Mama zijn in een lockdown 2.0

Je hebt me nodig

Middenin een lockdown stappen we de unit binnen, je twee zussen spelen nog wat buiten en jij ploft op de grond neer. Half slapend blijf je een tijdje zitten en even later reik je je handjes uit naar mij. ‘Mama, tillen’, pers je uit je mondje. ‘Jas uit’. Ik trek mijn jas uit, eenmaal binnen probeer ik de zooi te negeren die mij verwelkomt en we ploffen samen neer op de bank. Je nestelt je lekker dicht tegen mij aan en je oogjes sluiten zich al voordat ik het goed en wel in de gaten heb. Je voelt je niet zo goed en je hebt je mama nodig, hier bij jou op de bank.

Hysterisch viswijf

Vanaf de bank zie ik de afwas van deze ochtend staan en ook in de badkamer wacht de emmer met (inmiddels koude) sop nog steeds op mij. Met drie kakelende kippetjes op me heen is het deze ochtend niet meer gelukt om alles opgeruimd en schoon achter te laten voordat we de deur achter ons dicht trokken. Het was ook erg ambitieus om überhaupt nog aan die badkamer te beginnen.

Waar je er ook voor zou kunnen kiezen om de deur pas achter je dicht te slaan nádat je alles opgeruimd hebt, heb ik daar deze keer niet voor gekozen. Ik merk dat ik daar sowieso steeds minder voor kies. Eerst moest ik er niet aan denken om de deur uit te gaan met de ontbijtbordjes met restjes brood nog op het aanrecht. Maar ik heb het afgelopen jaar geleerd dat het kan, dat het mag en dat het soms gewoon moet. Ik had er ook nu weer voor kunnen kiezen om die badkamer verder af te maken, ten kosten van alles; als een hysterisch viswijf de kinderen toeroepend dat ze nu echt moeten kappen, terwijl ik de tegeltjes in de douche schoon schrob, zuchtend en als een agent wat kinderlijfjes van elkaar af trekken en weer verder gaan met die badkamer, de emmer opnieuw vullen omdat die inmiddels omver is getrokken door de allerkleinste, maar tevens grootste bandiet. Ja, het had me kunnen lukken. Ik had ook weer een tandje kunnen bijzetten om links alles op te ruimen terwijl ze rechts weer alles uit de kasten trekken. Misschien was het me dan inderdaad gelukt om halverwege de dag de deur uit te kunnen, terugkijkend op een schoon en opgeruimd huis, maar mijn spiegelbeeld zou dan een overhitte motor laten zien die duidelijk niet door de APK zou komen. De kinderen zouden boos en verdrietig tegelijkertijd zijn omdat deze afgekeurde motor weer flink heeft lopen tieren. Dus nee dankje. Ik pas. Steeds vaker. Blijkbaar waren Corona, de lockdowns en thuisonderwijs nodig voor dit inzicht. 

Niet te combineren rollen

Waar was ik gebleven? Oja ik zag dus die vaat staan die ik eerder niet netjes in de vaatwasser heb gemikt. Op de grond ligt het speelgoed wat we straks hebben laten liggen en ook nu komt het er niet van om alles netjes op te bergen. Er wachten honderdduizend dingen op mij, maar ik kies ervoor om dit alles te laten voor wat het is. Want wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is dat er altijd wel iets op me wacht. Waar ik eerst mijn best deed om als een verwilderde hysterische duizendpoot alles aan kant te werken, besef ik me nu dat het een onbegonnen zaak is. De rol van moeder, vrouw, vriendin, poetsvrouw, wasvrouw, bouwvakker, kok en vanaf morgen ook weer die rol van kleuterjuf, schooljuf, secretaresse, planner en die van ICT-er is gewoon niet perfect gecombineerd uit te voeren. En dan is er ook nog mijn andere rol, die van een werknemer.

De belangrijkste rol

Eerder zou ik er voor kiezen om je hier rustig en lekker warm op de bank neer te leggen zodat ik verder kan met 101 taken die aan het einde van de dag toch niet allemaal voltooid zullen zijn. Maar ik doe het niet. Want ik heb ook geleerd dat er maar één rol is die mijn volledige aandacht verdient… en dat is die van een moeder. Daarom blijf ik deze keer zitten, houd ik je in mijn armen en geniet van je ademhaling en de geluidjes die je maakt. Ik ruik aan je haar en kijk naar buiten. Wanneer mijn ogen weer de vaat kruisen, sluit ik mijn ogen en druk je nog verder tegen mij aan. De rest komt wel. Ik heb geleerd dat iedere rol vervangbaar en misbaar is, behalve die van een moeder. Het lukt mij niet meer om die rol voor de volle 100 uit te voeren wanneer ik tegelijkertijd een geordende, goed gehumeurde en geduldige juffrouw moet zijn, die de wc pot op tijd moet laten blinken, de ramen op z’n tijd moet laten glanzen, die een gezonde maaltijd op tafel zet terwijl ze huiswerk nakijkt, een bijles rekenen verzorgt en probeert te voorkomen dat de kleinste koter haar quarantaine kapsel afknipt.

Starten in een lockdown

We beginnen 2021 in een lockdown en starten direct weer met het circus waarin je als moeder je fulltime job als mama mag combineren met die van politieagente, kleuterjuf, schooljuf, remedial teacher en niet te vergeten die van planner. Dat laatste wordt misschien wat onderschat, maar het vergt nogal wat planning-skills om je kinderen op tijd achter dat scherm te krijgen voor de digitale start van de schooldag. Om ze gefocust te houden, om andere broertjes of zusjes uit het zicht te houden en gedeisd zodat de ander voor de komende uren zijn of haar werk kan doen. Met een baby, dreumes en/of peuter wordt zoiets een nog grotere uitdaging. Het lijkt niet te doen, dat is het ook niet, maar het moet gebeuren.

Het verschil met toen

Dit hebben we toch vaker gedaan? Voor langere tijd zelfs? Het verschil tussen deze start van het thuisonderwijs en de vorige is dat er toen met enigszins energie en goede moed werd gestart aan dat klusje dat we wel eens even gingen klaren. Nu doen we dat weer, maar dan starten we met een 10-0 achterstand. Dus bij voorbaat kies ik er voor om de lat lager te leggen zodat ik er niet morgenvroeg direct alweer tegenaan knal. Dus bij deze, beste meester en juf; het zal niet altijd stil zijn tijdens de digitale lessen want terwijl uw leerling gewassen en gestreken (I’m trying) voor dat scherm zit, probeer ik uit beeld (I’m trying) haar Duracel-peuterzusje kalm en op afstand te houden, haar kleuterzusje te vermaken en ook weer op tijd voor háár scherm te deponeren, ook al wil ze niet via een scherm met haar juffrouw praten. Soms zijn papa en ik werken en zijn de kinderen bij oma. Ook daar lopen nog meer kinderen rond en is het een uitdaging om de schoolse taken te kunnen voltooien. Het kan dus zijn dat uw leerling een keer op ‘afwezig’ staat en dat het scherm zwart blijft. Deze keer pas ik ervoor om alles uit de kast te trekken, om de kinderen met ruzie en strijd die ene opdracht te laten maken voordat ze gaan slapen omdat het eerder niet is gelukt omdat ik ook moest werken. Mijn doel is om ze enigszins rustig en blij en zonder ruzie in bed te krijgen want ik ben van mening dat dat belangrijker is dan rekentaak 8.5

Schema’s en instructiefilmpjes

Alle schema’s en instructiefilmpjes zijn theoretisch gezien prachtig en prima uitvoerbaar in een ideale setting met ideale omstandigheden. Daarmee bedoel ik met een goed gehumeurde leerling die weinig last heeft van deze wederom grote verandering. Ik denk dat we hier thuis al niet in deze categorie vallen wanneer ik zeg dat uw leerling bij het horen van het nieuws haar fiets in elkaar trapte voordat ze zich huilend op bed liet vallen. Maargoed, stel je hebt wél een zelfstandige, ontspannen, goed gehumeurde leerling die er zin in heeft, dan heb je nog die setting en omstandigheden. Een rustige ruimte zonder stoorzenders (lees: broertjes en zusjes, papa die middenin een Zoom-meeting zit, mama die haar werkmail wegwerkt terwijl ze de kleinste probeert te verschonen) is een pré en dan is het ook handig om allemaal een goed werkende laptop te hebben. De kans dat al die factoren worden afgevinkt is vrij klein. Dan hebben sommige ouders de mogelijkheid om de kinderen naar oma te brengen of misschien naar de noodopvang, maar dan heb je nog minder controle over het thuisonderwijs. Dan tref je bij thuiskomst die lege vellen papier aan en kun je samen nog een aantal uren aan de bak, als je daarvoor zou kiezen tenminste. Je kunt het ook niet doen, maar dan brult daar die duivel van ‘de leerachterstand’ weer in je andere oor. En hoe doe je dat dan tijdens lunchtijd wanneer er op school geen tussen schoolse opvang mogelijk is? En wat doe je met dat kleinste zusje die sowieso nergens terecht kan omdat ze nog niet naar school gaat en ook niet naar de opvang. Je pendelt op en neer terwijl je probeert je werk te doen. Maar het was toch de bedoeling dat ouders thuis zouden blijven? Het kan toch niet zo zijn dat er ouders zijn die dit allemaal wel normaal kunnen bolwerken?

Hysterische oncontroleerbare monsters

Moeders die rekeninstructies geven, terwijl een peuter op de achtergrond hoorbaar de voorraadkast plundert en de vloer voorziet van (geplette) macaroni en de kleuter die om aandacht blijft vragen om wat voor reden dan ook, blijven niet rustig en geduldig. Ze worden hysterische, oncontroleerbare monsters die met hun goede bedoelingen de kinderen bij zich in het harnas werken. Moeders die, hoe hard ze er ook voor werken, toch nooit hun werk af zullen krijgen en dan hebben we het nog niet gehad over het humeur en de gemoedstoestand van de kinderen, die van papa en mama. Het is gewoon niet goed voor je humeur, wanneer je de kinderen uiteindelijk in bed hebt liggen, die volle wasmand op je wacht, een vloer vol speelgoed, stiften zonder dop, resten eten op en rondom de tafel, je werkmail staat te knipperen om je die ene deadline nog moet voltooien voor middernacht. De kans is groot dat je nog even het huiswerk van je kinderen moet nakijken en dan kruipt er hoogst waarschijnlijk ook nog een mormeltje uit bed omdat ze dorst heeft, niet kan slapen, bang is, jeuk heeft tussen haar tenen of gewoon even aandacht van je wil omdat je dat vandaag niet ‘echt’ hebt kunnen geven.

Sorry, maar geen sorry

Eerst zou ik hardop zuchten (ONEE HE), m’n kroost weer snel naar bed leggen, streng toespreken (SLAPEN!) en als een malle weer aan de slag gaan om al dat werk klaar te krijgen (wat toch nooit lukt). Ik hoop van harte dat ik dat deze keer niet meer doe. Dus sorry als mijn werk eens wat later klaar is, sorry als mijn kinderen niet alle schooltaken af krijgen en sorry voor alle herrie op de achtergrond tijdens de digitale lessen. Sorry, maar geen sorry.

Ik hoop dat het me lukt om die lat lager te houden, want van zo’n hoge lat word ik geen leuker mens en ik krijg er ontzettende hoofdpijn van wanneer ik er iedere keer weer tegenaan loop. Geen leuker mens, en al helemaal geen leukere moeder. En dat is het belangrijkste wat ik afgelopen jaar dus heb geleerd. Al die andere rollen en taken zijn leuk en aardig, maar niet van levensbelang. En die van een moeder wel. We gaan ons best doen, zoals iedereen dat doet. Maar niet ten kosten van alles.

Amen.

Behalve het wijntje, heb ik voor de mama’s (en andere geïnteresseerden) nog een leuke lees ‘blader’-tip (want voor lezen hebben we toch geen tijd) om ons niet te verliezen in deze hele sores , is het boek De jongen, de mol, de vos en het paard

De molEen boek voor wanneer je acht bent of tachtig, want zo voelen we ons allemaal weleens. Een boek waar je gerust in het midden kunt beginnen, of waar je voor het slapengaan even één bladzijde in kunt lezen bekijken. Een boek dat je een goed gevoel geeft, inzichten en laat leren, al door het bekijken van één plaatje of het lezen van een paar woorden.

Hieronder wat voorbeelden uit het boek en woorden die je 10-0 achterstand hopelijk wat kleiner maken, zodat je morgen met wat goede moed en een lagere lat aan de dag start ; )

Verhalen uit de eerdere lockdown:

Brief aan mijn kindjes in deze Corona-tijd

Mama ik wil alleen maar bij jou – angstige tijden

Thuisscholing – op de vlucht naar onze fantasiewereld

En opeens barst mijn dochter in tranen uit – kinderen in Corona-tijden

En toen stapte ik de huisartsenpost binnen van een Corona-ziekenhuis


Blijf op de hoogte door Inspirerend Gekwebbel te volgen op Facebook en Instagram

Speelgoed

2 reacties op “Mama zijn in een lockdown 2.0”

  1. Moou geschreven Stefanie, wat is t ook n rare tijd zo. Wat n luxe als t weer ‘normaal’ is.
    Maar hopelijk leren we hiervan allemaal wat echt belangrijk is!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *