Echt… Onmógelijk die kinderen

Gastblog van Els


Schatten van kinderen

Ik heb 3 schatten van kinderen. Met de nadruk op schatten. Want we hebben allemaal schatjes toch? Ze zeggen altijd netjes dankjewel, houden rekening met elkaar, ruimen netjes alles op, spreken met twee woorden en eten met mes en vork. Ehm… NOT.
Ja, op een ander. Dat dan weer wel. Maar thuis? Thuis kunnen het ook echte terrorkinderen zijn.

Er vliegt van alles door de kamer

Want wanneer hij van oma het antwoord ‘nee’ krijgt op de vraag of hij chocomel krijgt, lijkt hij dat te accepteren en gaat zonder mokken weer spelen. Voorbeeldig toch?
Maar als hij thuis dat zelfde antwoord krijgt op die zelfde vraag? Nou, dan wordt er geschreeuwd, vliegt er van alles door de kamer, zijn beker (gewone) melk gaat over tafel en het huis is te klein…

En weer is het huis te klein

Of wanneer hij bij de buurvrouw een doosje krentjes krijgt, zegt hij netjes dankjewel en pulkt één voor één die op-elkaar-geperste krentjes er uit (ik vraag me toch altijd af waarom die krentjes zo strak in dat minidoosje geperst moeten worden zodat ze er met geen mogelijkheid gewoon uit te schudden zijn. Tegen de tijd dat dat doosje leeg is, blijf je altijd achter met zo’n zwart randje onder je nagels. Maak gewoon een wat groter doosje man!). Maar als hij thuis krentjes krijgt dan wil hij ze niet want ‘ik wilde die zelf uit de zak pakken’. En het huis is weer te klein…

Stilte voor de storm

Zo ook gisteren. Mijn oudste van 3 gaat mee friet halen met papa. Hij laat papa bestellen en wacht vervolgens netjes tot hij het welbekende spekje krijgt aangeboden. Want erom vragen mag niet maar met je grote blauwe ogen net zo lang de frietjesmevrouw aanstaren tot ze de hint begrijpt, mag dan weer wel. Als hij te horen krijgt dat hij het moet bewaren tot na het eten, stopt hij het spekje zonder weerwoord in zijn zak. Hij zegt iedereen netjes gedag en wil graag de tas dragen. Papa loopt naar buiten, geeft hem een aai over z’n bol en denkt nog ‘wat heb ik toch een heerlijk joch’.

Maar dan…

Bij thuiskomst…

Papa schudt wat frietjes op zijn bord.
‘Ik wil niet dit bord. Ik wil het blauwe!’
….Er wordt geruild met het bord van de kleine broer…

‘Ik wil geen friet!’
‘Ok. Dan niet.’
‘Ik wil friet uit díe zak!’
‘Daar zit geen friet in jongen’
‘Maar ik wil alleen uit die zak!’
‘Lieverd, dat kan niet, daar zitten snacks in.’
‘Ik wil een kroket.’

….Een kroket wordt op zijn bord gelegd. Nog voor dat deze het bord raakt:
‘Ik wil geen kroket!’
‘Wat wil je dan?’
‘Ik wil een frikandel!’

….kroket terug in de zak en frikandel op het bord…
‘Ik wil geen frikandel!’
‘Ok. Dan niets.’
….de frikandel eindigt op Papa’s bord.
‘Jawel! een frikandel. Maar niet deze.’
….Er zit een knikje in…
‘Maken!’
‘Pardon?’
‘Jij móet die maken’
‘Dat kan ik niet.” (Al zou ik het soms denken, maar ik ben geen supermama.)

Zijn bord blijft leeg.
‘Ik wil satésaus!’
….papa wil met zijn vork wat satésaus op zijn bord doen…
‘NEEEE!’
‘Wat?’
‘Met een lepel!’
‘Huh? Wil je met een lepel eten?’
‘Nee, de satésaus moet met een lepel!’
‘Die heb ik niet.’
‘Die moet je pakken!’
‘Nee vriend, dat ga ik niet doen.’

….met de vork wordt er een kwak satésaus op z’n bord gegooid…
‘Ik wil veel!’
‘Wat wil je veel?’
‘Satésaus’
‘Meer!’
‘Nog meer!’
‘Ik wil alles!’
‘Nee, je krijgt niet alles. Papa wil ook wat.’
‘Dat mag niet! Ik wil niet delen.’
‘Nou, jammer dan. Want dat gaan we wel doen.’

….hij vist een mexicano uit de zak. Die lust hij niet, maar om discussie te voorkomen laten we hem maar.
‘Ja, neem die maar.’
….dat had hij niet verwacht. Je ziet hem even denken. En wat doet de slimmerik (met z’n meest slijmerige zoete stemmetje):
‘Een stuk voor papa. Een stuk voor mama en een (heel klein) stukje voor ik. Kijk papa, ik doe delen.’
‘Heel goed jongen. En nou eten.’

3 reacties op “Echt… Onmógelijk die kinderen”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *