En opeens barst mijn dochter in tranen uit – kinderen in Corona-tijden

Donderdagmiddag

Het is donderdagmiddag en de Corona-klachten zijn nog volop aanwezig. Soms neemt de druk en de benauwdheid wat af en zet ik een stap vooruit om er vervolgens weer twee terug te zetten. Hierdoor willen ze mij vanmiddag weer even zien voor de controles.

Oma in een hoekje

Hoe gaan we dit weer organiseren? Weer een dilemma wat veel mensen inmiddels kennen. Het dilemma over contact maken, wat kan wel en wat kan niet… Omdat ik het vanwege de opkomende benauwdheid niet aandurf alleen in de auto te stappen, zal mijn man mee moeten rijden. Drie kleine kinderen kunnen we niet alleen thuis laten, ook niet wanneer de kleinste slaapt. Mijn moeder wil even in huis blijven en we richten een geïsoleerd plekje voor haar in. Buiten… in de tuin. Een soort van jurytafel waar ze achter plaats mag nemen… In een hoekje, waar niemand zomaar bij kan komen. Ook geen enthousiaste en impulsieve kinderen. Ik zet een glaasje water voor haar klaar. Wat een trieste bedoeling.

Tranen met tuiten
Aan de kinderen leg ik uit dat papa en mama zo eventjes weg moeten. ‘Oma komt dan even, maar jullie moeten uit de buurt blijven hè’. Mijn oudste dochter van 6 jaar barst opeens in huilen uit. Al die tijd heeft ze zich groot gehouden, maar het lukt niet meer. Bij mij op schoot begint ze nog harder te huilen. ‘Ik wil niet dat jullie gaan’ en ‘ik wil wel dat oma komt, maar ik wil haar knuffelen’, ze snikt terwijl ze er de woorden uitperst. Mijn tranen druk ik weg en ik zie dat papa wegloopt omdat het hem teveel wordt. Ik druk haar stevig tegen mij aan en zeg haar dat het goed is. Het is ook verdrietig en ze mag huilen…

Eenmaal wat rustiger, lopen we samen in de tuin en wijs ik het plekje aan voor oma. Weer barst ze in tranen uit… ‘Ik moet alleen al huilen als jullie ‘oma’ zeggen, snikt ze’. Hartverscheurend dit… en de zonnestralen drogen haar tranen.

Een gewone lentedag
Terwijl we naar de huisartsenpost rijden die speciaal is ingericht voor Corona-patiënten, verbaas ik me over wat ik onderweg allemaal zie. Het lijkt een gewone lentedag. De zon schijnt en ik zie veel mensen op straat. Auto’s maar ook fietsers en wandelaars zie ik voorbij flitsen. Ongeveer tien kinderen lopen in groepsverband door de straten. Heh?!
Is iedereen nu zo naïef of denken ze dat we alweer op de terugweg zijn van dit griezelverhaal? Mijn kindjes zitten verdrietig voor het raam en vragen aan mij waarom ‘zij’ wel allemaal samen mogen spelen. Ze begrijpen er niks van. En ik eigenlijk ook niet…

Giechelen en glunderen
Eenmaal terug van de Corona-controles tref ik onze dochters mega blij in de tuin aan. Oma zit nog steeds achter de jurytafel in het hoekje van de tuin. Ze bekijkt dit tafereel en geniet. De meiden gieten water over de glijbaan en glijden op volle snelheid naar beneden. ‘Kijk dan oma, kijk!’. Oma pakt vervolgens haar spullen en zwaait iedereen gedag. De meiden giechelen en glunderen. Ze hebben nog net even tijd om oma van een afstand gedag te zwaaien en vervolgens glijden ze weer verder. Ze springen in het rond en lachen breeduit. Wat fijn om te zien. Ik geniet. In ons inimini tuintje. Geïsoleerd, maar samen. Ik duik even mijn bed in en geniet van het gelach en gegiechel buiten.
Meer hierover:

9 reacties op “En opeens barst mijn dochter in tranen uit – kinderen in Corona-tijden”

  1. Tranen en kippenvel, Stefanie, ik beleef het met jullie mee. 🤧 Ik wens jullie heel sterkte toe, blijf goede moed houden! 🍀🌼⚘🌾❤

  2. Mooi geschreven weer!!! Tot tranen in de ogen en sinds gisteravond zo herkenbaar!
    Oma en opa hadden op beeld gehad met videobellen en eenmaal in bed, met het gekregen paaslampje van oma en opa met de post, moest Noah toch maar even heel hard huilen.
    Dus inderdaad het moet er een keertje uit bij de kids 💕😔

  3. Pingback: Mama in Corona-tijd - gevoel van blijven falen - Inspirerendgekwebbel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *