moeder meisje

Ik ben een moeder, maar ik voel me ook gewoon maar een meisje

Waterlanders

Op mijn werk voer ik veel gesprekken met ouders en het komt nogal eens voor dat een moeder tegenover me in tranen uitbarst. Meestal zie ik het aankomen, de waterlanders. Tranen die hoger en hoger komen en de brok in de keel die groeit en groeit. Een soort onzichtbare adamsappel, maar dan anders. Het zijn belangrijke gesprekken en vaak vind ik ze best wel zwaar, omdat het over het welzijn van kinderen gaat. Haar kinderen. En het is verdrietig wanneer het niet goed gaat, thuis of op school. Of thuis én op school. Het zijn emotionele en heftige gesprekken, waar we eerlijk zijn naar elkaar toe en waar we niks onder stoelen of banken schuiven. Waar ik haar gesprekspartner ben als orthopedagoog, maar ook gewoon als moeder. Als meisje. Het is verdrietig, maar ook fijn. Fijn dat deze moeders zich openstellen en hun hart en ziel op tafel gooien. Tijdens de eerste kennismaking zie ik soms alleen het topje van de ‘ijsberg’ boven water uitsteken, maar later zie ik de andere 80% die zich nog onder water bevindt. Daar gaat dan een eerlijke moeder schuil, eentje met onzekerheden en angsten. Met ‘gedoe’. Want dat hebben we allemaal. En herkenbaarheid is fijn, want… ik weet inmiddels dat ik niet de enige ben.

Strubbelingen

Die gesprekken gaan nu eenmaal vooral over de strubbelingen in het leven. In het korte, maar nu al hobbelige leven van hun kindjes. Want daarom komen ze bij mij en daarom praten we vooral over de dingen die moeilijk zijn. Ik geef haar advies als orthopedagoog, terwijl ik thuis net zo goed mijn eigen hobbels en ‘gedoe’ heb als ouder. Maar laat dát nou net goed zijn. Ja, toch? Er bestaat toch niet een of andere superwoman die altijd alles onder controle heeft en waar het altijd top gaat? Die kinderen heeft die op school prima mee kunnen komen met alle vakken, die altijd sociaal en lief zijn, samen delen, nooit ruzie maken en tegelijkertijd assertief zijn en stevig in hun schoenen staan? Die moeders bestaan niet en die kinderen evenmin.

Wijndrinkende moeders

En toch wordt soms die indruk gewekt. Op social media bijvoorbeeld, want hoevaak zie je nu een foto van een huilende moeder die haar kinderen zojuist achter het behang heeft geplakt? Deze foto’s zijn zeldzaam. Of een foto van een overhitte, bezwete, besmeurde en uitgeputte moeder die eindelijk de kinderen in bed heeft liggen? (kom op zeg, na dat ritueel zie ik er echt niet ‘gladgeschoren’ uit). Foto’s van wijndrinkende moeders, daarentegen, zijn wat minder zeldzaam omdat ze ‘grappig’ zijn, maar eigenlijk laten ze hetzelfde zien. Maar we zijn allemaal toch weleens overhitte, bezwete, besmeurde en uitgeputte moeders? Of van die onzekere en angstige moeders met zorgen. Moeders die boven water als een stevige rots zijn en zich onder water maar een klein meisje voelen?

Met een dekentje

Het is 21.00 uur en ik kruip met mijn dekentje op de bank bij mijn man. Ik hang tegen hem aan en vertel geëmotioneerd over het speeltuinbezoek van vanmorgen (ja, ook ogenschijnlijk onschuldige speeltuinbezoeken kunnen emotioneel zijn voor een moeder). En toen begon ik te ratelen: ‘Ja en toen zat ze naast mij en keek ik opzij en dacht van wow wat ben je al een hele meid’, en ik tetter door over onze 6-jarige dochter met de lange benen. ‘…En dan denk ik, wow ik ben moeder van al zo’n groot meisje en tegelijkertijd denk ik van, maar ik voel me ook nog maar een meisje…’. Het is even stil (geen reactie aan de andere kant) en dus ga ik weer verder. ‘Ja, op mijn werk zie ik ook veel moeders vol onzekerheden en ze zitten regelmatig tegenover mij aan tafel te huilen. Eigenlijk zijn we ook allemaal hetzelfde hè, we willen allemaal gewoon het beste voor onze kinderen. We hebben allemaal onze eigen onzekerheden, angsten en strubbelingen, maar we doen allemaal ons best.’

Man aan het woord

En pas op dit punt besluit mijn man iets zinvols toe te voegen aan dit gesprek, want eerder was hij vooral het luisterend oor. ‘Ja!’, en hij draait zich naar mij toe, ‘maar misschien doen jullie wel een beetje teveel je best…’.

Wat een citaat! Ik ben er stil van. Ik laat de woorden even bij me binnenkomen. Zit madam hier te kakelen als een kip zonder kop en hij flapt er even in tien woorden een totale levensles uit. Hij heeft wel gelijk hè, die man van mij. Maar hoe doe je dat dan, minder je best doen?

Papa’s ontbijt

Is dat zoiets als wat ik vorige week hier in huis zag gebeuren? Vanaf 6.00 uur in de ochtend staat onze 4-jarige actieveling al meerdere keren aan ons bed, te smeken om een boterham. Omdat ik het toch echt te vroeg vind, stuur ik haar telkens weer naar beneden waar ze inmiddels al voor de televisie zit met haar zus. Na de zoveelste keer besluit ik er om 07.15 uur toch maar uit te gaan. Klagend over vermoeidheid (uiteraard), stuurt manlief me weer naar bed (yes!). Hij gaat deze keer alvast naar beneden met de kinderen. Wat fijn!

Om 08.30 uur trippel ook ik naar beneden. Beneden tref ik de kinderen in pyjama aan voor de televisie. Tussen de kinderen zit papa heerlijk ontspannen zijn ontbijt weg te werken. Ik zie direct wat kinderoogjes mijn kant opkijken en ze vragen direct om een boterham terwijl mijn grote teen de vloer van de woonkamer nog maar amper raakt. ‘Hebben jullie nou nog niet gegeten?!’ Papa wil net een hap van zijn yoghurt nemen, maar zijn lepel blijft ergens halverwege hangen. Zo net voor zijn mond. Zijn mond gaat weer dicht en zijn ogen draaien langzaam mijn kant op, ‘ow oops’, hoor ik hem zeggen.

Egoïstisch

Echt… zo typisch. Zo egoïstisch en ook weer zo goed! Ik ben gewoon jaloers op wat ik daar zie gebeuren. Maar dan echt hè. Ik wil dat ook kunnen. Die mannen zorgen goed voor zichzelf. Eerst zelf een stevig ontbijt naar binnen werken en daarna pas de kinderen. Ofzoiets. En het is ook niet zo dat die kinderen hem dat kwalijk nemen. Iedereen blij. Waar hij straks vol energie aan de bak kan, ontdek ik regelmatig na het hectische ochtendritueel, rond een uurtje of 10 dat ik nog steeds niet ontbeten heb. Eigen schuld dikke bult.

De rots

Een gevalletje teveel je best doen? En jezelf dan vergeten, want dat gaat vaak gepaard met elkaar. Maar ach… we doen allemaal ons best. En zoals de man des huizes zegt, misschien ietsje teveel.

Beoordeel een ander niet op wat jij toevallig ziet. Beoordeel een moeder niet op dat kleine topje van de ijsberg dat jij te zien krijgt. Je weet niet wat er allemaal onder zit. Iedereen heeft zijn of haar eigen ondergrondse ijsberg. Iedereen heeft goede dagen en slechte dagen. Ook al lijkt dat misschien niet zo.

Laten we naar elkaar luisteren en elkaar helpen. Geen energie steken in vooroordelen of afkeurende blikken, maar aandacht besteden aan dat kleine meisje onder water. Want als het deel onder water aandacht krijgt, zien we tenminste écht wat er boven water staat.

En… kleine meisjes worden groot, maar blijven altijd een meisje : )

 

8 reacties op “Ik ben een moeder, maar ik voel me ook gewoon maar een meisje”

  1. Oh stèf, wat heerlijk toch weer om te lezen! Ik geniet er van, nu al weer zin in de volgende. Ben trots op je, xxx
    Liefs Liek

  2. Marie Therese

    Wat prachtig en goed weer verwoord……..ik moet er van slikken……..en zo waar…….♥️toch wat vaker ook aan ons zelf denken……soms moeilijk…….maar hoe oud moet je worden voordat dat kwartje valt🤔

  3. Wat n mooi en waar verhaal. En zo waar, mannen van Mars en vrouwen van Venus. Zo zie je toch een mooie aanvulling op elkaar. Kinderen laten verhongeren maar wel goed voor zichzelf zorgen. 😜. Haha. Nee hoor ze doen t goed net als wij vrouwen( meisjes). Al valt t niet altijd mee……

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *