jongen dyslexie

Dyslexie en ADD – Ik wil geen woedend kind zijn

‘Ik wil geen woedend kind zijn’

De Wet Passend Onderwijs

In 2012 is deze wet aangenomen en in 2014 is deze ingevoerd. Om ieder kind een passende onderwijsplek te bieden, hebben alle scholen zorgplicht. Met deze zorgplicht zijn alle scholen verantwoordelijk voor het bieden van een passende onderwijsplek voor ieder kind. Scholen moeten er bijvoorbeeld voor zorgen dat een kind dat extra begeleiding nodig heeft, deze ook daadwerkelijk krijgt. Voorop staat dat zoveel mogelijk kinderen naar een reguliere basisschool gaan.

Anders denkende kinderen

Dyslexie, ADD, ADHD, Autisme… Zomaar enkele voorbeelden van ‘anders denkende’ kinderen die ook zoveel mogelijk op het reguliere onderwijs moeten blijven vanwege die nieuwe wet. Deze kinderen, die vaak op een andere manier denken dan dat de ‘gemiddelde’ leerling doet, lopen vaak helemaal vast op school.

Te weinig kennis

Lang… lang geleden… heeft iemand eens bedacht wat ‘normaal’ is en wat niet. Op dat ‘normale’ en gemiddelde is het hele onderwijs gericht. Maar wat nou als een kindje nét op een iets andere manier denkt dat het merendeel doet? Wat nou, wanneer een kindje in het leren wordt belemmerd door bepaald gedrag? Vanwege het passende onderwijs moeten zoveel mogelijk kinderen binnen het reguliere onderwijs blijven, maar is er nog altijd te weinig kennis, aandacht, geld en ‘handen’ voor deze ‘anders denkende kinderen’ en kinderen die beter uit de verf komen middels een andere benadering.

Voorbeeld uit de praktijk

Het is donderdagochtend 9.30 uur. Mijn twee oudste meisjes heb ik naar school gebracht en de jongste ligt net in bed. De keuken is opgeruimd en de wasmachine draait. Wat strijkwas staart mij aan, maar ik besluit dat voor even te negeren en eerst mijn werkmail te checken.

Ik ontvang het mailtje van een trotse moeder. Een moeder net zoals mij, maar dan een beetje anders. Ze komt uit Thailand en woont nu in Nederland met haar Nederlandse man en haar 11 jarige zoon.

Worstelen op school

Wat deze moeder gemeen heeft met veel andere moeders, is dat ze vecht voor haar kind, ze komt op voor hem en ze wilt het beste voor haar zoon. Deze moeder vecht al jaren met de school van haar zoon. Zij heeft al jarenlang de vermoedens dat er iets aan de hand is met hem, vermoedens van dyslexie. Hij komt maar niet vooruit op school, heeft inmiddels faalangst ontwikkeld en hij is regelmatig in vechtpartijtjes betrokken. Omdat deze jongen ‘te goede’ scores behaalde om in aanmerking te komen voor een vergoed onderzoek, heeft school hier nooit iets mee gedaan. ‘Hij is gewoon niet zo slim.’ Nu zit hij in groep 8 en begint de tijd te tikken. Het is deze moeder gelukt om uiteindelijk bij ons terecht te komen voor een dyslexieonderzoek. Deze jongen kreeg jaren geleden al de diagnose ADD, maar deze problematiek is nu aardig onder controle.

Ik ben niet dom

Deze 11 jarige half Thaise, half Nederlandse jongen, met mooie pikzwarte lange haren is twee keer bij mij geweest voor een onderzoek. Hij liet vol enthousiasme filmpjes zien van zijn trucjes op de trampoline. Hij is de beste van zijn groep binnen de vereniging. Maar op school wil het allemaal niet lukken.

Uit het onderzoek komt naar voren dat hij helemaal niet dom is. Met een intelligentiescore van 107 beschikt hij over gemiddelde cognitieve capaciteiten. Zijn leerkrachten gaven hem het voorlopige lwoo advies (leerwegondersteunend), maar daar doen ze hem echt tekort aan. Dat hij in de klas niet mee kan komen, komt niet omdat hij dom zou zijn. Het komt omdat hij dyslexie heeft en dit belemmert hem in het lezen, maar ook bij rekenen. Hij kan de tafels niet automatiseren, en dit heeft niks te maken met rekenen.

Uitleg en verklaringen

Als eerste leg ik hem uit wat de resultaten zijn, waarom bepaalde dingen niet lukken en andere dingen wel. Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Hij heeft weer hoop, want hij wil dolgraag naar een bepaalde school waar je alleen mag komen met minimaal vmbo advies. En dit past bij hem, minimaal. Eerder hoger dan lager. Want dat deze jongen dyslexie heeft, zou geen belemmering moeten zijn voor zijn vervolgadvies. Hij heeft recht op de juiste ondersteuning, op hulpmiddelen, uitleg en compensatie op school. Deze jongen heeft al lang genoeg geworsteld, maar nu zijn de anderen aan de beurt om hem te leren omgaan met dyslexie. Voor hem is het ook haalbaar om bij het eindpunt te komen, misschien niet via de hoofdweg, dan maar via omweggetjes. Hij zal zeker af en toe beren tegenkomen op deze wegen, maar daar zal hij mee leren omgaan. Deze jongen kan tools aangeleerd krijgen om deze beren te vermijden of te verslaan.

Zijn woorden

Al voordat we zijn uitgebreide verslag hebben besproken op school, ontvang ik twee mailtjes van zijn moeder die mij kippenvel bezorgen.

‘Deze test gaf hem zoveel zelfvertrouwen, hij liep zó trots de school in vanmorgen!’

‘Hij is nu gelukkig en heel trots op zichzelf. Hij weet het nu wat er aan de hand is met hem. Hij vertelde mij: ‘Ik ben altijd een woedend kind geweest als ik op school ben of als ik naar school moet gaan. Want ik wil het goed doen, maar het lukt me niet. Daarom zit ik maar op school te spelen en wordt mijn woede steeds erger. Eerst haatte ik school, maar nu niet meer. Ik wil niet vechten, geen vechtend kind zijn, maar soms kan ik mijn boosheid niet verbergen. Ik ben gewoon mezelf.’

Wauw, wat mooi. En wat lief dat deze moeder de moeite neemt om dit naar mij te sturen. Ik ben trots op hem en ook op zijn moeder.

Veranderingen

Dit is precies waarom ik van mening ben dat het huidige onderwijs een andere vorm moet krijgen. Wanneer je kinderen zo lang mogelijk in het reguliere onderwijs wilt houden, moet er wel écht passend onderwijs plaatsvinden en er tijd, geld, ruimte en kennis beschikbaar zijn.

Het is natuurlijk nog maar een vrij recente verandering in het hele onderwijs, ook al spreken we over járen. Ik geloof ook wel dat het ‘ooit’ een juiste vorm gaat krijgen, die past bij de huidige maatschappij. Maar voor nu is het fijn dat er moeders bestaan zoals deze Thaise tijger. Deze mama die blijft vechten en volhouden totdat haar zoon gezien en gehoord wordt voor wie hij is. Die doorgaat totdat hij weer succeservaringen opdoet, die zich verder ontwikkelt tot een zelfverzekerd persoon, met zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld.


Meerdere blogs die aansluiten bij dit onderwerp:
Waarom het vaststellen van dyslexie vaak een opluchting is voor kinderen
Ik ben dom en stom – een voorbeeld van een intelligentieonderzoek
Op school vragen we kinderen in een boom te klimmen – mooi klote als je een vis bent
Cijfers geven op school – afschaffen of niet?
ADHD en ADHDoris; zo snel als een Ferrari

3 reacties op “Dyslexie en ADD – Ik wil geen woedend kind zijn”

  1. Wat mooi dat je zo’n grote bijdrage kan leveren aan de kwaliteit van het leven van deze jongen en ook dat van zijn moeder.

  2. Prachtig, alsof je het over mijn zoon hebt. Add ernstig. Twijfels over dyslexie maar hij mag niet getest worden. Scores zijn te hoog. Dat komt dn omdat de toetsen in kleine stukjes 1 op 1 met de juf worden gedaan. Wel extra tools dus.
    Nog anderhalf jaar en dn middelbare pff ik hou mijn hart vast. Mijn beste vriendje met al zijn talenten ❤️❤️ ze worden alleen nog niet gezien

    1. stefaniegroeneveld

      Wat heftig he als je je kind zo ziet worstelen. Fijn dat ze al extra tools bieden, maar hij komt dan inderdaad niet in aanmerking voor een vergoed dyslexieonderzoek wanneer de resultaten ‘te goed’ zijn. Een particulier dyslexieonderzoek kan wel altijd bv straks op het VO wanneer je merkt dat hij toch uitvalt bij Ned. en de vreemde talen. Extra tijd en voorleessofware kan hem dan misschien helpen. Fijn dat zijn moeder zijn mooie talenten ziet 😘

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *