ongelukjes zitten in een klein hoekje

Ongelukjes zitten in een klein hoekje

Ongelukjes

Een vingertje tussen de deur, een nekvelletje tussen de rits, het zijn van die dingen waar je als moeder zijnde niet onderuit komt. Ongelukjes zitten in een klein hoekje, maar het maakt het nog stukken erger wanneer jij de oorzaak bent van dat stukje ellende. Wanneer jij die deur toch nog even probeert dicht te duwen en die rits toch nog even een extra zwieper geeft.

Een zonnige zaterdagmiddag

Op een zonnige zaterdagmiddag rijd ik met mijn toen 3-jarige meisje naar de apotheek. Even samen op pad, papa en haar zusjes blijven thuis. Vanuit haar autostoel op de achterbank kijkt ze naar buiten en ze vertelt vrolijk over de dieren die ze ziet.

Haren in de wind

Het is ontzettend warm en mijn peuter vraagt of haar raam open mag. ‘Oke dan, maar een klein stukje en heel eventjes’. ‘Even recht zitten en handjes binnenboord, goed opletten hè’, voeg ik daar nog bezorgd aan toe. Die elektrische ramen.. Ik ben er niet zo’n fan van. Ik houd het knopje twee seconden ingedrukt en haar raam opent zich. Ze richt haar blije snoetje naar de opening en geniet van de wind in haar haren.

Samen

Het is een heerlijke dag en het is heel fijn, als moeder van drie meiden, om af en toe met maar één meisje op pad te gaan. Daar genieten we allebei dan dubbel en dwars van. Ook al is het een eenvoudig ritje naar de apotheek. Haar raam gaat dicht, want we rijden inmiddels wat harder.

Mama bezwijkt

‘Mama, mag mijn raam nog heel even open? Pleeease?’ Zo doen ze dat hè. ‘Nee’, denk ik meteen, maar het is toch dat heerlijke gevoel van quality time, dat zonnetje en dat vrolijke snoetje dat me doet bezwijken. ‘Oke dan, voor de laatste keer.’ En weer houd ik dat knopje enkele seconden ingedrukt…

Mijn arme Bambi

Maar nu zie ik geen blij snoetje dat geniet van de wind in haar haren. Nu zie ik een verstijfd bleek snoetje, een meisje dat me met grote donkere Bambi-ogen aankijkt. Eén zijde van haar vingertje is deels opgeslurpt door de kier waar het raam in verdwijnt. Ik zie de pijn in haar ogen en mijn lieve Bambi krijgt geen woord uitgekraamd, ze is als bevroren.

Paniek!

‘Onee!!’ gil ik lichtelijk in paniek. Meteen denk ik, ‘rustig blijven, rustig blijven’ (G**VER WELK KNOPJE MOET IK HEBBEN?!). Ik wil er zeker van zijn dat ik op het knopje OMHOOG druk en niet op OMLAAG en daarmee nog meer vingertjes naar binnen slurp, dus besluit ik de auto eerst aan de kant te zetten. Snel! Terwijl al deze gedachten hysterisch door mijn hoofd stuiteren, zeg ik mijn peuter rustig wat we gaan doen.

Ik zei toch..

Binnen no time staan we stil, test ik de knopjes van de passagierskant en bevrijd dan snel mijn lieve Bambi. Dan pas begint ze als een malle te huilen. Hartbrekend gewoon. En het is mijn schuld. Ik voel me misselijk en wil mee huilen, maar daar is geen tijd voor. We staan langs een drukke weg dus we kunnen niet blijven staan. Maar ik wil mijn Bambi troosten, ze is zo verdrietig. Geschrokken roep ik nog ‘hoe kan dat nou, ik zei toch vingers binnenboord!’, ‘JAA MAAR DAT WAS IK VERGETEN!’ roept ze en ze begint nog harder te huilen. Waarom zeg ik dat nou? Gevalletje ‘ik zei het toch’ is niet het moment mama. I know. Laten we het maar op een schrikreactie houden.

Keer om

Snel keer ik de auto en rijden we naar huis. Rijdend probeer ik haar te troosten met mijn hand op haar been en kalmerende woorden. In mijn ooghoek zie ik haar wit gestreepte vingertje. ‘Ik zal toch niet het vingertje van mijn kind hebben gebroken?’ gaat door mij heen. Het hartbrekende luide gehuil gaat over in gesnik, wanneer we enkele minuten later de auto thuis parkeren.

Die vrouw

Ik neem haar in mijn armen en til haar naar binnen. Papa kijkt naar dit hele gebeuren en vraagt wat er is gebeurd en waarom ik zo wit ben. Terwijl ik haar vingertje onder de kraan houd, vertel ik het verhaal. Het vingertje is alweer roze en mijn lieve kleine Bambi stopt met huilen. Dus nu mag mama..

Wat zijn kinderen toch flexibel, wat kunnen ze veel hebben en gelukkig pakt het meestal goed uit. Maar wat kun je schrikken en wat kun je je schuldig voelen. Nu maar hopen dat ze mij niet blijft zien als die vrouw die haar kleine vingertje liet opslurpen door het raam ?

 

Lees hier meer loedermoeder-taferelen:

Supermam vs. Loedermoeder

2 reacties op “Ongelukjes zitten in een klein hoekje”

  1. Marie Therese

    Haha……zo heeft iedereen zijn/haar moment…..en je dan zo schuldig voelen……zo gooide ik mijn oudste loeihard door de lucht met dat spelletje waar twee volwassenen een kindje in het midden met de handjes vastgehouden en dan flink door de lucht zwieren met een….twee…drie…en omhoog gaat het kindje…..alleen dit kindje liet ik los omdat de zwier wel heel hard ging en daar vloog ze door lucht om vervolgens met haar snoetje op de stoep te belanden…….??verschrikkelijk dan voel je je echt een slechte moeder

  2. Pingback: Koorts, snot en gloeiende kinderlijfjes - Inspirerendgekwebbel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *