij mij nog even toe wanneer hij weer in bed stapt (lees: ploft).

Poging 4

Een kleine 5 minuten later, net op dat moment dat je écht in slaap valt, gaat de sirene weer af. Slaapdronken en ontzettend moe loop ik in het donker weer richting het feestgedruis. Bij de eerste de beste deur loop ik vol met mijn voorhoofd tegen de kopse kant. G*&^*!@&L^#%#$#@!!!

Met tranen in mijn ogen leg ik onze kleine uk weer neer.

Eenmaal terug in bed geef ik natuurlijk papa-beer de schuld, want het is zijn schuld dat ik vol met mijn hoofd tegen de deur aan liep. Oneerlijk natuurlijk, maar zo gaan die dingen gewoon. That’s life.

Opgeven is geen optie

En ja hoor, het ritueel herhaalt zich. Maar deze keer neemt papa-beer onze welp mee naar ons bed. Wanneer ze zich tussen ons in nestelt zie ik dat ze niet echt wakker is. Haar ogen zijn gesloten en ze huilt. Ze is bang. Ik probeer te verstaan wat ze zegt, maar het enige wat ik kan verstaan is ‘dino, dino’. Shit, denk ik. Die favoriete serie van haar over dinosaurussen is toch echt wat te hoog gegrepen. Die verdome Tyrannosaurus Rex zit nu in haar koppie. Ze kan hem net zo leuk vinden, nachtmerries zijn niet cool. Papa-beer en mama-beer besluiten heel pedagogisch, in het holst van de nacht, dat ze haar geen ‘Jurassic World’ meer laten kijken. Niet geschikt voor 2-jarige kiddo’s, hadden we die kijkwijzer toch maar wat serieuzer genomen.

Opgeven is een optie

Terwijl ik haar troost, knipt de lamp op de gang weer aan. Onee hè! Onze kleine dino heeft een van haar zussen wakker gemaakt. Omdat ik er tegenop zie om met twee kids verder te ‘slapen’ (lees: planking), begeleid ik haar terug naar haar eigen bed (lees: onderste verdieping van het stapelbed) en omdat ook zij begint te huilen, stap ik ‘even’ bij haar in bed. Ze draait zich met haar gezicht naar mij toe, om zich al vrij snel met haar rug naar mij toe te wenden (slim) en ze valt in slaap. Ik ben te moe om terug naar mijn eigen bed te lopen en val ook in slaap. Tig keer word ik wakker op het randje van het bed, om even op een andere zij verder te ‘planken’, maar telkens heb ik geen puf om überhaupt uit dat bed te stappen. Ook ben ik bang dat onze dino weer wakker wordt zodra ik mezelf zo stilletjes mogelijk naast haar probeer te wringen. Ik waag me er niet aan en vertoef voor het eerst hier in dat (voor mij te kleine) stapelbed.

Wake-up

Boven ons hoor ik iemand bewegen. Het bed kraakt want zuslief draait zich om. Ik hoor hoe ze haar nachtlampje aanklikt en even later zachtjes ‘mama, papa’ roept. ‘Ja..’ mompel ik van onderen. Haar hoofd verschijnt even later over de rand van haar bed, ze kijkt naar onderen en ziet niet alleen haar zus, maar ook mama-beer liggen. Met een bedenkelijk gezicht zegt ze mij dat het zo donker is en dat ze naar de wc moet. Ik zeg niks en wijs richting de deur. Ze stapt uit bed om te gaan plassen. Dan hoor ik opeens mijn wekker afgaan.. een eindje verderop.

Goedemorgen

Op de gang kom ik papa-beer tegen. ‘Sorry, dat dat nú moest’.. mompel ik en hij houdt mij vast. Samen drinken we een kopje koffie terwijl de welpen zeuren om een boterham. Nee, wacht maar even. Dit is even belangrijk. En daarna… drinken we er nog één. Met een blauw oog stap ik vervolgens de auto in om naar mijn werk te rijden. Onderweg veeg ik de dinosaurusresten van me af en strijk ik de vouwen in mijn gezicht recht. Vervolgens stap ik de auto uit en loop naar binnen…

‘Goedemorgen’

‘Goedemorgen’

Wie heeft dat in hemelsnaam bedacht? Dat woord krijgt nu opeens een heel vreemde dimensie, een soort van vreemde bijsmaak houd ik er aan over. Hoe was dat ook alweer? Een goede-morgen? Zo éentje waar je met energie je bed uit stuiterde en zingend dat glimmende hoofd stond toe te zingen in de spiegel? Dat had ik toch wat meer moeten waarderen. En ook dat glimmende hoofd.

Met je mooie blauwe ogen

En zelfs dat blauwe oog…. Ik vraag me nu toch echt af waarom ik mezelf zo’n 20 jaar geleden zo zielig vond toen ik met mijn blauw oog thuis kwam na een te-leuke-stap-avond. Ik bedoel… nu loop ik met zo’n zelfde oog rond, maar de hele sfeerimpressie is toch echt wat minder exciting.

Afin, laten we afsluiten met iets positiefs. Ook al hakt één zo’n nacht in de zoveel tijd er flink in, het merendeel van de nachten zijn wel donker en stil. Tenminste, dat blijf ik mezelf zeggen. En wat waardeer ik die nachten nu meer!

En koffie.


Meer van dit? You’re not alone:
>> Stront aan de knikker – Maar je krijgt er zoveel voor terug…
>> Laat mama maar even


Blijf op de hoogte door Inspirerend Gekwebbel te volgen op Facebook en Instagram

4 reacties op “Slapeloze nachten, een blauw oog en Tyrannosaurus rex”

  1. Marie Therese

    Oh…wat een zware nachten…..dat blauwe oog trekt snel bij…maar die slopende nachten duurt wat langer……geen dinosaurussen meer!!!!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *