De irritantste dag uit het leven van mijn dochter

Een gewone irritante doordeweekse dag

‘Dit is de irritantste dag uit m’n leven!’ roept met 6-jarige dochter terwijl ik in de keuken sta. De woorden vliegen als messen mijn kant op en mijn dochter is in dit verhaal de messenwerper. Terwijl ik boterhammen smeer, probeer ik de messen zo goed als ik kan te ontwijken. Levensgevaarlijk, zo’n ochtend als dit.

‘Waarom is dit de irritantste dag uit je leven?’, vraag ik terwijl ik één van de messen op één centimeter afstand langs mijn oor hoor suizen. ‘Omdat ik geen kleren mag uitkiezen! Agrrrrr dit is echt de aller aller allerstomste dag!’

Een tweede slachtoffer

Met grote ogen kijk ik haar zwijgend aan. Deze blikt keurt zij zeer zeker af want de messenwerper zoekt een tweede slachtoffer. ‘En die beker is niet van mij, ik had die roze!’. BAM, ze beukt haar zusje omver. Oke, hier moet ik dus ingrijpen en dan ook nog terwijl ik die rondslingerende wapens probeer te ontwijken. Ik grijp in en geef haar een preek. Op dit moment is ze dus niet meer alleen boos vanwege de aller irritantste dag uit haar leven, maar ze is ook boos omdat ik boos ben. Snap je het nog? Je weet wel.. net zoiets als ‘Ik denk dat jij denkt dat…’ of ‘De buurvrouw van een kennis zijn opa…’. Precies ja, Heh?! En dat dan om half 8 ’s morgens.

‘Mag ik niet boos zijn wanneer jij je zusje omver duwt?’, vraag ik haar verbaasd. ‘Ja, maar ik deed het niet expres (snik snik), en nou doe jij zo boos (snik snik)’. Oke oke, het is al goed. Ik neem haar in mijn armen omdat ik merk dat ze niks kan hebben gedurende deze vet-irritante ochtend.

Bloed!

Net op het moment dat de messenwerper en ik vrede sluiten, speelt er zich een ander bloederig tafereel af. ‘Waaaaaaa ik heb bloed!’, roept onze kleuter. ‘Nee, je hebt geen bloed’. ‘Jawel, ik wil een pleister!’, roept de temperamentvolle zus van de messenwerper. ‘Nee, hup we gaan naar school’, probeer ik nog een keer. ‘Nee, ik wil een pleister!’ hoor ik, terwijl de vogeltjes zich verschuilen in hun huisjes, de zon zich verschuilt achter de wolken en de buurvrouw de ramen sluit. ‘Ik zie godnakendegloeiendegloeiende geen schrammetje?!’, mompel ik terwijl ik de EHBO doos omkieper op zoek naar een pleister.

Dweilen met de kraan open

De tijd tikt door en over enkele minuten zal de eerste zoemer gaan. Snel poets ik de eerste snotneus af die ik tegenkom en daarna de tweede, maar op het moment dat ik naar nummer drie loop, raakt de snot van nummer één alweer bijna de grond. Hoe dan?! Dit is toch dweilen met de kraan neus open.

Waar is je broodtrommel?

Kom je uiteindelijk (en op tijd!) op school aan… ‘Waar is je broodtrommel?’, vraag ik aan de messenwerper. ‘Achterop mijn fie..’ en terwijl ze achterom kijkt, stopt ze met praten. ‘Ow… oops’. Ja, juist ja.

Terwijl de twee bloederige snotneuzen op tijd in de klas zitten, kan mama op de fiets terug. En wat ligt er dan thuis voor de deur op de grond? Juist, die broodtrommel. Dat je dan weer als een malle terug fietst, van links naar rechts, nog steeds die messen probeert te ontwijken, terwijl de messenwerper inmiddels al in de klas zit.

Vergeten slagveld

Wat ben ik blij om vervolgens heelhuids weer thuis te komen, wetende dat iedereen, inclusief broodtrommels, op school is. Wetende dat ik bijna het knopje van het koffieapparaat kan indrukken. Wanneer ik binnen stap besef ik me opeens wat ik ben vergeten. Het slagveld. De zooi op de grond en op de tafel. De melk die door de kieren van de tafel door drupt, omdat die beker melk natuurlijk ook nog even moest omvallen. Wat een slagveld. Maar zeker niet de irritantste dag uit mijn leven.

En terwijl ik me door de ravage heen beweeg en versleten dat perfecte knopje van het koffieapparaat indruk, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Want als dít de meest irritantste dag uit haar leven is, hoe zorgeloos en relax is haar leven dan tot nu toe geweest?! Fijn toch om te weten dat dát de zorgen van dat kleine mensje zijn. Een keer je eigen kleren niet mogen uitkiezen… De grote zorgen van die kleine messenwerper, die eigenlijk gewoon een heel klein en onschuldig mensje is. Met misschien een ochtendhumeur, dat dan weer wel. Dat je vandaag een keer niet je kleren mag uitkiezen… Dat juist dát het de meest irritantste dag van je leven maakt.

Tussen al die melk, messen, pleisters en snot zie ik dat dan maar als een groot compliment.

3 reacties op “De irritantste dag uit het leven van mijn dochter”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *