Mijlpalen en emotionele moeders

Mega-emo-ego

Herken je dat? Dat bij iedere mijlpaal van je kind je mega-emo-ego naar boven komt? Dat je tekeer gaat als een overgevoelige, mega emotionele troela. Dat de tissues uitverkocht raken alleen al door jou en die andere overgevoelige, mega emotionele moeders.

Geboorte

Het begint al direct bij de geboorte van je eerste kindje. Tegelijkertijd met je kind worden al die heftige emoties en gevoelens geboren. Had je ze al? Dan verdubbelen ze!

Gaat je baby voor het eerst in bad? Foto! Krijgt hij zijn eerste flesje? Foto! Ga je voor het eerst het huis uit zónder baby, een avondje uit met je partner, zit je alleen maar over je baby te praten en zit je constant op je telefoon om te vragen hoe het gaat.

Einde verlof

Dan ga je weer werken na je verlof. Nog zo’n tranentrekker. Ik weet het nog goed. Huilen, huilen… niet te stoppen. Zelfs voor het groene stoplicht trapte ik nog op de rem omdat ik door alle waterlanders de kleur niet kon zien (nee grapje, maar het zou wel kunnen!). Zat ik daar ieder half uur om foto’s en filmpjes te vragen van mijn baby. Wat een toestand was dat. Ik moet zeggen dat het bij nummer twee en drie heel anders was. Dan wordt dat opeens een uitje, even ‘ontspannen’. Wat slecht eigenlijk hè. Afijn, laten we het daar een andere keer over hebben.

Terug naar de mijlpalen

En dan gaat je kindje naar de peuterspeelzaal of naar school… Ik denk dat wij er als moeders vaak nog meer moeite mee hebben dan hen. Een half jaar geleden bracht ik mijn kleuter naar groep 1. De eerste schooldag… een brok in mijn keel. Ze gaf me een kus en liep vrolijk de klas in. Ze ging zitten en glimlachte naar de kindjes. Ik bleef achter… Ik bleef als een kip zonder kop voor de deur van het klaslokaal ijsberen. Een kip die ijsbeert, zie je het voor je? Een ijsberende kip zonder kop, ja dat is dus precies een moeder. Gaat ze nou zomaar naar binnen? Wil ze niet nog een knuffel van mij? Wil ze niet liever bij mij blijven? Gaat dat wel goed? Ik besluit nog even naar binnen te lopen en haar een dikke kus en knuffel te geven. Ik bekijk mezelf van een afstandje en denk ‘oh my god, mens doe normaal’. Ja sorry hoor, een moederhart kan die dingen soms gewoon helemaal niet aan.

Auto gesprekken

Ik herinner me onze autorit van afgelopen zomer. Hét moment voor een gesprek met je kinderen. Alle tijd van de wereld, we zaten immers 5000 kilometer in een blik van twee bij vier. Eindelijk tijd om te praten. En dan bedoel ik ook over onderwerpen waar ze normaal niet over praten, want ‘praten’ doen ze sowieso wel genoeg, daar hebben wij geen autorit van 5000 kilometer voor nodig.

Dus daar ging ik. ‘Ohhh de zomervakantie is al bijna voorbij.. dan ga jij al naar groep 3 en jij al naar groep 1 oooooooh’. Je kent het wel, met zo’n theatrale ‘oooooooooh’. Was het zo’n type monoloog? Ja, zo’n type was het en het was zeker een monoloog want niemand sprak terug. Totdat ik na een tijdje op licht geïrriteerde toon hoorde.. ‘mama, nu moet je stoppen met praten!’.

Oke, duidelijk. I said to much.

… Maar ondertussen gaan die hersenspinsels door hè. Zei ze dat nou echt? Mama, nu moet je stoppen met praten? Hoorde ik dat nou goed? Oh nee hè, dat is de eerste keer dat ze dat zegt. Wat worden ze toch groot…


Meer over het moederschap:

Kennen jullie die mop van die moeder? 

De suïcide-duif – Kindergesprekken op de achterbank

Sorry dat ik je af en toe wil opeten, mijn lieve kind

2 reacties op “Mijlpalen en emotionele moeders”

  1. Hahaha mijn dochter praat niet maar maakt het toch wel duidelijk: mama, mamaaa SSSSTTTT!! Inclusief vingertje voor haar mond..
    Dusss……

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *