moeder

Het woest aantrekkelijke lichaam van een mama

Bewegende billen

Terwijl ik mijn tanden poets, bekijken donkere kleuter-ogen mij vanaf het toilet. Ze hangt naar voren met haar hoofd in haar handen. Een ogenschijnlijke hoogste serieuze frons bedekt haar gezicht. Ik weet niet waar ze zit met haar gedachten, maar het moet een hoogstwaarschijnlijk interessant en spannend onderwerp zijn. ‘Mama..’ hoor ik opeens, ‘als jij je tanden poetst, dan gaan je billen zo helemaal op en neer’.

Later als ik groot ben

Els wordt ook even op haar plaats gezet.
‘Mama, als ik deze boterham met pindakaas op eet dan word ik later groot, net zoals jij!’
‘En wat wil je dan doen als je later groot bent?’
‘Ehm…. wijntjes drinken.’
‘Ok.’
‘Of ik word net zo groot als papa en opa. Want die zijn héél groot. Jij bent niet zo groot hè mama?’
‘Nee, dat klopt. Papa en opa zijn groter dan mama.’
‘Ja, want jij bent alleen maar dik!’
……En bedankt…

De buik

Dat is ook echt een ding hè. Daar heb je ze dan 9 maanden in gedragen. 9 maanden lang was dat een heerlijk warm en rustig onderkomen, geen vaste lasten, dagelijks eten en drinken, lekker temperatuurtje, slapen in een waterbed, zo nu en dan wat achtergrondmuziek. Heerlijk gewoon. En daarna doen ze opeens net alsof dit eerder 5-sterren-onderkomen een antikraak is. Ik hoor het van alle kanten, gelukkig niet alleen in mijn eigen huis.
‘Mam, als je zo naar voren hangt, dan gaat je buik zo..’
‘Mama, heb je nog een baby in de buik?’
‘Mam, de baby was toch al uit je buik?’
‘Mama, misschien zit er nog een baby in je buik’
En ALS je al een compliment krijgt over die buik, dan is het ‘oh mama je buik is echt zo heerlijk zacht, die kun je zo indrukken’. Dat dus.
En ‘mama ik vind je mooi met je onderbroek aan, maar met je shirt aan vind ik je nog net ietsiepietsie mooier’, onder wélke categorie valt dat compliment? Ik voel iets van een dubbele lading.

Het gezicht

Ook dat ziet er niet altijd even florissant uit na slapeloze nachten en een energielevel onder het vriespunt. Daarvan zijn we ons bewust. Het is niet nodig om dat nog eens in ons gezicht te wrijven. ‘Ja mama kom we gaan, moet je niet nog even je gezicht doen?‘. Niet nodig. Die mededeling, mijn lieve kind met je rimpelloze en hydraterende huidje, is echt helemaal niet nodig. Onnodige informatie. Is. Al. Duidelijk.

Zo schattig al die opmerkingen, maar aiaiai wat krijgt ons ego hier toch een deuk van! ; )

Meer te lezen:

De bijna-doodervaring van Blaadje, Boompje en Vlinder

9 x typisch papa’s (volgens mama’s)

FurReal Cubby de Beer – Interactieve Knuffel – Speelgoed van het jaar 2019

Een avontuur in Gibraltar

ADHD en ADHDoris; zo snel als een Ferrari

Kleuters en kappertje spelen

Principes, grenzen, goudvissen en snot op je banaan

4 reacties op “Het woest aantrekkelijke lichaam van een mama”

  1. Haha…confronterend en toch ook weer grappig. En……we vinden ze dan nog heel lief. Je kinderen mogen dat gewoon zeggen.?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *