Nu begrijp ik mijn eigen ouders pas!

In de ogen van een kleuter

‘Wat eten we vanavond’, vroeg ik als kind altijd. Het antwoord was altijd hetzelfde: ‘Aardappels, vlees en groenten’. Met een diepe zucht en geïrriteerde blik schoof ik dan maar aan tafel om mijn geprakte aardappelen tegen heug en meug door mijn slokdarm te persen. ‘Later als ik groot ben, ga ik alleen maar lekkere dingen koken!’, riep ik dan weleens. Hier was ik van overtuigd! Maar nu zie ik bij mijn kinderen hetzelfde gebeuren. Niet dat wij iedere avond ‘aardappels, vlees en groenten’ eten, maar wel eten we iedere avond ‘ie-da-lus-ik-nie!’. Ook ik krijg deze standaardvraag iedere avond en ook hier schuiven ze met een niet al te vrolijke gezelligheid aan tafel.

Of dan stond ik met mijn rieten koffertje met pyjama en knuffel in de gang om een andere mama te gaan zoeken. Tot die ene dag dat ze mij echt met mijn koffertje buiten de deur zetten om dan maar echt op zoek te gaan naar een andere papa en mama. Dat was dan ook weer niet te bedoeling. Nu denk ik aan al die taferelen terug en zie ik het merendeel van dit alles bij mijn kinderen gebeuren. Wat is dat toch? Karma? Of is dit gewoon het moederschap?

In de ogen van een puber

De jaren verstreken en mijn rieten koffertje ruilde ik in voor een trolley. Mijn knuffel had ik inmiddels ook achterin een lade verstopt en ik had inmiddels geleerd om zelf mijn eten op te scheppen zodat ik de porties kon bepalen. Ik heb altijd gedacht dat ik wel meeviel als puber. Ofja… je kon het altijd erger treffen dacht ik dan. En toch, nu pas besef ik me dat ze met deze ‘vrij rustige puber’ ook heel wat kopzorgen hebben gehad. Avonden en nachten lang wakker liggen totdat die aangeschoten puber weer thuis werd afgeleverd. Rustig blijven lachen wanneer ze voor middernacht alweer ladderzat werd thuisgebracht. Dealen met het liefdesverdriet en een stalkende ex. En dan dacht die puber dat zíj zorgen had. ‘Ik kan niet wachten totdat ik volwassen ben, later zijn al mijn zorgen verdwenen’, dacht ik dan. Hahaha wat was ik naïef!

Over naïef gesproken. Ondanks dat ik een ‘vrij rustige puber’ was (althans dat denk ik), was ik wel een naïeve. Ook die zorgen begrijp ik nu beter. Dat ik dan maanden in Zuid Amerika zat voor een studieproject en dan ook maar meteen de hallucinerende drugs van de jungle moest uitproberen midden in de prachtige Amazone in een hutje van een of andere stam. Zonder dat iemand wist waar we nou precies zaten. Zonder telefoon en zonder rooksignalen. Kijk, zoiets doen pubers (toch?), maar deze puber was ervan overtuigd dat ze alles maar beter eerlijk zou kunnen delen met het thuisfront. ‘Als je maar eerlijk bent’, bleven ze altijd maar zeggen. Dus oke, nog in de bewoonde wereld tikte ik mijn mailtje… ‘We vertrekken morgen naar de jungle. We verblijven een week bij een stam… oja en we gaan ook Ayawaska drinken, een hallucinerende drugs..’ en zo vertelde ik alles in geuren en kleuren. Daarop volgde dan een mail-discussie in de vorm van: ‘Hallucinerende drugs? Moet dat wel? Pas op hoor!’ en ik dacht ze dan weer gerust te stellen met: ‘Ja maar dat is een natuurlijke drug’, waarop mijn moeder dan weer volgde met: ‘Maar zijn alle drugs niet natuurlijk?!’. Naja uiteindelijk kwam het er op neer dat ik me (met mijn goede bedoelingen) toch een beetje schuldig voelde en besefte dat ik beter niet ‘alles’ kan delen. Dat weerhield me er dan weer niet van om als eerste een grote slok van dat drankje te nemen, wat de vorm (evenals de geur) had van herkauwd-braaksel. Dat ik me vervolgens nog nooit zó ellendig had gevoeld, was dan weer een levensles.

Of dat het ons een goed idee leek om in dat ‘niet al te welvarend landje’ een tatoeage of piercing te laten zetten. Deze ‘rustige’ puber koos dan voor de minst heftige variant en koos voor een navelpiercing. Ook dit werd natuurlijk weer uitgebreid gedeeld met het thuisfront en vaderlief probeerde zijn dochter te behoeden van deze fout: ‘Doe het straks gewoon wanneer je weer in Nederland bent, dan betaal ik het!’. Maar deze naïeve dochter probeerde haar ouders weer gerust te stellen met wat wijze-puber-woorden: ‘We hebben het echt goed uitgezocht, ze werken heel hygiënisch bladiebla’. Wist ik veel. Ik zei ook maar wat en liet dus die piercing zetten. Staande hebben ze dat ding door mijn navel gejast en ik weet nog dat ik dacht: ‘Moet ik niet gaan liggen?’, dat had ik immers gezien bij een vriendin in Nederland. Dat die piercing vervolgens maandenlang ontstoken was, heb ik natuurlijk niet meer gedeeld. Dat was dan wel weer ‘to much information’.

Even terug naar de boodschap, ik zie nu pas de zorgen die het thuisfront gehad moet hebben. Was dat nou echt nodig om dat allemaal te delen, denk ik dan. Was dat nou echt nodig om je ouders die slapeloze nachten te bezorgen? Blijkbaar wel. Blijkbaar hoort dat erbij. Maar nu ik zelf kinderen heb, denk ik ‘hoe bereid je je als ouder voor op al die kopzorgen?’. Niet.

In de ogen van een moeder

Als moeder zijnde begrijp je opeens de keuzes die je ouders destijds hebben gemaakt. Toen niet. Pissig was ik wanneer ik na een avondje stappen en tig telefoontjes later toch niet nog een uurtje langer mocht blijven. Ontroostbaar was ik wanneer ze dat ene vriendje middenin de nacht naar huis stuurden omdat hij niet mocht blijven slapen. Drama! De wereld verging! Nu ik erover nadenk, ik weet niet of ik zo’n rustige puber was, misschien meer een ‘heftig geëmotioneerde temperamentvolle naïeve puber’? I don’t know, maar wat voor één je ook bent, je ouders zullen ongetwijfeld zorgen hebben. En hier houd ik mijn hart al voor vast. Want als ik me besef wat de zorgen al zijn voor een baby’tje, een peuter, een kleuter en kindjes die naar school gaan, wat wordt dat straks? Kun je je daarop voorbereiden? Vast niet! Misschien moet ik me maar vasthouden aan de naïeve puber die vast nog ergens in mij zit en die zegt:

‘Die van ons? Nee, die doen dat niet!’ 😉

 

 


Blijf op de hoogte door Inspirerend Gekwebbel te volgen op Facebook en Instagram

7 reacties op “Nu begrijp ik mijn eigen ouders pas!”

  1. Maartje Van Rooij-Driessen

    Maar het was wel altijd gezellig hoor als ik weer een weekendje mocht komen. Wie weet over een aantal jaren met die meiden van ons 🤨🤔 we kunnen er natuurlijk ook voor kiezen om samen mee te gaan dat zullen ze pas gezellig vinden 🤣

    Xx

  2. Haha…geweldig , maar alles komt uiteindelijk goed.kijk maar naar jezelf😀en jullie drie kinderen komen er uiteindelijk ook goed door heen, haha zet um .op………ik hou ook wel een oogje in het zeil🤣🤣🤣

  3. Alles herhaald zich. Dus hou je hart maar vast. Spannende tijden, maar ook hele leuke, fijne. En……. wij zijn altijd in de buurt hoor. Wat betreft die aardappels ? Ik vind het ook niks ha ha ha.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *