peuterpuberteit - je bent m'n moeder niet

Peuterpuberteit – Je bent m’n moeder niet!

Peuterpuberteit

Peuterpuberteit, you know, ze spreken niet voor niets over de terrible two’s. Peuters ontwikkelen een eigen wil en daardoor gedragen ze zich vaak anders en heftiger dan je van je kind gewend bent. Oke, daar kwamen we al redelijk snel achter. Ze gaan zich afzetten; ga rechts, dan gaan ze links, pak er één, dan pakken ze er twee. Maar is het dan ook nodig om je van mij te distantiëren? Ik bedoel… ik ben wel gewoon je moeder hoor.

Nog nóóit gezien!

De eerste keer dat je kindje je je aanspreekt met je voornaam, in plaats van ‘papa’ of ‘mama’, sta je best wel even met je oren te klapperen. Hoor ik dat nou goed? Wat voelt dat afstandelijk. Alsof je één of andere vage kennis bent. Maar dan heb je ook nog van die momenten, dat de afstand nóg groter voelt; en dat zijn de momenten dat je bloedeigen kind net doet alsof hij je niet (meer) kent. Alsof je een volstrekte vreemde bent, iemand waar ze totaal geen connectie mee hebben en die ze nog nooit eerder hebben ontmoet.

Die ene keer

Zoals die ene keer dat we samen met een ander gezin naar een binnenspeeltuin gingen. We installeren ons op een strategische plek aan een tafeltje dichtbij de bar, dichtbij de apenkooi en aan het wandelpad zodat we alle kinderen goed in de gaten kunnen houden. Onze middelste dochter trekt erop uit met de middelste zoon van het andere gezin. Het ging dus om onze dochter, laten we haar even Pila noemen in plaats van Mila (als jullie met die namen gaan goochelen, kunnen wij dat ook). Haar partner in crime noemen we even Pollin in plaats van Collin. Afijn, laten we ze voor de goede orde even Pi en Po noemen. Beiden 3 jaar. “Wij zitten hier aan dit tafeltje, niet te ver weggaan he!”. Pi en Po trekken erop uit, de grote wereld in, het avontuur van glijbanen en springkussens tegemoet.

Kennen jullie deze meneer?

Nog geen 10 minuten later zien we twee kinderen bij de bar staan. Zo’n 20 meter verderop. Ondanks onze strategische plek lopen Pi en Po dwars over-onder-door ons heen. “Zien ze ons hier nou niet zitten? Zijn ze ons kwijt?”, vragen we ons af. En ja hoor… “Attentie attentie, Pi en Po zijn hun oma kwijt, wil oma zich naar de bar begeven? Wij kijken elkaar verbaast aan. Oma? Oma is hier helemaal niet. De papa van Po loopt naar de bar om de avonturiers op te halen. Ze verrekken geen spier, die kleine donderstenen. “Kennen jullie deze meneer?”, vraagt de medewerkster. “Nee”, antwoorden zowel Pi en Po, waarna ze hun ielige schoudertjes quasi-onschuldig ophalen en met van die grote bambi-ogen deze arme vrouw helemaal inpakken. Nice. Dat zijn nou echt van die momenten dat je wel door de grond kunt zakken. Momenten dat je je compleet genaaid voelt, om het zo maar even te zeggen. Door je eigen kind nota bene.

Kleine stofzuigers

Zo klein als ze zijn, kunnen ze je al zo’n beschamend gevoel geven. Hartstikke fijn wanneer je bloedeigen kinderen net doen alsof ze je niet kennen. Wat kinderen ook al vrij snel leren… is imiteren en kopiëren. Het zijn net kleine scanners, die alle gedragingen en uitspraken absorberen en opslurpen als een type A stofzuiger in de maximale slurp-stand. Goede dingen, zoals ‘alsjeblieft’ en ‘dankjewel’, maar op één of andere opmerkelijke wijze hebben ze een nog beter slurp-talent voor minder positieve uitspraken en gedragingen. Zoals die ene ‘klotezooi’ en ‘shitzooi’ die je er perongeluk een keer uitflapt en die nu dagelijks uit het mondje van je peuter komt rollen.

Oneliners

Onze peuter heeft er de laatste tijd een handje van om filmteksten op te slurpen en ze er vervolgens weer in random situaties uit te werpen. Leuk en aardig zou je denken, want die kinderfilms zijn toch vrij onschuldig? Maar pas op! De meest onschuldige uitspraken weten zij tegen je te gebruiken. De Netflix-film ‘Ballerina’ is hier momenteel helemaal hot. Een onschuldige, heerlijke film over een weesmeisje dat haar droom achterna jaagt tot ballerina. Een arme, vriendelijke vreemdeling neemt het weesmeisje onder haar hoede. Ze biedt haar onderdak, geeft haar te eten en traint dagelijks met het stuntelige meisje. Op een dag wil het meisje niet gehoorzamen en roept ze de befaamde woorden: “Maar je bent m’n moeder niet!”. En precies deze woorden worden nu dus dagelijks door onze kakelende kopieermachine tegen mij gebruikt, niet alleen thuis, maar ook in het openbaar. En dat is niet altijd even handig. Een voordeel is dat er, in deze tijden van Corona, weinig openbare contacten zijn. Anders had er al veel eerder een prijs op mijn hoofd gestaan.

Het fameuze autostoeltje

Ken je dat? Dat je je overactieve, driftige, temperamentvolle, koppige, stuurse peuter in haar autostoeltje probeert te persen. Voor haar eigen veiligheid notabene. Armpjes die in diverse onnatuurlijke hoeken en houdingen worden gewrongen om ze überhaupt door de riempjes te krijgen. Een heel gevecht dat jij als ouder natuurlijk wint, maar niet zonder kleerscheuren, zonder gêne en zonder lichaamsgeuren die vrijkomen. Op zichzelf al een heel beschamend tafereel wanneer de hele parkeerplaats meekijkt, maar laat staan wanneer ze bovenstaande oneliner inzet. Juist op dít moment. Het overkwam mij twee weken geleden.

Je bent m’n moeder niet!

Voetgangers passeren de auto terwijl ik al mijn krachten bundel om onze kleine, spartelende, tierende spierbundel (wat een power!) in haar autostoel te krijgen. Ga zitten, nee!, ga zitten, nee! Woest kijkt ze mij aan, woest kijk ik terug en in het autoraam zie ik de volgende voetganger passeren wanneer zij me toesnauwt: “Je bent m’n moeder niet!”. Hell no!

Die heb je dan 9 maanden gedragen, daar heb je al die tijd die lekkere wijntjes en sushi voor laten staan. Stonden je vriendinnen OP de bar, zat jij AAN de bar. Daar heb je die gebroken nagels, droge jeukende huid, flut haren en al die extra kilo’s voor overgehad. Vervolgens heb je je te pletter gesport om die extra kilo’s vervolgens weer kwijt te raken. Slapeloze nachten, kliko’s vol poep, kapotte boobies, lekkende boobies, slappe boobies al dan niet explosieve boobies. Álles had je voor ze over. En dan durven ze even later gewoon te beweren dat ze je niet kennen. Dat je zelfs minder bent dan een vage kennis. Eerder een kinderlokker die ze in een auto probeert te persen om vervolgens met piepende banden weg te rijden. Welke vrouw? Díe vrouw? Nee die ken ik niet. Nog nooit gezien.

Ik klik haar vast.

Gewonnen.

“Aangenaam, ik ben het… je moeder!”

 


Meer van dit:

Slapeloze nachten, een blauw oog en Tyrannosaurus rex

Stront aan de knikker – Maar je krijgt er zoveel voor terug…

Ik ben twee en zeg NEEEEEEE – ontmoet de queen of the camping


Blijf op de hoogte door Inspirerend Gekwebbel te volgen op Facebook en Instagram

4 reacties op “Peuterpuberteit – Je bent m’n moeder niet!”

  1. Marie Therese

    Hahaha…..heerlijk verhaal weer, ……én dat al deze dingen zich herhalen…generatie op generatie 😂😂😂 nu kan ik er hartelijk om lachen in het verleden niet altijd

  2. Te grappig dit😂😂.
    Wat is het toch een heerlijk ondeugend schatje.
    En ik zie dat koppie al helemaal voor me..☺️
    😅😅

    1. stefaniegroeneveld

      Het was ook echt wel grappig. Krijg die woorden regelmatig te horen (Je bent m’n moeder niet!), maar toen kon ik m’n lach ook niet echt inhouden. Stelletje wijsneuzen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *