Aardappels, vlees en multitasken

Roeren en racen

Met de telefoon tussen mijn oor en schouder geklemd, roer ik in de pan terwijl onze 1-jarige actieveling twee meter verder alle theedoeken uit de kast trekt. Haar 4-jarige zusje zit even rustig op de bank en kijkt op de IPad naar een familievlog. ‘Kijk mama, zullen we daar ook een keer heengaan?!’, schreeuwt ze voor de vierde keer met haar koptelefoon op richting keuken. Haar 5-jarige zusje is bij een vriendinnetje spelen en ik hoop dat papa op tijd thuis is zodat hij haar zometeen even snel kan ophalen.

Ik dóe rustig

Terwijl ik probeer te voorkomen dat de telefoon in de pan aardappeltjes valt, hoor ik manlief zeggen dat hij pas over 45 minuten thuis is. Shit. Het is nu 16.56 uur en om 17.00 uur moet iemand dochterlief ophalen. ‘Nee! Laat die theedoeken nou liggen! Nee, ik had het niet tegen jou. Ja, is goed. Ja, ik doe rustig. Tot zo!’ Hup die ovenschaal in de oven, op 20 minuten, raampje open, afzuiger op standje max en chop chop alle kinderen in de auto.

Go go go

Een race tegen de klok. Op de terugweg kibbelen de kleuters samen op de achterbank en tot slot krijgt er eentje een mep van de ander. ‘Hup, naar boven, ga daar maar even afkoelen!’, zeg ik terwijl aan de overkant van de straat twee jonge dames in rode bodywarmers mij medelevend aankijken.

Een piepende oven

Eenmaal binnen staat de oven te piepen. Eén dochter gaat stampvoetend en huilend naar boven, ‘Ik wilde dat dit de leukste dag van altijd was, maar dat is het dus niet!!’ roept ze luid snikkend. Ik heb met haar te doen, maar ik moet nu even prioriteiten stellen. Op dit moment is mijn prioriteit die kip niet laten aanbranden. Dochter één is boven, haar miniversie plant ik tevreden in de box en dochter drie zit alweer met haar koptelefoon op. Kip uit de oven en verder met de aardappeltjes.

DING-DONG

DING-DONG! Shit. De rode bodywarmers. Ze hebben mij gevonden. Ik kan niet doen alsof we niet thuis zijn, ze zagen ons net nog lopen. In dubio zet ik toch het gas wat lager en race naar de voordeur.

  • ‘Gooooooooooooeeeeeeeeeeeeedenavond, niet schrikken hoor, ik bedoel.. twee vreemde mensen in rode bodywarmers.. wat is dat nu weer.. niet schrikken hoor’, zegt Toos.
  • ‘Nee, niet schrikken hoor. Wie zullen wij toch zijn hi-hi-ha-ha’, zegt Thea.
  • ‘Ja hi-hi-ha-ha, we zijn geen pizzabezorgers hoor’
  • ‘Hi-hi-ha-ha, jawel hoor, we komen een pizza bezorgen’
  • ‘Hi-hi-ha-ha, je hoeft niet bang te zijn hoor, wij zijn van de hartstichting’
  • ‘Wist u dat er twee soorten beroertes zijn? Dat weten de meeste mensen niet hoor. Weet u dat al? Nou, weet u dat al?

Ik ruik het

  • ‘Nee. Ehh maar sorry hoor, ik heb hier eigenlijk helemaal geen tijd voor. Ja, ik vind het heel vervelend, maar ik ben aan het koken..’, brabbel ik terwijl ik me tegelijkertijd afvraag of dit duo zich nu ook zo ongemakkelijk voelt.
  • ‘Ja, ik ruik het!’, zegt Toos.
  • . en er zijn nog 3 kinderen. Ik vind dat gevaarlijk, zeg ik.
  • ‘Ja, ja inderdaad gevaarlijk ja, ja dat snap ik’, zegt Thea.
  • ‘Ja ik ook! We willen niet dat het eten aanbrandt’, zegt Toos.
  • . zeg ik.
  • ‘Of kinderen! Nee we willen ook niet dat er kínderen verbranden’, brabbelt Toos door.

En door

Dit loopt helemaal uit de hand. Gelukkig draaien Toos&Thea zich vriendelijk om en nemen we afscheid. Snel zet ik het vuur weer hoger en ga verder. Klaar. Oke, nu moet ik mijn prioriteiten bijstellen want ik hoor dochter nummer één nog steeds huilen boven. Ik zet het gas uit en loop naar boven. Ze stopt direct met huilen en we knuffelen wat. Terwijl ze in mijn armen hangt vraag ik haar of ze boos naar boven ging omdat ze even rust wilde. ‘Nee, ik moést toch naar boven van jou?’, zegt ze terwijl ze me vragend aankijkt. Oja. Na een paar dikke knuffels lopen we samen naar beneden.

Wat een timing

Vier meisjes aan tafel. Terwijl de twee kleuters hun bord bestuderen, valt de kleinste van het stel aan alsof het dagen niet heeft gegeten. Ik kijk naar de inmiddels ontplofte keuken, maar ben blij dat we dan eindelijk aan tafel zitten. En dan steekt papa opeens zijn hoofd vrolijk om de deur.. ‘halloooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo!’

1 reactie op “Aardappels, vlees en multitasken”

  1. Pingback: Poppenmoedertjes - Hoe Baby Born alle aandacht opeist binnen ons gezin

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *